tysdag 29. juni 2010

Eit besøk i nabolaget

Det er ein del som har sådd tvil om mine soger frå mitt fargerike nabolag. Dei har insinuert at eg kanskje overdriv, eller tilogmed skrøner. Nokre har vore så vågale at dei har påstått at eg har orkestrert mykje av sogene mine sjølv, og begått storslagen narrativ svindel.

Eg tar sjølvsagt på det kraftigaste avstand frå slike påstandar, og no har eg heldigvis fått med meg myndigheitene og pressa på å fortelje om dei innfødde her i området rundt moskeen. Ja, vi har hatt onkel Politi og fetter Journalist på besøk i bygget!

Det byrja no førre fredag, då ein halvkriminell fyr (eg skulle ha sagt tomsing, men advokaten hans har tryggja oss om at eigentleg er OK), segna om død på busstoppen utanfor blokka der eg bur. Knivstukken. Eg fekk med ein gong beskjed av mi veninde i Ungarn om å halde meg innandørs, for det var jo openbart ikkje trygt i nabolaget. Eg meinte det kanskje ikkje var verdas lurast idè om eg skulle unngå same skjebne, då alles auge naturlegvis vart retta mot min bustad for potensiell åstad for overfallet.

Politiet byrja å saumfare trappeoppgangen, og snuse rundt i søpla til mullaen og hans naboar i von om å finne ein leietråd. Dei peila seg etterkvart inn mot to brødre som var bekjendte av den avdøde. To sjarmerande karar, godt representantive for mullaens naboar. Likeeins som offeret var dei sjølvsagt involvert i narkotrafikk. Og då den yngste av brødrene ein gong vart funnen blødande i korridoren, var det hans eldre bror som hadde gjort gjerninga - no harm done, han valte å ikkje vitne mot bror sin. Brødrene har gjort ei karriere av å stele baggasje frå Flesland, kvele taxisjåførar istadenfor å betale dei og å true sine naboar med kniv. Sjarmtroll som sagt.

At dei to brødrene var over alle hauger, hindra ikkje politiet i å sparke inn døra (sjå biletet) for, eg antar, å kikke i bokhylla og vurdere platesamlinga deira. Visstnok likte dei det dei fann der, for dei bar det avgarde i kasser. Og eg har ikkje anna enn sympati med etterforskarane som satt att med den jobben, for heisen streiker og det er tunge trappar å gå. Og ikkje ver uroleg for brødrene Løvehjarte, politiet fann dei og inviterte dei til å vere hjå dei til døra deira vert reparert. Snilt, er det ikkje?

Så, no vonar eg at all tvil er lagt til side om at mullaens nabolag er av det fargerike slaget. De kan jo lese nokre av desse fine artiklane:
"De er monstre", "Leter etter svaret her" og "Brødre tatt for drapet".
Det er òg dei som lurar på kvifor eg ikkje flyttar moskeen min til ein annan stad, og her har de altså svaret på dèt; for kvar enn kan eg komme i kontakt med jordas salt? Kvar enn kan eg skue ned i folkedjupet, den grunne enda av gendamenn? Kvar elles kan eg vere trygg på at onkel Politi kjeldesorterar søpla mi for meg?

Eg elskar nabolaget mitt!

6 kommentarer:

  1. Og vi elskar å vitje deg der!

    SvarSlett
  2. Alle er hjarteleg velkomen i moskeen.

    SvarSlett
  3. Oooo drama! Jeg kommer på besøk sporenstreks!

    SvarSlett
  4. Det du kallar drama, har eg kalla kvardag sidan eg fann vegen ut i dette nabolaget.

    SvarSlett
  5. Får håpe du ikke klager over søl i gangen i alle fall!


    http://www.vg.no/nyheter/innenriks/artikkel.php?artid=10009693

    SvarSlett
  6. Det gjeld å vete korleis ein irettesett slike folk ;-)

    SvarSlett