fredag 21. september 2012

Ekstremisme i novelleform og sånn derre

Eg er i London. Kva berre tidspunkt enn det til å fortelje at eg var i Oslo førre helg? Det hadde seg slik at det var ein bokfestival i Syndas bygd, og mi tilstadevering var sterkt påkrevd. De skjønner, eg kan ha forfatwa ei novelle for fleire år sidan, som i år vandra gjennom postens mange fasjonable rør til Bokvennen forlag og deira novellekonkurranse med temaet ekstremisme. Klart at Noregs mest elskverdige islamist måtte bidra til denne konkurransa. Problemet var sjølvsagt at politikk er politikk, og kva er vil skrive skjønnlitterært er jo noko heilt anna. Heldigvis var det rom for tolking. Så istadenfor ei novelle om ekstremisme, så valte eg ut ei novelle som var ekstrem i seg sjølv.

Og skulle du sett, eg vann. Og dette førte til ei fuktig og morosam helg i Oslo i førre veke. Eg hadde gleda av å møte nettvener som Torgrim Eggen og Kristine Tofte, og henge med folk som eg sjeldan treff. Eg var innom forlagsfest, og eg tok nye pressebilete. Og ja...

Det var denne boka då. Sidan eg vann novellekonkurranse i lag med Kjersti Kolbotn, så var det sjølvsagt ei lita annonsering og lansering på gong. Og medan ho las opp si novelle, så gav eg eit knippe gode grunner til kvifor eg ikkje hadde lyst til å lese ho høgt for eit intetanande publikum. Om folk vil lese ho, så får dei vel nesten kjøpe boka, tenkjer eg. Mine grunner vart tatt opp på video, så dei vert kanskje lagt ut.

Men det som kanskje satt mest preg på meg var at eg endeleg fekk budd på eit av dei finaste pensjonata i Syndas bygd. Cochs pensjonat. Ja, du høyrde meg. Cochs. Er det ikkje fabelaktig? Best er det sjølvsagt når engelsktalande gjestar vert plassert der. Eg likar å la namnet rulle over tunga. Cochs. Sjå nokon i auga og sei... Cochs.

Var det ikkje kjekt folkens?

Og om det ikkje var nok for å få hjartar til å fryde seg, så er det slik at Cochs er eit litterært hotell. Fem forfattarar har fått rom oppkalla etter seg her; Lars Saabye Christensen, Edvard Hoem, Albert Henrik Mohn, Mia Berner og Hallgrim Berg. Og eg var så heldig at eg vart plassert på eit av dei.

Kan du gisse kva?
Hallgrim Berg sitt rom, ja. Fantastisk. Kva er vel meir passande? Vi snakkar om den herleg demente rasisten som fekk panikk då han såg ein neger med pengar på toget. Då politiet nekta å gjere noko med dette, skreiv han sint inn til avisa om politiet som ikkje handterte openbar kriminalitet.

Det kan ikkje verte betre enn det. Og om du trur eg har spora av, så tar du fullstendig feil, for om eg skal skrive fleire noveller, og leike forfattar, så vonar eg at eg klarar å verte minst like dement som Hallgrim Berg, tenk.

Eller noko slikt.

Eg drakk ei halv flaske vin medan eg skreiv dette. Forfattarlivet i London.

1 kommentar:

  1. Vin? I London??
    Bjørkelo, O Bjørkelo, du vet da vel at i den byen skal man drikke øl eller whisky, eller øl og whisky.

    Svein

    SvarSlett