søndag 25. oktober 2009

Ein redusert BIFF

Det er BIFF-tid. Bergen Internasjonale Filmfestival gjekk av stabelen, denne ekstravagante festen for festglade vestlendingar og årlege oppvarminga til den eminente gratisfestivalen WT Internasjonale Filmfestival. Dette medførar nøye saumfaring av program, og presis utplukking av filmar og planlegging av kalendar.

Og det medførar at alle planar forsvinn ut vindauget. Tradisjonen tru får eg heller ikkje i år med meg BIFF i all si prakt, slik eg alltid ønskjer meg. Denne gongen vart eg sjuk, og tilbragte dei første dagane av festivalen i ein nær komaliknande tilstand og gurgla ut ukvemsord og desperate bøner om hjelp.

Konsekvensen er at dette er første dagen av dei planlagde dagane eg faktisk hadde høve til å nyte BIFFen som vi har vorte servert i år. Morgondagen fryktar eg går med til ein del andre aktivitetar, og på måndag - tru det eller ei - er det faktisk attende til kontoret ein svipptur. Dette kan snøgt verte ein katastrofe, men la oss ikkje henge oss opp i det. La oss fokusere på det positive; Kva har mulla Hastur sett?

Mullaen byrja formiddagen med ein israelsk dokumentar, Defamation, som etter sigande tok opp antisemittisme. Jødehatet. Og då er det ikkje rart eg brukar litt mykje plass på plapre om det. Eit interessant tema, som berre kan verte meir interessant av at dokumentarskaparen tar utgangspunkt i sitt beskytta liv i Israel, og intervjuar israelske skuleungdom, leiinga i amerikanske Anti-Defamation League (ADL) og omstridte Norman Finkelstein. Eg vart underhaldt av dokumentaren, men den mislukkast på eit tidspunkt der han skal kvitte seg med noko badevatn for å fremje eit retorisk poeng. Han får antisemittismen til å forsvinne. Han gjer klart rett i å vere kritisk til ADL, eg er sjølv ekstremt skeptisk til ein organisasjon som listar ei kvar negativ handling mot ein jøde som eit resultat av medvite jødehat, noko som virkar som deira praksis. Eg er òg positiv til å inkludere Finkelstein, samt forfattarane av The Israeli Lobby. Dette er viktige kritiske røster. Om ein ser vekk i frå at Finkelstein, etter at han mista si universitetsstilling ser ut til å ha degenerert til ein sur og bitter mann, som skulder alt på jødene. Noko som ikkje er så uvanleg blant jødar, eigentleg. Den einaste anti-semitten vi møtar i filmen er filmskaparens eiga bestemor som hevdar at ikkje-israelske jødar er skurkar som berre bryr seg om pengar. Filmens tyngde ligg i hans blikk på det israelske samfunnet som (i tråd med Finkelsteins pre-bitre teoriar) har satsa stort på Holocaust, antisemittismen og skuldingar om nazisme for å fremje ein stygg gruppeidentitet. Eit segment av det israelske folk er overtydd om at heile verda er antisemittisk, at alle hatar dei for å vere jødar. Ekstremt tydeleg vert dette på skuleturen til Auschwitz filmen følgjar, der studentane vert hindra i å ha kontakt med lokalbefolkinga i landa dei reisar gjennom fordi dei er alle jødehatarar og vil prøve å drepe dei. Der eldre polske menn flirer litt over tullete ungjenter, les dei dette som nazistar som skuler truande på dei. Dette er ungdommen som når dei vendar attende skal inn i den israelske hæren, og forsvare staten mot denne fullstendig overveldande fienden der ute som hatar dei. Ein kunne fått frysingar av dette, men gjer det ikkje. Filmskaparen har gløymd ein nyanse. Den stadig veksande antisemittismen i Europa. Dette underkjennar ikkje hans poeng, men å utelukke det drep hans sjansar for å verte tatt seriøst.

Hadde det ikkje vore betre å ta ein debatt om antisemittismens natur? Å stille spørsmålet kva som gjer ei handling eller ein idè til antisemittisk? Og korleis skille mellom desse og eit menneske som er antisemittisk? Men, nei.

Det neste eg tok meg i å sjå i dag, var Gogol Bordello Music Non Stop, ein film om det populære Sigøynerpunkbandet Gogol Bordello. Sentrert rundt ein eksentrisk eks-sovjetisk flykting med sigøynaranar og beståande av ein bråte eksentriske, dyktige musikarar. Filmen fortel historia om korleis bandet oppstod, og korleis deira særeigne lyd vart til og peikar fram mot ei lysande framtid.

Med all sexpraten i den føregåande musikkdokumentaren, var det ikkje anna val enn å halde fram på det viset. Den mykje omtalte Graphic Sexual Horror stod på plakaten. Filmen fortel om den relativt ekstreme sado-masochistiske nettsida insex, og krydrar ganske så brutale scenene med intervjuar av dei involverte. Her får vi sjå mannen som smidde lenkene som kvinnene vart bunden i, og vi får eit djupdykk i psyken til mannen som stod bak. Ein får òg bekrefta alle fordommar om kvinnene som vel å spele i slikt; dei er ulike. Kva? Er ikkje det fordommane dine? Greit, det prover òg at ein god del av dei er så stokk dumme at dei burde vore fråtatt ansvar for seg sjølv. Og du, frøken 101, om du vil framstå som lite løysemiddelskada, seriøs, og utan eit rusproblem? Gøym vekk gigantboksen med lighterbensin når du vert intervjua, ikkje la den stå på bordet!

Om du vil kose deg litt med litt klassisk, usensurert bondage og S&M, så er dette filmen for deg. Berre hopp over dei der intervjubitande du, og kos deg - for insex er diverre lagt ned etter at eigaren tok litt mykje av. Berre ikkje gjer som meg; eg såg den i eit mørkt rom, med seksuelle avvikarar på beggje sider av meg. Det var skummelt!

Filmkvelden vart avrunda med Harry Brown, med fabelaktige Michael Caine i hovudrolla. Filmen rett søkjelyset mot ungdomskriminaliteten i England og London, og vil følgjer den gamle pensjonisten Harry Brown som etter å ha mista alle som står han nær, vert lei av å føle seg truet av pøbel og rask. Han innser at han kan ta affære.

Det er i alle fall det eg antar at filmen handla om, for akkurat då ting tok av, gjekk filmen brått baklengs og var opp ned. Etter ei stund innsåg eg at det ikkje var feberen som hadde vendt attende, men at filmkopien dei viste som var øydelagd. Jo, takk... eg får vel sjå den ein annan dag.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar