onsdag 15. april 2009

Kjell Inge og Jens: Samlivsbrotet

Han står åleine att no, Jens, som ei forsmådd kvinne. Bitter og sur. Alle avisene dekker saka i detalj, og vi får inngåande kjenskap i alt som svikta i forholdet deira. Forholdet vi alle trudde var det perfekte forhold. Vi trudde at om nokon ville klare det, så var det dei. Smilande. Hand i hand. I kjærleg økonomisk og politisk partnarskap. Dei var det perfekte par, haldt fram av pressa og venar som eit førebilete for oss alle. Og på same vis held no pressa dei fram når det raknar. Det er typisk, er det ikkje? Dei fråtsar alltid i eit samlivsbrot. Eg tykkjer derimot at dette ikkje er noko å la seg underhalde av.

Berre sjå på han. Den einsame sjela. Jens. Åleine att i rampelyset. Han prøver å meistre det så godt han kan. Først med passiv aggresjon - the silent treatment, og så med tøffare tak - ja, full krig til og med i følgje veneflokken hans. Han var lukkeleg ein gong, hand i hand med sin store kjærleik. Han stolte blindt på Kjell Inge. Og Kjell Inge kviskra han søte ord i øyra, gong på gong. Det var sann kjærleik fortalde han. Han ville aldri svikte.

Men svikte gjorde han. Han gjekk bak Jens sin rygg. Han braut tilliten. Og så sitt han der, med sine gutevener, og skryt av det. Med eit hånleg flir fortel han sine kompisar Jens sine mest intime løyndomar. Om hans erogene soner - ja, under kneet, veit du, og rett bak øyret. Dei slukar det. Dei ler rått når Kjell Inge imiterar Jens sine lave stønn frå elskovsakten, hans klynk og jammer.

Eg forstår godt at Jens reagerar som han gjer. Han er forsmådd. Forrådt på det verste vis.

Men eg tar meg sjølv i å lure, der eg ser på Kjell Inge og hans kompisar, om han ikkje berre tøffar seg litt? Meinte han verkeleg å såre sin kjære? Prøver han no berre å redde andlet, å framstå som sterk for sine kumpanar. På innsida gret kanskje Kjell Inge òg. For kjærleiken er over. Det perfekte par er ikkje lenger, og deira samlivsbrot er bretta ut på framsidene av sladderpressa i Akergata.

2 kommentarer:

  1. Kristenpornografen17. april 2009 kl. 00:27

    Uh, hvorfor så kort? Det begynte da å bli dampende hett her et øyeblikk, du skulle jo bare ha kjørt på ;-)

    SvarSlett
  2. Kjære venn, det er dei som har klaga på at innleggja er for lange - Internettgenerasjonen veit du. Og så har eg andre ting å gjere enn å skrive blogg òg ;-P

    SvarSlett