søndag 12. september 2010

Telefonskifte

Ein kontortelefon frå gamle dagar.
Det er ikkje meir enn tre år sidan vi fekk hendene våre på det som virka som ein særs avansert telefon. Det var ein businesstelefon frå Nokia, med ein meir eller mindre strategisk plassert knapp for gruppesamtaler. Ein knapp som aldri vart brukt. Då eg først fekk den, nytta eg eit blogginnlegg (som eg no har lagt inn i arkivet her) på eit lite studie av denne avanserte saka som lovte meg viagraspam på bussen til jobb. I dei tider pendla eg, og var særs avhengig av å ha tilgang på mail og anna medan eg slava i veg i det private. For i det private har det private intet rom, så om eg skulle halde kontakta med folk per mail i arbeidstida - så måtte eg jommen ha ein mobiltelefon å gjere det på. Så difor fall Nokias E65 i god smak - trass små tastar, og litt dårleg plassert ringetast. Vant til den vart eg, og særleg tekstmeldinger gjekk suverent. Kven treng å sjå på tastaturet når ein kan det inn og ut? Med Nokia E65 kunne eg gladeleg spankulere ned gata, med armane til sida, medan mobilen vart tasta på med tommelen utan at eg trengte å gje den eit blikk før eg trykte på sendknappen. Oh happy days.

No har tida komen for å slå opp med Nokia. Finnane har tent meg bra, og eg har vore vel nøgd med mine tasteskillz, men er det ikkje på tide å gå vidare? Det er 2010, og vi føler oss klare for HTC. Slik som ungdommen har. Mykje pengar vil vi ikkje bruke på slike nymotens ting, vi går varsamt inn i det nye forholdet, usikker på om alt stemmer og om det vil vere så komfortabelt som vi er vant med. Så vi satsar på denne søte lille saka, ein HTC Wildfire.
Ein hip og ungdommeleg telefon

Ein pitteliten datamaskin er det, med allskens små spel og program. Og ikkje minst ein nymotens touch-skjerm, av den typen som alle kule telefonar har i dag. Faktisk har den ikkje ein einaste knapp, utanom av-og-på, og lydkontroll. Og ja, ein knapp til kamera. Der Nokia prøvde å gøyme vekk ringetasten, har denne telefonen ingen. For alt er touch. Toucha-toucha-touch me, I wanna feel dirty, skrik telefonen til meg. Eg køyrer det gjennom Google-translate appen og får resultatet; ta-meg, ta-meg, ta-meg, bruk meg som et luuuder.

Eit lite problem med å skulle bruke min nye telefon som eit ludder er jo at desse touchskjermane, er jo at dei openbart er designa for bruk av sarte små pikefingre. Ikkje mine akademiske syltelabbar. Så i mine vandringar gjennom kontaktlister og applikasjonar i forsøk på å forstå ting, ender eg sjølvsagt opp med å starte ein heil del program og rinnge opp folk i hytt og pine. Særleg når eg satt og finjusterte sambandet mellom mi gamle kontaktliste og tilhøyrande Facebookprofilar, samt Twitterkontoar. Nesten meir styr enn det er verdt, men no er det gjort.

Vi gjer eit ærleg forsøk på å forstå den nye telefonen. Og der vi før var kjempeglade over å kunne køyre gmail på mobilen, kan ein køyre langt meir tullball på Google sitt operativsystem, Android. Ja, for det er ikkje nok med Facebook og mail. Eg må ha strekkodelesar, for det kan vere nyttig ein dag. Eg må ha stjernekart og ein eigen Youtubelesar! Eg må ha lommelykt og Star Wars-lydar. Og ikkje minst, eit lite program som hindrar meg i å ringe folk berre eg er borti skjermen.

Det er ei fascinerande reise, og eg finn mykje rart til mitt nye leiketøy... men det eg ikkje finn, er ein hendig knapp for gruppesamtaler. Det kjem eg sikkert til å få bruk for, trur de ikkje?

3 kommentarer:

  1. Haha, vi har et par Wildfires her i huset også, og etter litt tilvenning så begynner vi å bli veldig glade i dem.

    Men jeg mener det offentlige burde være sitt ansvar bevisst og tillatte folk å ta tre dager fri fra jobben for å bli vant til Touch-systemet altså!

    SvarSlett
  2. Den Google-translate-greia mistenker jeg at du har hjulpet litt! :)
    Jeg har Samsung Galaxy Spica, også Android, og har hittil lasta ned gitartuner, Holy Bible (King James version), en pdf-leser, kompass, antivirus, en ubrukelig synthesizer, og "White Noise Lite", som lager trøstende bølge- eller fossefalllyder når min tinnitus overkjører det jeg holder på med.
    Jeg er ikke fornøyd med skjermtastaturet, men det skyldes kanskje mine pedagogiske syltelabber mer enn teknikken.
    Godt å vite at Mullahen oppdaterer seg. Jeg skal sjekke om Android Market har Koranen også.

    SvarSlett
  3. Svein: Koranen er sjølvsagt å finne på marknaden. På arabisk og på engelsk, og som lydbok. Kast deg over sanninga og fortær ho!

    Og nei, omsetjinga er ikkje mi. Den er Ole Paus si. Hans glimrande arbeid med den norske omsetjinga av Rocky Horror Show har sjølvsagt lagt basisen for Google Translate.

    Hjorthen: Ja til tilvenningsdagar! Eg tok meg faktisk ein heil dag fri.

    SvarSlett