torsdag 14. april 2011

Vi skal på retur til Apeplaneten

Eg skal ikkje leggje skjul på at eg er ein stor fan av Apeplaneten, eller Planet of the Apes som den heiter på finspråket (Nei, ikkje den tullete remaken til Tim Burton, men originalen frå 1968), og har storkost meg med heile den originale serien med filmar som følgde (nei, framleis ikkje den tullete remaken til Tim Burton, men oppfølgjarane til originalen frå 1968). Den originale filmen (altså, ikkje den tullete remaken til Tim Burton), var basert på La Planète des singes av Pierre Boulle, og grip tak ei rekkje tidsriktige tema. Som rasisme, borgarretighetskamp og pasifisme. Ei kritisk haldning til vald og ulike undertrykkande strukturar gjekk som ein raud tråd gjennom dei fem filmane som utgjer den originale serien, sjølv om kvar film var unik på sitt vis. Kvar film tok historia til Apeplaneten eit steg vidare, og korkje tidsreiser eller synkande kvalitet på apekostyma kunne øydeleggje det som er ein av mine favorittseriar.

Vel, om du ser vekk ifrå Planet of the Apes med Mark Wahlberg i hovudrolla frå 2001 (Ja, den tullete remaken av Tim Burton). Eg er i utgangspunktet ikkje begeistra for at ein skal spele inn klassiske filmar på ny, berre fordi teknologien har blitt betre, og dette er eit nydeleg døme på kvifor. Filmen fungerar simpelthen ikkje, og når ikkje opp til knehasane på originalen. Kvifor dei ikkje valte å heller satse på ein femte oppfølgjar må du ikkje spørre meg om. Eg er veldig glad for at eg fekk ei gratis kinosyning av denne filmen, for pengane mine var den ikkje verdt. Trass vidunderlege David Warner i apemaske.

Og no, ti år seinare, har tida altså komen for at 2001-versjonen får sin eigen oppfølgjer. I august skal vi verte presentert for Rise of the Planet of the Apes:


Openbart basert på den fjerde filmen i den originale serien, Conquest of the Planet of the Apes, der vi følgjar den første superintelligente apen Caesar i hans kamp for å frigjere sine artsfrender og gjennomføre ein valdleg revolusjon mot menneska som har nytta dei som slavar. Eller nøyaktig kva som skal skje i denne nye filmen anar vi ikkje... men vi kryssar fingrane for at den vidunderlege Caesar vert handsama med respekt.

Elles vert eg litt lei meg. I mellomtida er jo dette den perfekte unskuldinga til å sette seg ned og sjå om att alle apeplanetfilmane (Nei, ikkje den tullete remaken av Tim Burton, hjelpe meg.). Inkludert det som definitivt er ein av mine favorittar, den allereie nemnte Conquest of the Planet of the Apes.


Du kan lese meir om dei originale filmane her:

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar