Motstandsrørsla

Den underlege lille nazisekta frå Sverige, Svenska Motståndsrörelsen, freistar å etablere seg i Noreg om dagen, og fekk mykje merksemd for det dei omtalar som ein vellukka aksjon i Bartebyen. Med vellukka aksjon meiner denne gjengen ei forsamling på rundt 30 stykk som klarar å hamne i klammeri med lokalbefolking og purk, og 25 av dei vert arrestert. Og så visar det seg sjølvsagt at 23 av desse 25 er svenskar. Det er så ille i dette landet at nasjonalistar no må importere utlendingar for å protestere mot innvandringa til landet. Jommen sa eg smør. På si side meiner dei at dette fokuset på antalet svensker i demonstrasjonen er ein del av ein anti-svensk mediekampanje. Ja, det er vel dei enorme mengdene med jødar i dette landet som står bak det då. I vårt naboland har gruppa bygd seg opp til å verte eit velsmurt aktivistnettverk, eller klin kokos sekt om du vil. Medlemmane vert avkrevd store mengder tiende for å dekke leiaren sitt behov for cheeseburger, medan dei er forventa til å reise land og strand rundt i sitt arbeid for frigjeringskampen. Dette er hyperaktivisme. I Noreg, der slikt er mindre populært, slit dei litt meir, men dei prøver i det minste å ha ein aktiv fasade på nettsida deira. Her kan vi til stadig lese om kamprapportar. Noko som høyres langt meir spennande ut enn det er; det er altså små notisar om at dei har hengt opp eit flygeblad eller stappa noko rask ned i ei uskuldig postkasse utan å verte oppdaga. Veldig bra gutar, foreldra dykkar er sikkert stolte av dykk no. Alle fem av dykk. Nettsidene er forøvreg godt designa i forhold til det tøvet som slike grupper ofte klarar å kline utover nettet her på desse trakter, og inneheld kryptisk informasjon om medlemsgradar og om kor heftig tøft og kult det er å vere aktivist - dersom ein er så heldig å klare dei fysiske opptakskrava. Ja, eg veddar på at det står ein kø og ventar på å verte tatt opp. Mhm.

Deira førar her til lands er ein Haakon Forwald, kjend frå det nasjonalsosialistiske black metal-bandet Disiplin. Eit skikkeleg sjarmtroll av ein mann, som de over her kan sjå tale til sine imaginære tilhengjarar. Jo meir ein grev i tankane til denne karen, jo betre vert det. Og eg har, grunna influensa, ikkje gått særleg i djupnad. Men det eg har sett har fått vommen til å riste av vellyst. Her snakkar vi om ein mann ikkje berre med langt fartstid som nasse, men som naziokkultist knytt til mellom anna ein av desse avstikkarane til Temple of Set, nemleg den så utruleg modne Misanthropic Luciferian Order. Javisst, her snakkar vi skikkeleg tøffe gutar som ikkje berre er luciferianske eller misantropiske, men beggje delar. Åååååh, så dei hatar verda. Skikkeleg òg. Og så er dei (Ariske) overmenneske. Liksom. Atte. Sånn at dei er betre enn alle desse andre menneska. Som liksom berre er patetiske. Skjønner? Fordi dei skjønner ikkje. Altså. Ja? Eg skjelv her eg sitt, mo i knerna. Dette er tøffe saker. Som ein person oppsummerar gruppa: "Their goals are to create a synthesis between the dark traditions of all the ancient aeons and thus to create the occult keys that shall open the gates to the forthcoming endless dark aeon."

Akkurat, ja. Eg finn denne Haakon simpelthen uimotståeleg. Kva er vel betre enn ein politikar som er ærleg om kva han planlegg? Han vil få ned få bukt med avgiftsveldet, lempe ut innvandrarar, drepe jødar og muslimar... og ja, opne helvetes porter og opne opp for forhandlingar med Lucifer og Cthulhu. Der har vi koalisjonsregjering med futt i folkens - dei lover oss tusen år med mørke!

Det er nokre andre boller enn dette nazisludderet dei vanlegvis preiker om når dei forkynner sine germanske paradis. Helvete på jord! Det veit vi at nazistar er flinke til, så dette er reine ord for penga simpelthen. Gje Haakon ei munkekutte og ein fakkel. Og kanskje ein kul bok å ha under armen. Så vert den norske motstandrørsla ei sekt med ballar. Og røykelse. Røykelse er altfor lite på dagsordenen blant naziokkultistar.

Gervais på sporet av Pandamonium

Fleire og fleire byrjar å innsjå at noko er gale med det biletet av pandajævlane som vi får presentert av mainstream, pandastyrt media. Fleire og fleire skjønner at sanninga vert knebla av politikarar og journalistar som alle likar pandabjørnar, og som er investert i å frambringe ein masseinvasjon av pandabjørnar i Europa, innføre pandalover og Pandamonium. Deira utfordring er jo at sanninga alltid kjem fram, sjølv kor mykje dei prøver å hindre det, fordi folk har auge og øyre, og er smartare enn dei trur. Folk ser at noko er gale, at framstillinga dei får presentert ikkje stemmer. dei avslørar løgna!

Borgarkrig i Europa er rett rundt hjørnet.

Ein som byrjar å sjå at noko er gale, er den britiske komikaren Ricky Gervais som nytta ein TV-opptreden på det amerikanske nyhendeprogrammet Daily Show, på sjølvaste Valentinsdagen, til å avsløre at han er på sporet av kva som er gale. Lik så mange andre opplev han at produksjonen av pandaporno og distribusjon av viagra er ein feilslått strategi, og vil til sjuande og sist føre til ein fullstendig krig.

The Daily Show with Jon Stewart	Mon - Thurs 11p / 10c
Ricky Gervais
www.thedailyshow.com
Daily Show Full Episodes Political Humor & Satire Blog The Daily Show on Facebook

Greit, han måtte pakke det inn for publikum, men vi kan sjå det på han. Han er på sporet... han er ein av oss snart. Om han berre klarar å leggje frå seg dei andre smådyra.

Vi temmer kvinnedagen

Det har vore mykje uro rundt kvinnedagen i år. Som alltid tenkjer kvinner i alle storleikar å samle seg rundtomkring i norske tettstadar under ymse parolar og marsjere litt. Dette er jo så klart eit tiltak vi i moskeen støttar opp om, då kvinner har godt av å komme seg ut og mosjonere litt i ordna former. Diverre har det vore krangel om parolen som Kvinnegruppa Ottar endeleg klarte å snike inn etter mange års forsøk - eit krav om å leggje ned PROsenteret. Dette førte til at dei andre panikkslagne kvinnene gjekk til motåtak, og fekk fjerne parola. Noko som hissa pikene i Ottar enno meir opp enn vanleg, og dei har trukke seg frå 8. mars komiteen rundtomkring i landet. Aldri før har det støya så mykje i dette særeigne hønseburet, og den kakofoniske kaklinga har gått oss andre på nervene.

Makan til hysteri.

Vi er tvungen til å ta kontroll over situasjonen, og roe desse kvinnene ned litt. Vi har metodane, vi har teknologien, og vi har arenaen. I høve Kvinnedagen i år vil eg, i samarbeid med Kjettersk Kjeller, difor gjere mitt beste for stabiliseringa av desse hysteriske kvinne. Velkomen til mitt foredrag: "Å temme den hysteriske kvinnen: Vibratorens kulturhistorie". Førstkomande torsdag på Den Gode Cafè i Oslo. Eg tillet meg å sitere frå nettoppslaget:

Det er på tide med årets første Kjetterske Kjeller, som denne gang faller på 8. mars. Den observante leser vil få med seg at dette er selveste kvinnedagen, og hva er da bedre enn å tilegne en aften til kvinnens beste venn? Nei, vi snakker ikke om hunden, ei heller mannen (eller andre kvinner, om man svinger den veien), men om vibratoren.

Ved siden av barnefødsler har hysteri vært kvinners største medisinske utfordring i over to tusen år. Hysteri skyldes som kjent at livmoren vandrer rundt i kroppen, og fra antikken har kuren vært å massere kvinnens underliv. Dette er slitsomt arbeid, men med industrialismens gjennombrudd fikk legene mekaniske hjelpemidler til rådighet. Aldri før hadde så mange hysteriske kvinner stått i kø på legekontorene verda over. Vibratoren var en suksess!

Kristian A. Bjørkelo er folklorist og til daglig ansatt ved Universitetet i Bergen, når han da ikke tar opp for mye plass i media. Men på fritiden er han frilansmulla (blant annet berømt for sin fatwa der han slår fast at bacon er en frukt, og dermed halal) og skribent med sans for det aparte. Han er kjent som en glimrende foredragsholder, og denne kvelden vil han fortelle historier om dampdrevne vibratorer, matvarer som demper sexlysten og hvilke snodige ideer menn gjennom tidene har hatt om kvinner og kroppene deres.

Foredraget vil være sømmelig illustrert, men vi advarer om at dårlig pantomine kan forekomme.

Dette vert med andre ord ei hyllest av menn sitt iherdige arbeid for å frigjere kvinna frå fiksering på kjøkken og husarbeid. Ein Facebook-event for den gledelege hendinga finn de her. Det kan vere lurt å komme tidleg.

Etter foredraget vil eg halde workshops for interesserte.

Eit utruleg kunnskapsnivå

Det er ofte ein klagar over dei unge i dag, at dei ikkje lærar noko på skulen, at pedagogikken slår feil, at kunnskap ikkje vert prioritert og at dei unge sjølv virker totalt uinteressert i å lære. Populærkultur og reality show som Paradise Hotell vert trukken fram som styrkjande faktorar for dette. Dette er førebileta til dei unge, dette er slik dei ønskjer å vere, slik dei ønskjer å framstå.

Vi som klagar over dette vert omtala som bakstreverske, gamaldagse surpomper som ikkje forstår oss på dei unge. Eller noko slikt. Vi overdriv visstnok. Javel, kanskje det. La oss ta ein kikk på korleis det ligg an med historiekunnskapane til dei unge.


Nei, okay... det stod kanskje ikkje så bra til hjå vare naboar i Danmark. Såvidt eg veit vert dei ikkje spurd om sine historiekunnskapar i den norske varianten av serien... for her har vi gjett fullstendig opp. Vi er jo strengt tatt ikkje interessert.

Helvete... eg treng ein kopp te. Will you be mother?

I'll be Führer...

Skotår no att?

Det er skotår folkens, denslags likar vi jo. Folk storkosar seg med folklore, og snakkar varmt om korleis kvinner i dag står fritt til å fri til menn. Får dei eit nei, så vert det automatisk hansker eller noko på dei. Dette tykkjer jo alle er kjempesjarmerande. Og det er jo flott.

Men det finnes jo andre tradisjonar å halde å halde i hevd denne dagen, dette er trass alt ein dag innstifta av Caesar-sjølv! Førre skotår fortalde eg om ein av av dei meir interessante sideeffektane av denne dagen. Då dette er ein dag som ramlar mellom to stolar, skal det vere fordelaktig å starte nye prosjekt i dag. Prosjekt som barn. Ja, barn unnfanget den 29. februar, har mykje bra for seg. Difor stiller eg meg nok ein gong til disposisjon for dei som vil verte befrukta i dag. Det er nok av single, verpesjuke kvinner der ute, tenkjer eg.

Problemet er jo at dei fleste kvinnene er i år frykteleg opptatt av dette med frieri, og gjerne vil fri til ein ledig mann. Dette gjer det litt utrygt å opne døra. No er det eit par timar sidan eg kom heim, og eg har høyrer utolmodig rasling i føtter utanfor døra, og tidvis lange neglar som klorar. Eg er berre ikkje sikker på om dei er verpesjuke eller giftekåte. Er dei verpesjuke så er det ikkje noko problem, det kan vi takle... har dei derimot ein ring på lur. Vel, polygami er ulovleg i Noreg, så eg ser for meg at det etter nokre få minuttar vil verte opptøyer i blokka mi.

Eg frykter eg må halde døra stengt...

Tørst? Kva med ein Mellow Mullah?

Det er lenge mellom innleggja for tida, og det heile er ikkje så reint lite skandaløst. Eg kan berre bøye meg i støvet og orsake at livet og arbeidet kjem i vegen for forkynninga. Eg burde love bot og betring, men kan ikkje love anna enn å gjere mitt beste. I mellomtida kan de kanskje slappe av med ein godkjendt og velsmakande drink? Å vente på ein fatwa er tørstskapande arbeid, har eg forstått, men heldigvis er det dei som har tatt ansvaret for det. I likskap med min ven Lord Bassington-Bassington har eg ein forkjærleik for Tiki-drinkar, men i motsetnad til han, så er eg fullstendig ubrukeleg til å lage dei så langt. Lord Bassington-Bassington har på si side ikkje berre perfeksjonert det å lage ein mullatilfredsstillande drink, men han har òg skapt den perfekte drinken for å roe ned ein munter mulla, ein såkalla Mellow Mullah.

Oppskrifta bør ein følgje med religiøs presisjon og iver, og sidan det er ein Tiki-drink bør ein nytte amerikanske mål for den ekstra piffen. Alkoholprosenten skyt i taket, men mullaen din sa det var greit. Oppskrifta er som følgjer:

Mellow mullah
12 cl guava nectar
1,5 cl Rose’s Lime Cordial Mixer
Lime juice*
0,75 cl Cointreau
4,5 cl Mount Gay Rum
* Making one's own guava juice might be a bit ambitious (though Lord Bassington-Bassington is planning on trying) and the guava nectars available in colder climates tend to be on the sweet side. To balance this, add a small amount of freshly squeezed lime juice. The drink should be sweet but also tangy and fresh.


Så her er det berre å sette i gang og kjøpe inn alt ein treng av ingrediensar. Det eg klarar å lese av dette er: Sprit og ein dæsj frukt, men eg er sikker på at dykk andre klarar å skille dei ulike elementa frå kvarandre. Det viktige her er å lage i rikelege mengder, for de skal ikkje berre ha sjølv, men de vil jo sjølvsagt dele med innvidde vener. Såvel som meg. Eg er tørst skjønner de, eg er veldig tørst.

Å slukke tørsten min er ikkje den enklaste utfordringa verda har bydd på, men eg er glad for ein kvar som tar på seg ansvaret med å forsøke i det minste.

Skal vi seie at Mellow Mullah vert årets drink 2012? Ikkje ein fest utan, folkens! Kom igjen!

Eit stilfullt forsvar

Slik kan det verte gjort, med OMG AR-15. Om ein først skal gå for amerikanske automatrifler er dette det beste valet utanom Hell Kitten AR-15. I desse tider er det heilt naudsynt å ha lett tilgjengeleg våpen, vi er omringa av pandabjørnar, gærne terroristar og snuskete gateseljarar. Og kvatidsomhelst er verdas undergang her, og du vi må kjempe for å overleve i eit hav av radioaktive zombiar.

Dette veit vi alle saman.

Så kvifor ikkje forsvare deg sjølv med litt stil? Alle har ein mauser eller ein kalashnikov, men berre den mest stiltryggje herremann har ein OMG AR-15. Og i dei tilfelle der nærkontakt med seljarar og zombiar er naudsynt kan du utstyre din OMG med ein motorsag.

Kva er det ikkje å like ved denne rifla?

Den er kanskje noko av det mest smakfulle eg har sett på denne sida av zombieapokalypsen. Og eg trur den vil gjere seg godt i moskeens arsenal.

Ikkje at vi har eit arsenal då. Vi er jo lovlydige. Som alle andre moskear i dette landet. Og vi førebur oss ikkje på valdleg konflikt.

Men om vi gjorde det, og vi hadde eit arsenal. Så hadde vi tinga ein slik ein.

(Vi takkar dei sjuke jævlane på Ace of Spades HQ for tips, og ikkje så mykje meir)

Den perfekte sjef

Vi har lenge slitt med Litteraturhuset i Bergen. Først var det vanskeleg å finne pengar, så var det vanskeleg å finne lokal og no i det siste har det vore frykteleg vanskeleg å finne ein sjef. Stillingsutlysinga kom og gjekk, men noko svar kom aldri, og dei infødde byrja å verte urolege. Og det er ikkje rart, forklarte eg på Twitter førre fredag, dei har jo ikkje spurd om eg vil vere sjef enno - for eg er jo den som er best kvalifisert. Dette starta ein flaum av respons på twitter, frå minst to-tre stykker som alle meinte at mullaen var best for jobben. Med eit slikt folkeleg engasjement i ryggen kunne eg ikkje gjere anna enn å la ein Twitterkonto verte oppretta for Litteraturhuset i Bergen som kunne formidle mitt kandidatur til verda. Og då det kom fram kor viktig det var med gode kvalitetsvaflar til under ti kroner, var det ingenting som kunne stogge folkekravet. Folket talte høglytt og ville ha mullaen som sjef på Litteraturhuset i Bergen. Det var massivt. Ein har ikkje sett liknande sidan Oktoberrevolusjonen 1917, eller då muren fall i 1989, eller førre helg på IKEA. Når dei skal lage film av dette, må dei grave opp att Sergei Eisenstein.

Difor var det ikkje rart at Bergens Tidende tok kontakt på måndags formiddag og ville ha ein kommentar frå mullaen. Og det fekk dei, og den kom snarleg på trykk i dag. Og det er då ting byrjar å verte merksnodige.

Stiftinga Litteraturhuset i Bergen såg med skrekk og vantru på denne folkelege oppstanden, og forstod at dersom dei ikkje gjorde noko, måtte dei gje etter for folkekravet. Eit folkekrav om ein folkeleg mulla i maktposisjon i kulturlivet i Bergen. Dei visste at det ville representere ei radikal endring av den elles så platte og stagnerte tilværa dei til no hadde kunne nyte. Tenk kva eg kunne ha gjort som sjef på Litteraturhuset i Bergen, sjå for dykk det kulturelle jordskjelvet!

Det er klart at dette ville blitt for mykje for kulturtantene sine sarte sinn. Så dei rykka kjapt ut i avisene, og erklærte at dei hadde bestemt seg for val av sjef. Og dei hadde altså valt ho som allereie var sjef. Case closed, Helle-Valle held fram til juni neste år.

Så kva tyder dette for folkerørsla? Når folket er i rørsle har dei vanskeleg for å stogge. Folk er ikkje utstyrt med bremser, dei er utstyrt med ADHD. Ein må anten halde fokus, eller finne noko anna å bruke overskotsenergien til. Og det er det folkeaksjonskomiteen no må vurdere - skal vi halde fram kampen som undergrunnsrørsle fram til neste gong stillinga vert utlyst, eller finnes det ein is eller ein brus vi vil ha attende på marknaden? I mellomtida har vi ein twitterkonto... og så dukka denne fabelaktige sida opp som gjev deg oversikt over aktiviteten der. Vi kan jo ikkje la vere å bruke alt dette, vel? Kan vi?

Pandamoniums slavar

Gifta til Pandamonium sprer seg lett, og korrumperar dei enkle barnesinn på eit tidleg tidspunkt. Eit godt døme på dette er ungdommane bak Panda Sheep - nokre skuleelevar som vert oppmoda av sine lærarar til å starte ein bedrift, og endar difor opp med å lage youtubevideoar av seg sjølv utkledd som pandabjørnar. Kvifor det? Fordi andre skal få lyst til å sjå ut som pandabjørnar!



Dette er sjølvsagt veldig trist, men vi må innsjå at akkurat desse ungdommane er ei tapt sak, og ingenting kan redde dei. Dei er no villige agentar for Pandamonium og gjer sitt beste for å rekruttere fleire. For at vi skal lære oss å assosiere det gode med dei, så vil dei at vi skal kle oss ut som dei, og ha det kjekt. Dette har vi sett fleire døme på tidlegare.

Ein kan jo undre seg på kva dei gjer for å få stor påverknad på våre unge. Har dei forgifta drikkevatnet vårt? Teen vår? I det minste ser det ut som ein sjuk lakei frå Pandamonium ønskjer å produsere ein skitten te. Som vi veit evner ikkje Pandabjørnar å fordøye bambus, som er det einaste dei sitt og tygg på medan dei planlegg å utrydde oss. Difor er avføringa deira nesten rein fiber (pluss biter av spiste menneskebarn), og denne fiberen har tidlegare vore nytta til ulike husflidsprosjekt. Men no har altså ein orientalsk "lærar" funne ut at han skal lage te av denne avføringa. Pandabæsjen, hevdar han, vil gje teen ein heilt spesiell aroma. Vi tvilar ikkje. Vi trur og den gjer noko med hjerna di. Den knekk di frie vilje, og gjer deg til ein underdanig slave for pandabjørnar og villig til å gjere alt for dei.

Faen heller, berre sjå på fyren!

Ser de noko kjendt med klesdrakta? Lik ungdommane så har han prøvd å ikle seg sine herrar si form, i von om å blidgjere dei. Slik eit barn etterliknar sine foreldre! Dette er effekta denne styggedommen av ein te har på ditt menneskesinn. Sjølv påstår han at den er slankande og motvirkar "stråling", men han seier ingenting om tankestråler frå herskesjuke pandabjørnar. Kvifor ikkje mon tru?!

Nemleg. Så ikkje drikk pandabæsj folkens, og ver varsam med kva de kler dykk ut som på karneval!

Vill spekulasjon og fantasi

Min sans for skjønnlitteratur og sivilstatus heng kanskje saman. Eg er som kjend ein kronisk ungkar, dei kjem og går desse kvinnene, men mullaen og hans litteratur vert ståande. Ja, mullaen er kjendt for sin kjærleik for klassisk speskulativ litteratur, det Bing og Bringsværd kallar fabelprosa, medan andre vil kalle ting som fantasy, science fiction, horror og weird. Eg går helst for dei norske orda om eg kan. Så kan folk spekulere fritt i om mi interesse for dette gjer meg til ein så enorm nerd at eg ikkje klarar å halde på ei kvinne, men det er ikkje bandet eg ser mellom min smak og sivilstatus. Nei, for dette handlar om langt djupare spørsmål. Det handlar om framtida mi. Kva er sjansane for at eg nokon gong kjem til å slå meg ned med ein av mine vakre kvinner, slå røter om de vil, byggje mitt bibliotek og ikkje minst få avkom. Her har bokhandlarane sagt sitt om mine sjansar.

Du vel sjølv om du vil rekne det som Science Fiction, Fantasy eller Horror. Eg er berre glad dei ikkje førte det opp under Weird.

Det skal pokker meg ikkje vere lett å vere ungkarsmulla.