tysdag 10. april 2012

Den gode skule

Den gode skule trur eg ikkje er ein skule som lar deg gjere som du vil, som sett leik i sentrum, og trur at ein lærar alt ein treng gjennom prosjekt- og gruppearbeid. Ein ønskjer gjerne at det var slik, men det er jo ikkje det. Ein god skule krev faktisk lærarar, som lærar vekk eit pensum, lærarar som set grenser, og eit system som krev disiplin. Dette tyder sjølvsagt ikkje at det ikkje er rom for leik og moro, og rom for fantasi og kreativitet. Neida. Det er det jo alltid plass til, sjølv under ordna former. Det var iallefall slik då eg vaks opp. Og eg skal ikkje skryte på meg dei beste minnene frå barneskulen, men det var ikkje pedagogikken som var problemet. Eg gjekk på ein heilt vanleg barneskule, den låg på andre sida i vegen for huset eg vaks opp i. Dette har jo si forklaring at då skulen i si tid vart bygd, følgde skulemeisteren med på lasset frå gamleskulen. Han hadde til då budd på skulen, men no skulle han altså bu i eit hus ved sida av. Dette var far til mor mi, min morfar. Dette er ikkje viktig, det viktige er at eg vaks opp ved ein liten skule, og den står der framleis. Og den har ikkje endra seg så altfor mykje sidan eg gjekk der, på utsida iallefall. Berre ein ting saknar eg... den gamle dekoren. Eg hugsar eit stort veggmaleri på fasaden, av allskens fantasifulle figurar frå teiknefilmar. Ja, vi snakkar her om kjende karakterar frå mellom anna Disneyfilmar. Ein kan berre spekulere i kvar det vart av dette biletet, det kan jo ha blitt slitt ned, men vår tids andsverksfetisjistiske tankemønster er ein frista til å tenkje seg at ein simpelthen ikkje lenger hadde lov til å ha andre sitt andsverk på fasaden. Uansett kor uskuldig.

For meg representerte det biletet den fantasiverda som skulen ønskte å føre borna inn i. Ei ordna, men fargerik og kreativ verd.

Eg vart minna på dette, då eg fekk tilsendt desse bileta tatt av Lord Bassington-Bassington sin betre halvdel, av ein skule utanfor Lisboa.
Ser du dei fine fargane? Den flotte opne horisonten, den blå himmelen? Ser du dei glade karakterane?
Næmmen! Ser du kva det er? Det er...
Hello Kitty!

Og det seier vel eigentleg alt av det eg prøver å formidle her. Det born treng er ikkje prosjekt- og gruppearbeid, men HELLO KITTY! Kva inspirerar vel borna meir enn Kitty White og hennar familie og vener? Dette er ein skulle mullaen ville ha gått på! No fekk eg lyst til å starte ein koranskule med Hello Kitty-tema. Det trur eg ikkje har blitt gjort enno. Og det  bli gjort! Under kva betre omstende kan barn og unge lære seg om Koranen enn omringa av søte små japanske kattepusar?!

Kven søkjer eg pengar frå til dette? Kven vil finansiere den gode skule?!


Vi har allereie ein maskot!

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar