Dei prøver å gjere meg til tjuv!

Eg gjennomskuar dei, eg gjennomskuar dykk! De leikar med hovudet mitt! Fristar meg! Prøver å få meg ut på skråplanet, men eg held stand. Eg veit kva dei prøver på! Eg veit kva de prøver på! Og det skal ikkje fungere! Eg er eit moralsk menneske, eg tar ikkje ting som ikkje er mine uansett kor opplagt at det er plassert der for at eg skal ta det! Eg veit rett frå gale!

Heilt sidan eg i førre månad uttrykte eit ønskje om ein rosa scooter til å dekorere med Hello Kitty for å kunne lettare tiltrekke meg ei kvinne, har nokon funne det best å torturere meg med denne godsaka:

Der står den. Tidleg og seint. Heilt åleine. Parkert. Og fristar meg. Kvar dag. Ingen har henta den, ingen har køyrd den. Den står berre der. Og ventar på at eg skal ta den med meg heim, vaske den kjærleg, stryke varsamt og dekorere med stil. Den ber om det. Som ei bibelsk skjøge med prislapp rundt halsen, inviterar denne deilige scooteren berre til at eg skal ta henne heim, ri henne inn i solnedgangen og gjere til min for evig alltid.

Men eg held stand. Ho er ikkje mi. Og eg veit rett frå gale.

Inntil vidare.