Og du då kjære lesar?

Det er noko ved å ha skrive blogg så lenge eg har, dei relasjonane ein har til folk i kommentarfeltet er litt som til folk flest. Det er folk som kjem inn og ut av bloggen, som dei kjem inn og ut av livet ditt. Nokre vert verande ei stund, andre ganske lenge og vert som gamle vennar, medan andre berre stikk snuten innom ein gong utan å presentere seg sjølv. Og så det store fleirtal er tyste. Dei berre står og ser på ein, med eit tomt blikk og måpande munn, gjerne litt sikkel rennande ned haka. Slik opplev eg òg gjerne den tause majoritet av mine lesarar, og eg har høyrd at eg skal ikkje dømme folk som hardt. Så eg vil gjere eit lite eksperiment, og du skal vere med.

Ja, du, ja. Du som sjeldan eller aldri kommenterar! Eg veit du er der, eg kan høyre deg puste tungt. Med munnen. Ikkje stå der og gauk deg som ein eller annan Benny frå Lov & Rett i LA, sei noko.

Eg skal gjere det enkelt no. For dette eksperimentet sin del, så vil eg gjerne at du berre seier hei og fortel meg kva du likar å lese her. Eller enno betre, kva du vil like å lese her. Ja, for eit kvart ønskje om tema vil verte infridd. Ja, de høyrde meg. Det er januar 2011, og mullaen lover å skrive akkurat det du ønskjer å lese (meir) om. Så når du oppdagar dette innlegget, legg att ein kommentar! Køyr på...

... og la meg presentere: Pinsam tystnad....