måndag 23. april 2012

eMANNzipation, mannefrigjering

Eg innrøm gladeleg at eg kanskje er litt over gjennomsnittet glad i film. Filmfestivalar er det perfekte høvet til å oppdage nye underfundige og fine filmar, og eg tilbringar difor noko av tida mi denne veka på Os internasjonale filmfestival for litt kulturelt påfyll. Ein film eg var veldig nyfiken på, og nesten måtte få med meg var eMANNzipation, forfatta og regissert av Phillip Müller-Dorn. Og eg kan ikkje seie at eg angra på det. Filmen prøver å rette fokus mot eit av dei tema som ein ikkje snakkar om i vårt samfunn, trass vår stor kjærleik for offer og offersoger - trakasserte ektemenn. Vi følgjer ein slik mann, som ikkje har anna alternativ enn å søkje seg til eit herberge for menn og byrje livet sitt på nytt. Han har blitt fullstendig nedbrudt av si brutale kone, og står utan heim, jobb eller sin son og er tvungen til å ta fatt i seg sjølv og sjå på sine val. Han er ein stille mann, ein omtenksam mann, ein ettertenksam mann, ein mann som skyr konflikt og som alltid prøver å tenkje seg gjennom eit problem før han handlar. På herberget møter han andre, veldig ulike menn som òg har vorte utsatt for trakassering, og gjennom gruppesamtaler prøver dei å komme til botns i problema sine, og forstå kvifor dei har latt seg trakassere. Undervegs i filmen får vi sjå korleis romantikken vart til uforståeleg terror og vald, og vi får sjå ein stakkarsleg, men likandes mann byggje seg opp frå grunnen av og attfinne kjærleiken og sin plass i samfunnet. Du kan umogleg ikkje vert underhaldt og rørt av denne filmen.


Phillip Müller-Dorn har laga ein film som både er morosam og trist, samstundes som den er tankevekkjande. Ein snakkar ikkje langt på nær nok om vald og trakassering av ektemenn, då menn er fysisk sterkare enn kvinner. Det er av den grunn naturleg å tenkje seg at det er menn som er den aggressive og valdlege parten i eit forhold. Ein mann som ikkje kan eller vil attgjelde når konflikt oppstår, vil likevel stå svakare overfor ei kvinne som utnyttar dette. Og det er ikkje berre vald, men emosjonell terror og krigføring som bryt ein mann ned og gjer han til ein fange i eit forhold. Likefullt som det skjer med kvinner som har rota seg i hop med ein eller annan psykopat. Müller-Dorn grip difor tak i noko som ligg og syder under overflata i vårt samfunn, for det er mange menn som kan kjenne seg att i delar av den soga filmen presenterar. Noko eg fekk stadfesta i samtaler med andre etter filmen.

Når høvet bydde seg, over nokre glas vin og ein zombie-film, måtte eg berre takke Phillip Müller-Dorn for å ha laga denne filmen. Eg vonar fleire får høve til å sjå den.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar