laurdag 20. august 2011

Lovecraft og det som er i djupet

Den 20. august 1890 vart Howard Phillips Lovecraft fødd inn i denne verda, om han var ein profet, ein vitjar frå ein annan dimensjon eller berre pittelitt eksentrisk er ei drøfting til ein annan dag. Dette er dagen for å gratulere skrekkens gudfar med 121 års dagen. Om du ikkje er kjendt med hans verk og visjonar av eit amoralsk kosmos, der menneska er nederst på hakkeorden, så er det på tide du vert det. Som ein som kjem frå kyststripa av Noreg er fullstendig klar over at vi menneske ikkje er dei opphavelege eigarane av denne kloda, og at det er langt eldre ting enn oss sjølve gøymd blant fjell og fjordar. I avsidesliggjande kommunar kan ein sjå diskre spor etter våre relasjonar til desse urgamle tingene; i snodige skikker, ved mørke, rustfarga altar og i andleta til fiskerfamiliar etter generasjonar med seksuell omgang med det som stigg opp frå fjorddupet.

Ja, du høyrde meg. Dei kjem frå fjorddupet, og dei parrar seg med fiskerar og bønder langs norske kysten. Eit offer vi gjev dei, for å kunne leve i fred for dei eldre gudar - fri frå deira vrede. Dette er den sanninga eg vaks opp med, dette er den sanninga eg fann då eg først opna Lovecraft sine verk og dette er den sanninga eg flykter frå kvar gong eg forlet dette landet. Ei sanning som eg aldri vil unnsleppe.

For det er ikkje berre langs norske kysten, eller i vår vestlege motpart, New England dette er tilfellet. Det fekk eg og mitt reisefølgje, frøken Kvitrev oppleve då vi kom til Brighton tidlegare i år. Det var ein fredfull kystby, på storleik med Bergen, med ein levande handelstand og uteliv. Og knakande god vegetarmat. Vi lot oss imponere av utsøkt grafitti og gamal arkitektur, og ein vennlegsinna lokalbefolking. Vi lot oss overtyde til å ta for oss byens mest kjende område - strandpromenaden. Gjort legendarisk av filmar som Quadrophenia og forsøk på å knerte Margaret Thatcher på eit av strandhotella. Her kunne vi ete is, og sjå restane av den viktorianske paviljongen som gjekk opp i flammar for nokre år sidan - la oss ikkje snakke om russisk mafia, det er berre upassande.

Det var her vi såg det.

Først som ei skugge i vatnet. Ei skugge som kom nærare og nærare. Så såg vi det var ein skapning av eit slag, og vi vart ståande og stirre nyfikne på at dei vagga mot oss med armane utstrakt. Då vi innsåg at det ikkje var armar, men klør, var det allereie for seint for frøken Kvitrev.
Eg kan ikkje fortelje korleis vi kom oss levande frå det, dei bruddstykka eg hugser er... ubeskrivelege. Alt eg kan seie er at de må vokte dykk for vatnet, for det inneheld løyndomar. Løyndomar langt eldre enn vi kan førestille oss. Lovecraft sa det først. Lovecraft åtvara oss om desse mektige vesna som ein gong herska over denne ubetydlege kloden, og som ein gong vil herske over den på ny.

Og difor gratulerar vi denne framsynte profeten, eksentrisk eller ikkje, menneskeleg eller ikkje, med dagen. Vi helsar han med ein skål i laudanum og absinth, og eit solid ladegrep på rifla og blikket retta mot ukjendt farvatn.

4 kommentarer:

  1. Visste du at piren i Brighton en gang var okkupert av folk fra Tempel ov Psychik Youth bl.a. som gjorde Cthulu ritualer der? Jeg bodde på squat der i 1993, og fikk historien om hvordan de hadde svømt ut dit i 1991, da selve huset var avsondret fra land etter forrige brann. Sukk, nå er den borte.

    SvarSlett
  2. Nei, den historia har eg ikkje høyrd. Detaljar?

    SvarSlett
  3. En som er så redd for noe som har liggi og purka i evigheter på bånn av det sydlige stillehav er vel også redd for hjertet som banker under golvborda?

    SvarSlett
  4. Er ikkje det berre naboen i etasjen under det? Eg burde sikkert klage. Han hamrar i veg til alle døgnets tider.

    SvarSlett