søndag 15. mai 2011

Uvelkoment selskap.

Slik såg nesten insektet ut, så det var kanskje ikkje ein flygemaur?
Eg var ute og gjekk gatelangs i det fine veret her forleden, då eg brått merka at noko traff brilleglaset - bopp, sa det! Framfor auga mine var det ein mørk flekk, kva enn som traff, var der framleis. Så eg rista på hovudet, i von om å riste av kva enn det var som hadde satt seg på brilleglaset. Og det forsvann, men eg kunne framleis sjå ei skugge, så eg tok av meg brillene for å inspisere. Og der satt den, det såg ut til å vere ein flygemaur eller ei floge av eit slag, og den hadde no slått seg til ro på brilleinnfattinga over glaset. Hm, tenkte eg, det er jo ikkje meininga å vere vrang, men eg er jo ikkje eit transportmiddel for insekt heller, så eg byrja å riste på brillene mine. Og hoppa litt opp og ned på fortauet. Svingte med armane.

Og til slutt var den vekk. Godt, tenkte eg, og gjekk vidare lukkeleg åleine.

Det fekk meg til å tenkje på uvelkoment selskap, og det fekk meg til å tenkje på ei hending i førre veke som kan fungere som ein slags parallell til dette insektet.

Som eg har nemnt tidlegare, så har det slik at det største problemet på gatene i dei fleste norske byar, korkje er innvandrarar eller gateseljarar, men alkoholikerar og junkies. Folk som har drukke seg frå sans og samling, og tatt nok piller til at dei fleste av hjernecellene anten har sovna inn eller flytta til eit betre nabolag. Resultatet er menneske med ein treffande aroma, grautete uttale og ei eiga emne til å starte samtaler med vilt framande på gata (anten dei er der eller ikkje) - ja, ein er tilgjeven om eit lite sekund mistenkjer desse menneska for å ha dyrka fram eit ekstra kromoson ved hjelp av farmasøytika.

Den sinnsforvirra dvergen såg ikkje slikt ut.
Dette er ein heilt annan forvirra dverg.
Vel, altså, her forleden dag traff eg eit av desse menneska. Sløv i blikket, lettare forvirra og attpåtil var ho dverg. Ein siklande, forstyrra narkoman dverg. Eit skikkeleg sjarmtroll. Møtet fann stad på ein busstopp, og ho spurde meg kva tid neste nummer 19 kom, og eg kunne fortelje henne at den kom 17.10. Og med det var det gjort, ho ville gjerne fortelje meg at 17. mai var rett rundt hjørnet. Og det skulle ho feire. Eg nikka og smilte. Helga etter hadde ho bursdag, det skulle ho òg feire. Eg nikka. For det fortalde stemmen henne. Aha, sa eg. Og det er lurt å høyre på stemmene sine. Då ho hadde tatt ein heil haug med sovemedisin, eg hugser ikkje kor mange det var, var det stemmen som hadde brølt til henne: Vakn opp for faen! Din idiot!

Og slik haldt det fram. Det var viktig å høyre på sine stemmer forstod eg, men eg var usikker på kvifor det var viktig å høyre på denne framtoninga. Og til slutt kom ein buss, og eg stilte meg klar til å gå ombord. Var det nummer 19? spurde ho. Nei, det var det ikkje, så ho måtte nok vente litt til, medan eg kasta meg ombord på bussen og slo meg ned i eit sete. Eg kasta eit blikk ut vindauget, og såg at dvergen hadde starta opp samtale med ei jente i slutten av tenåra, som hadde virka veldig ukomfortabel medan eg hadde snakka med kvinnemennesket. Ho virka ikkje mindre komfortabel no. Eg kunne høyre samtala inn på bussen, og fekk med meg at ho hadde byrja på nytt om stemma ho høyrer i hovudet. Medan eg hadde gått på bussen, hadde nummer 19 komen, og stod bak bussen eg var på og tok opp passasjerar. Dette virka det ikkje som om jenta eller dvergen hadde fått med seg, då dei var litt for opptatt av å dyrke den uønskja samtala.

I det nummer 19 lukka dørene, og køyrde rundt bussen eg var på, la tenåringsjenta merke til den. Litt fortvila peikte ho mot bussen og spurde med bevrande stemme; var det nummer 19?

Det var 20 minutt til neste nummer 19 kom. 20 minutt med den samtala. Eg veit eg skal tykkje synd om jenta... men eg flirte heile vegen heim. Eg rista floga av brilleglaset, og floga gjekk vidare til nokon andre.

Gjer det meg til eit dårleg menneske? Eller berre menneske?

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar