måndag 27. februar 2006

Ein fordømt uhøfleg uformelt dementi

I eit nyleg innlegg drøfta eg Caesars manglande formalisme den 15. mars år 44 f.kr. då Brutus og eit knippe andre senatorar valte å stikke han brutalt ned under ein pågåande senatssesjon. Det heile låg i rapporten om at Gaius Julius Caesar sine siste ord til Brutus var Et tu Brute, óg du Brutus, eller Og så du Brutus. Min argumentasjon var som kjend at dette ikkje var særleg formelt, og at det mangla bruken av høfleg form, De. Som gjerne hadde vore meir passande i statlege samanhengar. Eg har allikevel blitt informert om at Et tu Brute gjerne kan ha vert høfleg tiltalte, og at ein ikkje har tilsvarande høflege omgrep som De på latin. Så dette må eg sjølvsagt delvis dementere, med forbehald om at vi anar framleis ikkje kva Caesar sa på gresk som augenvitner hevdar han faktisk nytta i sine siste ord. Og dersom det er slik at Et tu Brute er å rekne som høfleg tiltale, så må tu omsetjast med De og ikkje du, på norsk om de spør meg.

Ikkje at nokon gjer det då. Dessutan er det jo relativt upålitelege vitner som hevder at den Romerske Generalen, konsulen og diktatoren skal ha snakke gresk på sitt siste. Det skjønner jo alle.

Eg nekter å dementere mi påstand om at Caesar var dus med oss alle. Han var seinast dus med meg då han i går spiste fastelavensboller heime hos meg og min familie, der vi drøfta romarrikets ve og vel. Han sa eg skulle vert Praetor istadenfor Brutus - og eg er ganske så beæra av eit slikt utsegn frå ein av historias viktigste (døde) menn.

[Kommentar: Eg kan ikkje forstå at ikkje alle berre innfinnar seg med at mi framstillinga av historie er den rette. Og eg fekk brått lyst på fastelavensbollar... trur de at Caesar gidd å lage det til meg i kveld òg?]

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar