søndag 5. februar 2012

Sieben - No less than all

Foto: Chris Saunders
Eg har aldri lagt særleg skjul på at eg er ein stor fan av Matt Howden sitt prosjekt Sieben, der han boltrar seg med eit magisk lydbilete hovudsakleg skapt med ei fele. Eg har tidlegare omtalt hans førre plate, Star Wood Brick Firmament, samt hans samarbeidsprosjekt med sin far, The Matter of Britain og konserten han hadde i Trondheim for nokre år sidan. Denne veka kom han med ei ny plate, No less than all, som er tilgjengeleg på nettsida hans, og den er absolutt verdt å vurdere for både nye og gamle fans. Med denne plata held han fram lydbiletet som han etablerte med den djupt personlege Desire Rites, og tar det eit par hakk vidare i ein meir elektronisk og tøffare retning - kanskje som ei spe byrjing på det pågåande samarbeidsprosjektet med Job Karma.

Desire Rite tok musikk til Matt Howden inn i ein ny fase av kompleksitet som òg gav opphavet til ei utgjeving av gamle låter i ny musikalsk innpakking, As they should sound. Dette lydbiletet held han fast på i No less than all, og legg som sagt til elektriske toner som gjev enkelte av låtene ein mørkare, røffare og meir rockete framtoning. Låter som Preacher Online og Black Dog Day er gode døme på dette, samstundes som dei er heilt tydlege Siebenlåter. To andre perler frå albumet er Vonnegut, dedikert til Kurt Vonnegut, forfattaren av Mother-Night og Slaugherhouse Five, og Transmission. Sistnemnte er den første coverlåta Matt har spelt inn på plate, og då er det naturleg at det skulle vere ein Joy Division-låt, då dette er eit band som inspirerte den tidlege neofolken.

Som dei fleste Sieben-album er No less than all eit album som lett synk inn i bakgrunnen, ikkje fordi det er keisamt, men fordi det så lett skapar ein stemning som fyller heile rommet. Det er ei plate som du har lyst til å sette på repeat, og som du stadig kan finne nye sider av når du sett deg ned og lytter. Eg snakkar av erfaring, eg har plata gåande her med jamne mellomrom i nokre veker før den vart sluppen, og eg er framleis ikkje lei.

Alt i alt så er dette nok ei Sieben-plate, lydbiletet har ikkje endra seg stort frå Star Wood Brick Firmament, men det er ikkje feil. Vi likar den lyden, og held ut med ei plate til av det. Og heldige du som har Spotify, for No less than all og fleire andre Sieben-album ligg ute.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar