Ïa! Ïa! Hastur Fthaghn!

Respekt frå ungdommen

2012-01-24T15:13:00.001+01:00

Er det ein ting eg til stadig eg lar meg irritere over er den epidemien av ulydige og respektlaus ungdom som herjar vår vestlege sivilisasjon. Det byrja så smått med dei gamle grekarane, og det har simpelthen ikkje blitt noko betre. Dei har ingen evne til å følgje enkle instruksar eller respektere sine autoritetar. Dei einaste dei lyttar til er såkalla rockestjerner og popidol, som alle marknadsførar seg som synkrondansande opprørarar. Kvaslags førebilete er dette for ungdommen, hæ? Alle desse hesleg ungdommelege boybandene som forfektar ein eller annan opprørsk ideologi om at det er ok å vere ung... og pen! Det er ikkje rart at det går gale.

Difor er det godt å sjå ungdommer med eit godt og oppbyggjeleg bodskap til sine jamnaldrande, fri for ironi og trassig motstand mot leiande hender.

Slikt vil mullaen gjerne sjå og høyre meir av. Gjerne frå medlemmar av moskeen her, for de vil vel respektere min autoritet? De vil vel adlyde mitt ord? Min fatwa, din lov, kjære lesar, det er pakta mellom oss. Den lukkebringande kontrakta som bringer fred til verda.

Det er godt vi er einige om det.

Danningsideal: Les ei bok?

2012-01-21T16:23:00.001+01:00

Vi her i Noreg er frykteleg stolte av at vi les så mange bøker, dette vitner om ein intelligent kultur der folk bryr seg om dei viktige tingane. Det er ein del av danningsidealet dette, dette mennesket med hovudet full av klassikerar og som lirar av seg sitat frå kjende og ukjende verk på kommando. Det vitnar om at noko foregår oppi skallen. Det er to ting som er gale med dette biletet; det eine er at det bokhyller lenge ikkje har vore rekna som eit aktverdig møbel (men dette held på å endre seg høyrer eg rykter om); det andre er at ingen tenkjer gjennom kva som vert lest. Eg har det klare inntrykket at nordmenn flest les barnebøker og krimlitteratur, og det er når dei ikkje fortærar overnaturlege legeromanar.

Men det er jo betre enn ingenting, om enn det ikkje lev opp til min høge standardar for danning. Det virker som om vi lev i ei verd der det ikkje er mykje rom for positiv utvikling, der kulturindustrien helst ønskjer villige konsumentar, og ikkje kreative forbrukarar. Om vi sjølv vert medvite produkta vi fortærar, kan det jo godt hende vi ikkje lenger har lyst på det som vi vert servert? Og slik sett så kan det vere eit bra tiltak å faktisk berre lese ei bok, samme kva, for i det minste utviklar det språkforståing, og det er første steget mot ein sjølvstendig tanke. Moglegeins.

Men det har seg slik at forfallet der ute i verda har komen så langt at ein må brøle på eit språk dei forstår. Og det er årsaka til dette laurdagsinnlegget. For eg fann ein video som gjorde nett det.

Klar tale der altså.

Helgerasisme

2012-01-16T14:40:00.003+01:00

Rasisme var liksom stikkordet denne helga. Det heile var sjølvsagt frykteleg uinteressant, ingenting som skjedde under spelemannsprisutdelinga var i nærleiken av så vågalt og provoserande som den gjengse fredagen i min moskè. Det er dei som hevdar at Moccamann-utsegna er eit uttrykk for kvardagsrasisme... det er jo heilt feil, det var laurdag jo. Det var helgerasisme! Typisk ting ein seier på fest.

Men sidan eg ikkje fann kommentarane særleg støtande, eller reaksjonane særleg interessante, tenkte eg at eg skulle berre la vere å følgje det heile opp. Eg kan heller vise dykk ein video eller to, i rasismens namn.

Eg har forstått det slik at dette er ein av Madcon sine favorittar. Personleg trur eg nok at eg foretrekk ein litt annan variant som ikkje er så full av mannehat.

Utover det høyrer eg at forsoning er på trappa, og at Jonas Gahr Støre har nådd fram med sin dialog, og at på 17. mai skal Moccamannen og Fittehølet framføre Kaizers låter på Spektrum scene. Spennande. Vi gleder oss alle saman. Og det tyder vel at vi unngår situasjonar som denne:

Sjølv om det og virka litt artig...

Like morosamt som...

2012-01-13T11:08:00.000+01:00

Ein skal sjå mykje rart, seier dei, og det stemmer nok særleg om ein følgjer fjernsynsfolka si oppmoding om faktisk sette seg ned og sjå på den kløktige underhaldninga dei har funne på. Personleg prøver eg helst å la vere, det er ikkje mange hjerneceller att i knollen etter eit langt liv, og eg vil gjerne spare dei som har overlevd for fleire traumar om mogleg. Difor har eg ikkje gjort meg nokre særleg tankar om Jenny Skavland sitt nye "humorprogram" Tweet4Tweet, som då skal vere eit forsøk på å vere eit Nytt på Nytt for sosiale medier. Allereie på eit konseptuelt blant merker eg at det vrir seg litt i meg. Korleis skal dette verte noko anna enn ei døgnfloge? Her er ein bra hugseregel folkens; om temaet virker overfokusert på mediet som eit bodskap formidlast i, framfor det faktiske bodskapet eller forteljinga, så er det dømt til å verte uinteressant. Noko er ikkje morosamt berre fordi det gjekk runda på Twitter eller Facebook i førre veke, og dessutan var det i førre veke, vi er ferdig med det no. Nådelaust mot dei som får si underhaldning primært frå fjernsynet, men slik er livet. Lev med det.

Så nei, eg har ikkje tenkt så mykje på dette programmet, og hadde verkeleg ikkje tenkt å sjå det heller. Dagbladet sin Pål Nordseth derimot, kasta seg inn i det som ein 80-tals actionhelt og såg på sludderet, og satt eigentleg att med frykteleg lite.

Eg har ingen store protestar mot det han skriv om programmet, han har nok heilt rett, men eg beit merke i siste avsnitt:

"Et mer alvorlig problem er at manuset i går var så slett at både gjester og programledere ble hensatt til desperat improvisasjon rundt genuint ikke-morsomme temaer som rasisme, dyresex og Trine Grung. Det på tross av at programmet ikke går direkte."

Det er ei samanlikning eg har tenkt å gjere ofte framover. Trine Grung er like morosam som rasisme og dyresex. Han har eit betre poeng enn han faktisk trudde. For er det ikkje slik at Trine Grung høyrer like mykje heime på fjernsynet i beste sendetid som dyresex og rasisme?

Personleg prøver eg å finne ut kva eg ler mest av; rasisme, dyresex eller Trine Grung. Kva trur du?

Skummelt med skaut

2012-01-12T09:48:00.001+01:00

Det er ikkje lett å vere barn. Det er så mykje som er stort og skummelt der ute. Eg hugser då eg var liten gut og mor mi hadde klipt håret og farga det, eg var jo heilt i frå meg. Det var simmelt frykteleg skremmande og eg skjønte ikkje heilt at det var same person. Barn er ikkje verdas mest rasjonelle vesen veit de. Difor er det kanskje forståeleg at Gullungen faktisk er såpass redd for kvinner i skaut at når Sverige får sin første snut med eit anna hovudplagg enn ein litt teit hatt, har han ikkje anna å seie enn: "LYKKE TIL SVERIGE. Jeg viser meg aldri hos dere igjen...".

For det er klart, det er slik verda går under. Det byrjar med eit skaut, og før du veit ordet, så er snikislamisert og utavla heile gjengen. For det er visstnok slik det heng saman, ifølgje Gullungen.

Han er kanskje ingen intellektuell cowboy som Fjordman, men han er pinadø like kørka. Gud betre meg.

Språkfascismen

2012-01-08T17:46:00.000+01:00

Eg skulle gjerne sagt noko om språkfascismen, eit fenomen eg finn meg sjølv inkludert i. Paradoksalt nok, med tanke på dei hyppige skrivefeila eg gjer sjølv. Sjølvforakt vil kanskje nokon kalle det, andre skrik om hykleri. Personleg foretrekk eg paradoks.

Det språkfascismen manglar er fine uniformer. Det hadde gjort seg. Så kunne vi gått frå dør til dør og... vel... nok tilretteleggjing, nyt sketsjen:

Søndagar er til for å stele andre sine vitsar berre fordi ein likar fine uniformer.

Hæ?!

2012-01-03T22:12:00.001+01:00

Så kom 2012 slentrande inn døra. Alle haldt pusten og såg rundt seg. Kven kom til å vere først ute? Det er alltid ei hard konkurranse når eit nytt år melder sin ankomst. Det er usikkert om det er om å gjere å vere først ut, eller om det er meininga å unngå sigerspallen, men faktum var at no var leiken byrja. Kven skulle vere dei første til å få mullaen til å erklære sin manglande forståing i det nye året? Japan såg på Korea, Korea såg til Kina, dei snudde seg mot dei republikanarane sine presidentkandidatar, medan Carl I. Hagen satt seg i bilen klar til dyst.

Bak dei alle smaug Sverige seg inn i moskeen og fyrte av denne:

Hæ?!

Eg forstår den ikkje... hæææ? Kva er dette for noko?! Hæ?

Og vinnaren er Sverige!

Å ta til seg Gud

2011-12-31T15:21:00.004+01:00

Jada, eg veit det er nyttårsaften, men la meg snakke om noko heilt anna. La meg snakke om det Guddomlege, og korleis ein kan inkorporere det i sitt liv. Det er eit verdig tema for ein nyttårstale i moskeen, så sett dykk ned og lytt til det eg har å fortelje. For i den grad det Guddomlege eksisterar, så må ein kvar person at som ekstern kraft har dette ingen relevans, det er berre når det er i ditt indre, at du sjølv husar Gud, at Gud vert relevant. Mange har nok sine synspunkt på korleis dette skal skje, og særleg er det dei konservative som meiner at dei har svaret, for svaret må vere det same som alltid. Tradisjonar er viktige, det er sant, så eg vil gjerne vise til ein annan tradisjon. Pepperkakehus. Og ikkje minst, pepperkakeGudshus. Min gode ven Lord Bassington-Bassington gjorde meg merksam på denne vidunderlege godbiten, av nokre særs velkledde svenske vener:

Som de ser, så er dette ein vakkert utsmykka pepperkakemoskè. Salafistar og andre reaksjonære vil nok hevde at dette bakverket er fundamentalt blasfemisk, då pepperkaker er matvarer og skal i magen til folk. Det er her eg må reise min peikefinger og sei at dei har misforstått fullstendig! Nett fordi at det skal etast er dette så halal ein kan få det, og langtifrå haram! For ved å ete Guds hus, tillet vi at ein i disse juletider at Gud kan ta bustad i vår mage (og tarmer) i lag med all den gode julemiddagen! Ikkje berre vert Gud relevant, og du ein berar av Guds nåde og kjærleik, du tilbyr Gud delar av den festen han i sin visdom har latt deg ta del i iløpet av jula.

Så denne moskeens oppmoding er sjølvsagt å byggje Gudshus av pepperkaker, sjokolade, krem, deig eller kva pokker du vil og ete det, uavhengig av din religiøse legning, så skadar det ikkje å gå inn i nyåret med ditt utvalte gudhus i vommen.

Godt nyttår kjære meinigheit, eg vonar det nye året vert smakfullt for dykk alle saman. Gurp.

Ungdommen forstår det

2011-12-28T21:48:00.002+01:00

Ja, ungdommen lærar fort, dei har forstått kvar dei skal hente kunnskap, og korleis dei skal få merksemd. Dei har lært det av å lese aviser, snoke på Youtube og lese på bloggane på blogg.no. Dei må andletet sitt ut der, dei må vere synlege, ikkje berre i tekstform, men i video, og det er viktig å vere folkeleg og sette ting i perspektiv. Slik som vår alles kjære Heidi Alexandra gjorde det, då ho uttrykte si enorme medkjensle med alle dei stakkars borna i utlandet. Det er vanskeleg for andre å følgje det opp, men det er jo lov å prøve, ikkje sant? 1, 2, 3 snurr film:

For som alle veit, så er det største problemet til annleispigmenterte rundtomkring i verda at foreldra deira går på narkotika, slik at dei ikkje får feire jul med hair extensions og denslags. Det når ikkje heilt dei same høgdene som Heidi Alexandra, då ho representerar eit heilt utsøkt nivå av kvalme, men godt forsøk var det. Absolutt applausverdig.

Heidi Alexandra kasta seg jo i haust inn i Breivik sine konspirasjonsteoriar, men det som verkeleg er det store blant ungdommen i dag, særleg på Youtube, er ikkje konspirasjonsteoriar om muslimar, men om dei verkeleg store klassiske konspirasjonane. Som Illuminati. Her kan ein hive inn alt ein vill, ein reinaste pytt-i-panne av absurde førestillingar og bisarre forklaringsmodellar. Her er det alltid plass til ein ungdom eller to til å ytre sine meiningar:

Her demonstrerar dei den gode kjeldekritikken som dagens skulevesen satsar stor på i allskens gruppe- og prosjektarbeid. Om du lurar på noko som helst av dei seier i denne videoen må du hugse at du kan sjekke det på Youtube, heilt seriøst, og utover det er det ein advokat som har fortald dei ting. Dette må ein jo ta seriøst. Og dette er reflekterte jenter, for det som dei høyrer om i religiøse tekstar er realistisk, men feil fordi... Youtube og ein fyr har jo sagt noko anna.

Og før de ler av dei stakkars jentene, så må de hugse på at de risikerar livet sitt ved å fortelje dette, eller verre, å få sletta kontoen sin på Facebook! Dette er veldig alvorleg, og vi må alle vakne.

Ein ting er at dei kanskje ikkje heilt har forstått samanhengane i ting, eller kjeldekritikk, eller retorikk, eller... vel noko som helst anna. Men dei har forstått korleis dei skal få merksemd, og merksemd får dei i haugevis. Berre sjå her; dei vert omtalt i bloggen min! Meir merksemd! Neste steg er sjølvsagt å verte invitert på kjendisfestar, og hamna på framsida av VG og Dagbladet. Dagspressa er jo alltid glad i slike gladsaker som dette.

At dei om nokre år truleg vil angre bittert på at dei la ut desse videoane, og framstod som totale nek... vel... altså... dei fekk jo merksemd. Så applaus for ungdommen! Dei har forstått det! Det viktige er merksemd, her og nu, for det finnes inga framtid.

Visstnok går verda under i 2012, og det er nok Illuminati sin feil det òg.

Kva var telefonnummeret til barnevernet forresten?

Ei julehelsing

2011-12-23T15:28:00.000+01:00

Jula er ikkje som de sikkert forstår ikkje den mest sentrale feiringa i vår moskè. Med all respekt å melde til dei som roper høglytt om julas eigentlege, og opphavelege bodskap, så er det nok ikkje slik at jula har sitt opphav i ei gamal feiring av Kristu fødsel. Og før alle hedningane sprett champagneflaskene fordi dei trur eg snakkar om den tradisjonelle feiringa av solsnu, og det klassiske juleblotet, så nei, eg hadde ikkje det i tankane heller. Julefeiringa, i si moderne form oppstod på 1800-talet, og er så mykje anna driven fram av kommersielle interesser. Handelsstanden sitt ønskje om at vi skal kjøpe og konsumere traff verkeleg ei nerve i dei kalde vintermånadane, og berre i Noreg brukar vi i løpet av desember fleire milliardar på julegåver, julemat og anna juling. Overflod er ein ting, å drukne seg sjølv i luksus og feitt er noko anna. Den eigentlege bodskapen? Kjøp noko juggel, og føl deg som eit godt menneske på kjøpet, ein god kristen. Og alternativt, drikk noko øl, ver ein god hedning og dyrk noko så kitschy sola for ei kort stund. Sol Invictus, mine vener!

For all del, eg ser jo at de har det kjekt, og at de ikkje har lyst til å tenkje på dette. Eg har strengt tatt ikkje lyst til å tenkje på kommersialisme sjølv - eg har lyst til å ete god mat, og ha litt ferie. Lese ei god bok, sjå ein film, spele eit spel - men det evige maset, det evinnelege jaget etter å konsummere forstyrrer juleroa mi, og då skal det pinadø forstyrre dykkar litt òg. Her sitt eg som den nissen som eg er, sprayen med kvitfarge til skjegget står klar til i morgon, då skal Grinchen ta rolla til Julenissen som forsvann. Det er slikt som må til når ein er onkel.

Jula kan eg styre meg for, men Julenissen er eg glad i. Og eg tar meg stadig i å lure på kvar han tok vegen. Kvar er han no? Korleis kan folk feire jul, når den fordrukne fyren er forsvunnen? Korleis kan dei styre på, utan tanke på denne elskverdige alkoholiker? Personleg føler eg eit sterkt band til han, truleg fordi han er ein tjukkas med skjegg og godt lynne - slik kjenner ein mulla seg godt att i.

Difor sprayer altså denne onkelen skjegget sitt i morgon, og vonar at trass i at jula eigentleg er masete, trist og kjip, så stiller alle verdas onkler opp på same vis. Det er jobben vår.

God jul.

Liv og død, side om side

2011-12-22T00:44:00.000+01:00

Vi har sett det før, og det er alltid like urovekkande. Når noko stygt og vemmeleg snik seg inn med noko godt. Når det som er vakkert og prisverdig, inneheld ei kime av det motbydlege og destruktive. Som ein trojansk hest. Vi tar i mot ei gåve, utan å vete kva vi får med på slepet. Vi kjøper eit koseteppe til barna, utan å vete kva sjukdomar som følgjer med. Og vips er vår by i flammar, og vips er vår stamme, vårt folk, utrydda av den kvite mann!

Denne type skitne triks har gong på gong blitt praktisert av våre erkefiendar i Pandamonium. Dei prøver stadig vekk å snike seg inn i lag med det som er godt og sunt. For slik å bryte ned ikkje berre oss, men òg det som held oss oppe. Dei vil ta frå oss alt, og det dei ikkje kan ta, vil dei så tvil om.

Berre sjå på korleis dei snik seg innpå Hello Kitty. Plasserar seg pent ved sidan av, slik at dei kan verte plukka opp av intetanande kundar som er ute etter Hello Kitty. Og sjølvsagt til lågare pris, for å senke terskelen for at nokon kjøper pandasvineriet hellare enn det guddomlege rosa ikonet. Her er det altså soleklårt! Side om side, liv og død, og Spongebob Squarepants fanga i midten, stakkars jævelen.

Når først denne trojanske pandaen er tatt i hus vil den sjølvsagt skape eit helvete. Den vil leike med hovuda dykkar. Kviskre styggedom i øyra dykkar medan de søv, og lure dykk til å tykkje at pandaer er uskuldige og donere pengar til World Wildlife Fund.

Så, no under innspurten av julehandelen, ver på vakt mine vener. Dei er over alt! Og dei prøver å snike seg under treet!

Men vi vil ikkje la oss lure! Vi gjer motstand! Til siste mann! Til vi er fri frå pandatrugselen!

Med ein basset mot horisonten

2011-12-19T23:02:00.003+01:00

Når mullaen er ute og reiser, så gjer han det helst i godt selskap. Og i seinare tid har dette vore i lag med ein av hans trufaste følgjesvener, den eminente Lord Bassington-Bassington. Ein tweedkledd bassethund, full av verdigheit og klasse. Ja, der hundar tradisjonelt luktar hund, så osar Lord Bassington-Bassington av stil og god smak, og ein skulle nesten tru at han var ein katt (men det er ein heilt annan diskusjon). Det var difor ikkje noko tvil om at reisane vi har tatt i lag måtte få eit eiga visuelle minnesmerke, ei minnetavle om du vil, og det var naturleg at den alltid like talentfulle Den Unge Herr Holm fekk i oppdrag å utføre dette, då han er kjend for sin store kjærleik for både mulla og basset.

Resultatet... er hinsides alle ord.

Originalen snirklar seg snart gjennom postens irrgangar til herrskapshuset til Lord Bassington-Bassington, der eg vonar den vil få ein god heim. Værsågod gamle ørn, og god jul!

Fresh spresh

2011-12-12T23:57:00.000+01:00

Ja, sjå her, alle aktive unge menneske... tingen dykk alle har vore ute etter er her. Den er avlangt, og god å ta i, og klemmer du skikkeleg på den så spruter den!

Ja! Det er rett! Det er SPRESH! Tingen som vil gjere livet ditt eit hakk betre, simpelthen fordi den har passformen som skal til til. Og den spruter! Når du klemmer på den! Ring heim til mor, og fortel at du ønskjer deg Spresh til jul, forten henne kva den gjer, fortel henne korleis den er forma - den kjem i mange ulike farger, er stilfullt designet og avlang. Ja, fortel henne alt dette, så får du ein Spresh til jul.

Spresh! Det alle aktive unge jenter ønskjer seg! Det er ingen skam! Det er skikkeleg moderne, hipt og ungdommeleg! Spresh er fresh!

(Nei, dei ville ikkje betale meg for å skrive dette innlegget, men Lady Mju overtydde meg lett om at eg burde gje litt gratisreklame for Spresh!)

Tystofon, Terrorfon og raddislinje

2011-12-07T21:40:00.001+01:00

Våre kjære statsbyråkratar og politikarar har gjort det dei gjer best, iverksatt tiltak som koster mykje pengar og som får folk til å tru at det har rabla for dei. Eit sterkt behov for å sjå ut som om dei brått er i stand til å gjere noko med evt. radikale og ekstreme grupper har dei lansert radikalisering.no, ei netteneste der du lett kan tyste på dine naboar, kollegaer og tidlegare klassekameratar. Personleg har eg ei liste med eks-kjærastar som i løpet av veka vil verte trugslar mot rikets tryggleik.

Ein må lære av historia, veit de, men ikkje visste eg at lærarmeistarane skulle vere gromgutane i Sovjet, Stasi-Tyskland og Det tredje riket. Brått vart Noreg transportert attende til amerika på femtitalet, og Stoltenberg har skifta namn til McCarthy.

Dette er fargerikt gjort folkens; kven kan no anklage regjeringa for å vere politisk korrekte? For å oppmode borgarar til å tyste på kvarandre til Storebror, er vel så langtifrå politisk korrekt som ein får det. Her forventar eg stor jubel frå det store fleirtal av sinte unge menn som kommenterar på nettet! Dei vann, det politiske korrekte er død, og meir draconiske tiltak er rett rundt hjørnet! Vi må satse på at det kjem ei eiga ordning retta direkte mot ungdom, gjerne som involverar at dei går i fine skjorter og har eit armbind av eit slag.

Kan vi få eit poengsystem? Gjerne med rabattar når ein har tysta på 10, 20 eller 30 stykk? Ein kan kanskje få avslag på skatten? Det hadde vore noko det. Halve nabolaget mitt stryk med om eg kan få halvert skatten, eller i det minste satt den ned 10%. Herregud, eg kjem til å tyste på familien min for det.

Men det vil ikkje fungere utan eit skikkeleg namn, og her må dei jobbe litt. Ein kunne kanskje kalla konseptet Tystofonen? Andre har foreslått Terrorfon, men eg tykkjer at eit bra, ungdommeleg forslag ville vore Raddislinja.

For det er viktig å fange ungdommen, og det har dei heldigvis gjort eit forsøk på i den grafiske utforminga. Som eit ungt moskèmedlem har vist, så speler sida både på 'laxing' og sex.

Ikkje berre er det ein pupp i eine hjørnet, det er faktisk ein stressballpupp frå Kondomeriet. Slikt krevst ballar i det offentlege. Du anar ikkje kor ofte uskuldige puppebilete vert fjerna frå ulike departementssider!

Så ein applaus til justisdepartementet for å gjere noko, sjølv om det kanskje er litt sært, og ein applaus for at dei har tatt lærdom av historiebøker og trassar det klamme politisk korrekte helvetet som dei representerar. Og så eit skikkeleg hurra for pupp. Ein kan aldri ha for mykje hurra for pupp.

Men, eit siste punkt, neste gong bør dei ha med penis eller noko. Likestilling er viktig på offentlege sider.

Junidød i ein desember

2011-12-03T11:31:00.001+01:00

Eit av dei bandene som har hatt overgjennomsnittleg mykje å seie for mullaen, særleg dei siste ti åra, er Death in June. Om ein går attende til den gamle bloggen, frå før mullaen vart mulla, så vil ein oppdage at fleire av dei første innleggja dreier seg om at Death in June skulle spele ein konsert seint i 2003, og bråk var i emning. Eg vart difor bedt om å vurdere korvidt konserten kunne gå av stabelen eller ikkje, det gav høvet til eit djupdykk ned i musikken, og mannen bak, Douglas Pearce, som eg ikkje hadde hatt høve til tidlegare. Konserten fann stad og var fantastisk, trass at det stod svoltne og kalde demonstrantar utanfor og gjekk glipp av magien innandørs.

Ikkje lenge etter den konserten la Douglas P. inn årene konsertmessig, og nekte å framføre musikken sin live for publikum. Det har vore ein underleg reise for mannen og bandet; bandet vart forma i 1981 av Douglas P., Tony Wakeford og Patrick Leagas som ein postpunkband inspirert av mellom anna Joy Division. Opphaveleg spelte Douglas P og Tony i det trotskyistiske punkbandet Crisis, og turnerte tilogmed i Noreg som det under banneret til Rock mot rasisme. Death in June skulle få eit litt anna rykte. Til då hadde punkmusikerar gladeleg brukt symboler både frå den eine og den andre politiske rørsla, inkludert nazismen, men med Death in June tok dei svalestup ned i symboluniverset til Det tredje riket og Europas historie. Dei fekk etterkvart selskap av andre band, og med det vart neofolksjangaren fødd - mystisk, militant og melankolsk, menn med kassagitarar, tvilsam legning og uniformer.

Death in June er no i stor grad eit einmannsprosjekt, då både Tony og Patrick Leagas forsvann tidleg på 80-talet.

Til no har Bergen vore den einaste norske byen som har hatt glede av å ha Death in June på ei scene, men det endrar seg i kveld. I samband med 30års jubileumet har Douglas P. komen ut av hiet, og gjev ein aller siste turnè. Og midt under turneen kunne han annonsere at han ville dukke opp i Oslo ein ledig kveld. Det vart snøgt mobilisert til fest og moro.

Du treng altså ikkje spørre kva mullaen tenkjer å gjere i kveld.

Sakkyndige

2011-11-29T23:09:00.001+01:00

Ja, så var dagen her då, og folk hoppar rundt og synsar for full hals i alle kanalar, etter at dei rettssakkyndige har komen med sin rapport der dei konkluderar med at ABB var kokelimonke i gjerningsaugneblinket. Eg er korkje jurist eller psykiatar, så eg må nesten avvente å få rapporten i hendene før eg faktisk seier noko bastant om kva grunnlag dei har for å seie dette. Er fleire års planleggjing, og sjølvmedisinering, kompatibel med ei juridisk forståing av "gjerningsaugneblinket", og er dei sakkyndige klar over at hans tankeunivers er eit han delar med fleire andre?

Isåfall, har dei sakkyndige i dag erklært at kontrajihadistane og nettrolla som herjar rundt i inn- og utland, faktisk alle er paranoid schizophrene og dermed ikkje strafferettsleg ansvarlege for sine gjerninger? Høyrer dei alle heime på lukka avdeling? Og kvar går grensa? Kan dei gjere ei vurdering av Ole Jørgen Anfindsen, Bruce Bawer og Fjordfjolset i same slengen? Ver så snill!

For dei likar jo å påstå at vi lev i Sovjet, og Sovjet perfeksjonerte jo det å patologisere opposisjonell ideologi. Er dei i mot vårt Sovjetkommunistiske paradis, må dei jo sjølvsagt vere heilt sprø! Og ja, eg har allereie sett ein og annan kommentator påstå at dette er eit vis å undertrykke ein mann som har gjennomskua arbeidarpartiet. Takk skal du ha, ikkje beveg deg ut av huset, det kjem nokon og snakkar med deg snart.

Andre er sjølvsagt mest opptatt av at sidan ABB er sjuk, så kan dei toe sine hender, og gå attende til å hate muslimar og sosialdemokratiet med sin gamle intensitet. Ja, gjer det. Og helst like høglytt som før. Vi noterar alle namn, og sender den kvite bilen innom.

Dei sakkyndige har talt. Og då er det ikkje så mykje meir å seie?

Men for all del, så kan dei som vil høyre meir gjere lurt i å øyre kva Øyvind Strømmen skriv, eventuelt Vepsen og ikkje minst Nils August Andresen i Minerva, som alle har sine gode poeng og perspektiv.

No er det pilletid for meg, eg har visst usanksjonerte meiningar om ting, tang og sexye lille Tingeling.

Årets juleblad

2011-11-27T23:02:00.001+01:00

Det er første søndag i advent, og medan vi ikkje gjer det store nummeret av julefeiringa her i moskeen, så er godt kjend med konseptet og dei ulike tradisjonane som følgjer med. Advent er ein slik tradisjon, ein annan er dei mange julebladane som folk kjøper seg for å kose seg med i jula. Anten det no er klassikarane som Vangsgutane og Knoll og Tott, eller det er nyare tilføyingar til universet som Nemi og M, så er dette ein sentral del av kulturkonsumet i denne perioden. Problemet er sjølvsagt at det ikkje alltid er lett for rettruande å finne vegen gjennom denne materien. Er Smørbukk halal, er Finnbeck og Fia haram på grunn av all julinga han får av kona? Det hadde kanskje vore på sin plass med ein gjennomgang av alle årets juleblad for å vurdere det moralske nivået i kvar enkelt. Men la oss vere ærlege; ikkje berre er det mykje arbeid, og det vil koste moskeen ganske mykje å kjøpe inn alle saman. Så medmindre nokon vil byrje å sende meg desse julehefta, er nok det ein draum som ikkje går i oppfylling for dykk.

Men moskeen kan by på noko betre; eit garantert halal og rettvist juleblad! Vi er stolte av å presentere ein julespesial av mullamagasinet Mellow Mullah-magasinet!

Her får de siste nytt om kvinnesaka i midtausten, mullasamtalen med Lars Gule og Øyvind Strømmen, samt eit par duettar med Hello Kitty! Bestill dykkar eksemplar på dykkar lokale Narvesen. Om dei seier dei ikkje har det tilgjengeleg, så er det berre tull. Insister, og insister hardt. Skrik og rop. Bli valdleg om naudsynt. Få dei til å bestille det til deg!

Og dersom det skulle vere spørsmål om det; eventuelle skrivefeil du finn på framsida er ein del av ein konkurranse på innsida av bladet. Finn fem feil på framsida! Genialt, kva?!

Sei nei til WOW

2011-11-24T10:07:00.001+01:00

Speler du World of Warcraft? Kvifor gjer du eigentleg det? Har du tenkt over kva du eigentleg gjer då? All tida du kastar vekk? All den hjernedøde aktiviteten for å gå opp i level? Alle dei uskuldige pikslane som stryk med kvart minutt? 10 millionar menneske er fanga av Blizzard sitt onlinerollespel World of Warcraft, basert på den gamle strategispelserien Warcraft. World of Warcraft vaks seg snøgt til å verte det dominerande onlinerollespelt, og for mange er det sjølve spelet, då det overskugger det meste andre.

Det er openbart at folkehopen som dagleg speler spelet er ein ressurs, og forskarane har kasta seg over det for å undersøkje sosialinteraksjon og gruppedanning, utan å tenkje noko vidare på motivasjonen til bakmennene eller potensialet for å utnytte brukarane. Nokre forskarar har sett på dei økonomiske sidene ved dette, men det stikk ikkje djupt nok. Det skjuler seg eit mørke i Blizzard sine serverrom. Ein entitet som lenge har tatt tida til hjelp, og sakte, men sikkert, slått rot i det umedvitne til dei mange millionane av sveittande nerdar som sitt og slit ut auga sine framfor PC-skjermen i mørke kjellerar.

For tidleg såg våre fiendar potensialet i nettrollespel, og å binde millionar av ivrige, sosialt handikappa nerdar til si sak. Her kunne dei gjere dei avhengige av seg, og sakte men sikkert gjere dei til lojale fanboys og fotsoldatar. Hjernevaska av Blizzardserverane.

Ja, vi snakkar om Pandamanium. Pandajævlane sin stygge konspirasjon for å ta total kontroll over jorda og vår framtid. Det blodige terrorregimet vert bygd i det stille, gjennom effektiv ideologisk krigføring og mental infiltrasjon. Gjennom World of Warcraft ønskjer dei ikkje berre å døyve oss og passivisere oss, dei vil gjere oss lydige. Dette er det siste steget i denne planen, å forme deigen dei har lagt av spelarane. Det steget vert openberra i desse dagar i form av den nyaste utvidinga av spelet Mists of Pandaria!

Her skal dei ikkje berre lære å sympatisere med dei mystiske og vise Pandabjørnane, men dei skal identifisere seg med dei. Dei vert oppmoda til å tre inn i rolla som ein av dei, og slik utviske skillet mellom dei og den komande herskerrasen. Slik vil dei gjere World of Warcraft-spelarar til ei utviding av seg sjølv, ein ekstra arm, ein penisforlengar. Det menneskelege andletet til terroregimet. Deira menneskealibi.

Det heile er sjølvsagt skandaløst.

Og vi vil, som alltid, kjempe i mot. Sei nei til World of Warcraft. Sei nei til Pandamonium.

Eit etisk dilemma

2011-11-20T23:01:00.001+01:00

Tida fyk forbi, og innlegga eg tenkjer å skrive kvar dag vert liggjande fordi... vel, ein har jo ting som må gjerast. Så då vert det gjerne til at andre ting går i gløymeboka. Og apropos det; er det nokon som har lyst til å komme og rydde litt i moskeen? Eg fekk simpelthen ikkje ut fingen i helga. Så rastlaus ungmø er hjarteleg velkomen til å komme her og ta i eit tak.

I mellomtida, så kan eg glede dykk med eit lite etisk dilemma no på tampen av denne søndagskvelden. Eit dilemma sendt inn av ein av våre mange lesarar:

Så klart; det korrekte svaret er at dersom ein først reiser attende i tid (for det må jo vere ei førutsetnad for dette dilemmaet), så bør strengt hovudprioritet vere å få tak i noko bra bartevoks, ein ny skreddersydd dress, ein hatt frå bates... og ja, du bør melde deg inn i ein gentleman's club. For ærleg tala, kven bryr seg om desse stakkars austerikske kunstnarane? Det vert aldri noko av dei uansett. Og det er under ein gentleman si ære å drive og stele lommebøker frå fattiglus. Det er direkte sjofelt. Heller stele hatten til ein politimann og springe som berre pokker - kven er med?!

For vidare fordjuping i korleis livet bør utarte seg for ein gentleman kan du byrje her:

Sjølvoppofrande objektivistar (og mykje bæsjprat)

2011-11-15T22:57:00.001+01:00

Det finnes grupper som står på skitlista til mullaen, som han så altfor sjeldan får høve til å drite ut. Det er ikkje fordi at det manglar på material, men det er fordi dei er ekspertar på å drite seg ut på eiga hand. Det kjem av at dei er så usedvanleg skrudde, at når dei kastar seg over relativt normale gjeremål, og gjer som alle andre, så vert det simpelthen feil. Standard vert for dei tilsvarandre å drite før dei trekk ned buksa og sett seg på porselenet.

Ei slik gruppe er våre alles kjære objektivistar. De veit desse folka som heng ved alle orda som nokon gong har blitt mishandla av Ayn Rand i dei såkalla romanane hennar. Som eg har fortald tidlegare så er det nokre lyse hovud der ute som har funne ut at dei skal filmatisere hennar største og mest ufordøyelege makkverk, Atlas Shrugged - i tre delar. Den første delen - på tre timar - vart no lansert på DVD, og er denne vekas snakkis på nettet.

Kvifor? Fordi ikkje berre drit dei seg ut med å lage ein film som det å sjå er som å masturbere med ein ostehøvel, med rumpa hengande over eit løvebur, men nokon dreit seg ut då dei skulle skrive omtala av den òg. Du veit korleis det er når ein eller annan sippete roman vert til onsdagsfilm på TVNorge? Då er det alltid ei eller anna gripande soge om mot og personleg offer. Og slik vart det òg for den sløve drolten som for ørtande gong skulle skrive omtale av ein film han ikkje orka å sjå; for bakpå coveret på DVDane som gjekk ut stod det: "AYN RAND's timeless novel of courage and self-sacrifice comes to life."

Kva er gale med det, spør du? Vel, den einaste sjølvoppopfringa som foregår i denne filmen, er publikum som kastar vekk dyrbar tid på å lide seg gjennom middelmådig propaganda om korles sjølvoppofring er det verste du kan gjere. For om du har følgd med i timen, så veit du at objektivismen er filosofien til egoistar med tvilsom personleg hygiene som på eit eller anna vis har innbilla seg at dei er ein slags overmenneske. Altruisme, fortel Ayn Rand, er det verste du kan finne på, rein ondskap. Ja, henne om det.

Då teksten vart oppdaga var filmen allereie i dei skitne, sveitte hendene til hennar mest ivrige fans, og dei greip seg alle til hjartet i det som var vekas tredje fedmeinduserte hjarteattak. Og krisa var eit faktum hjå produsentane. Dei er ikkje heilt tydlege på korleis denne feilen kan ha oppstått (objektivistar gjer aldri feil som dei kan innrømme, det er difor det luktar bæsj av buksene deira), men dei har endra teksten til: "AYN RAND's timeless novel of rational self-interest comes to life."

Dei har heldigvis fjerna biten om mot òg. I eit anfall av sjølvinnsikt har dei innsett at det har ingenting med deira pure, impotente egoisme. I same slengen prøver dei å appellere til objektivistane sin grunne natur, ved å hevde at dei som har fått den bisarre feiltrykken av omslaget no er innehaverar av eit samleobjekt som er langt meir verdifullt.

Fordi... det høyres så mykje betre ut enn å seie at driten no renn ned langs leggen.

Rasshøl får som fortent

2011-11-13T22:17:00.001+01:00

Om innboksen er ein indikasjon på noko som helst, så er det at folk saknar å høyre om kampen mot Pandamonium, det komande pandastyrte terrorregimet der vi menneske vil vere redusert til mat og billig arbeidskraft for våre blodtørstige overherrar. Det er klart at det ikkje er stille på denne fronten, og innboksen er stappfull av etteretningsrapportar - men det er ikkje alt vi kan fortelje om heller. Ting går framover, og vi har tilbakesteg, men kampen held fram. For er det ein ting vi ikkje tolererar, så er det rasshøl, og som dette videoklippet synar, er pandabjørnar verkelege rasshøl, sjølv mot sine eigne;

Merk her korleis denne jævelen av ein drillintstruktør saboterar for rekrutten som prøver å komme gjennom hinderløypa. Eg skulle likt å fortald deg at det er ein gjennomtenkt pedagogikk bak dette, men i realiteten er det berre ein panda som er eit totalt rasshøl mot ein annan panda. Slik alle pandabjørnar er rasshøl mot oss.

Dette kan vi sjølvsagt ikkje akseptere; rasshøl må settast på plass. Det er likevel ikkje nok med propagandaarbeid, etteretning og aktiv geriljakrigføring, vi treng ein sivil arm, ein politisk forgreining av motstandskampen. Vi har difor hatt eit fokus på å mobilisere og rekruttere i politikken. Takka vere Lord Bassington-Bassington kan vi rapportere om at vi har rekruttert ein likesinna som stiller til val i Indianapolis:

Vi stiller oss heilhjarta bak Sandra Larson (vi stiller oss ikkje framfor så lenge ho er væpna), og er ikkje minst store tilhengjar av å vende Pandamoniums brutalitet i mot dei sjølv! Sett rasshøla på plass, la dei få som fortent!

Knus Pandamonium!

Hanne, kontrajihadisten

2011-11-10T11:45:00.000+01:00

Vi er jo ikkje overraska, ikkje i det heile tatt, over at ein tekst av Hanne Nabintu Herland dukkar opp i den kontrajihadistiske kloakken på Gates of Vienna. Dei er jo saman i sin enorme harnisk over slemme menneske som meiner noko anna enn dei, og som var ungdom i 68 og ikkje er kristne og... ja, det er strengt tatt vanskeleg å vete kvar Hanne Nabintu Herland eeeeeigentleg er sint på og meiner, for ho har jo ei heller alternativ historieforståing. Vi må ta vare på den vestlege tradisjonen gurglar ho på Gates of Vienna, sida som har fått så mykje merksemd etter somarens tragedie som ein av dei verste formidlarane av hat og valdsfantasiar blant kontrajihadistane. Dette er Fjordnautet sin heimstad.

Vi var ikkje overraska, men vi kunne jo ikkje vete at skrotdama faktisk hadde gjett dei tillating til å publisere rableria hennar... men det har vi fått stadfesta no. Ho har sjølv gått god for dette.

Dette er den modige Hanne, den sensurerte Hanne, Hanne den dyriske jødinna! Dette er besteveninda til Nina Karin Monsen, og eit menneske som har fri tilgang til norsk presse med sitt usamanhengande rør.

Ho har no tatt steget ut og omfamna fascistane som sitt og gaukar seg på Gates of Vienna og pisser i buksa kvar gong dei høyrer nokon bla i Koranen eller tar på seg eit skaut for å halde den norske vinterkulda ute. I all den tid ho sitt og slenger rundt seg med naziskuldingar, burde ho kanskje halde seg for god til det? Nei... kanskje ikkje. Ho har tona flagg, vist sitt sanne "eg" - nok ein gong - og vi får berre ta det til etteretning.

Kjære Hanne; du er eit forbanna fascistoid nek.

No er det jul att! No er det jul att!

2011-11-08T23:21:00.001+01:00

Tida går fort folkens! Julebrusen har vore i butikken i ein månad, så no må pinadø jula vere her! Kven bryr seg vel om kalendermånadane? Dei kan jo openbart vere feil. For når kakemenn og julebrus er å få kjøpt i butikken frå tidleg oktober, så må det tyde at jula vert lagt til november, eller at oktober er lagt til feil tidspunkt i år. Dette overlet eg til handelsstanden, dei kan sin julefeiring, det er trass alt dei som har hatt hand om denne hedenske skikken sidan 1800-talet.

Så den siste månaden har eg altså tilbragt her i moskeen, med ein liten busk som har fungert som juletre, og venta på at julenissen skulle komme med gåver til meg. Eg reknar med dette er noko de alle saman har gjort på. Eg har jo stor tru på at i år skulle vere året då han klarte å riste av seg sitt tungsinn etter skilsmissa og vende attende til arbeid.

Men til slutt måtte sjølv eg gje tapt, og vandre ut i verda for å finne mat og selskap, lei som eg var av å snakke med bokhylla og fantasere om å få føttene mine massert av Geirr Tveit. Og sidan Julenissen sist var buande hjå sin fetter på Nordnes, var det naturleg for meg å vende nasa den vegen. Kanskje han var heime der? Det var han ikkje... dei trudde han var reist attende til Nordpolen.

Hmm... kanskje han var forsenka? Kanskje han var heime hjå meg der og då? Eg fann styrke og von i dette, og skulle til å fare heim att til moskeen då eg såg noko skrekkinngytande like ved trappene ved Nye Carte Blanche og Georgernes Verft!

Kva har skjedd her?! Har han berre mista lua si? Eller har det skjedd noko meir dramatisk? Har han stukke av? Har han blitt ført vekk mot si vilje? Ville han forlatt denne siste rest av sin identitet på bakken frivillig som ein tom ølboks?! Eg tvilar! Noko har skjedd med sjølvaste Julenissen og jula står i fare for å verte avlyst, sjølv om den starta i oktober!

Vil Julenissen verte funnen? Vil han dukke opp att av seg sjølv? Vil eg gidde å prøve å etterforske saka? Følg med... eller la vere.

Debattar, gode og dårlege, og litt grafitti

2011-11-01T16:33:00.001+01:00

Det har vore ein del debattar rundtomkring etter somarens tragedie. Nokre av dei har vore veldig interessante, andre har vore fullstendig meiningslause. Det er openbart at dei spørsmåla som hendingane har framprovosert engasjerar ein del. Det er mykje å gripe fatt i, og mykje som folk treng å få meir kunnskap. Det er ein del av prosessen ved å bearbeide ei tragedie av dette slaget. Sagt stygt, så ønskjer ein altså snakke traumet i hel. Og då grip ein til det ein kan, og nyttar dei verktya ein har. Likevel er det underleg at av alle dei temaene som UiB kunne ha satsa på, så vart det "kjønn i terrorens tidsalder". Eit tema som sikkert hadde vore interessant, men som det einaste temaet å ta opp i etterkant av somaren vert det litt... kleint. Sleng så inn ein debattant, ein ung og kontroversiell bloggar som har forsvart Breivik og ytra eit stadig forsvar for det å valdta unge jenter fordi... vel... han ikkje får seg noko. Så er scena satt. Eg kan ha nemnt noko om sirkus i forkant av debatten, og sirkus fekk vi.

Du kan nyte showet her om du orker. Eventuelt lese ei omtale av det her.

Eg skal ikkje seie for mykje om det, eg trur det kjem klart fram av videoen kor mislukka arrangementet var. Ja, det var mange oppmøtte - rekordmange i salen - men vart temaet drøfta? Var det difor folk var der? Eg vil hevde nei. Folk var uinteressert i å debattere kjønn og terror, dei var mest interessert i å sjå den galne bloggaren som hadde sagt desse rare tingane, og gjerne gå til åtak på han. Kom deg til psykolog ropte ein frå publikum.

Eit sirkus med andre ord.

Ein debatt som eg satt mykje større pris på, var seminaret i regi av Høgskulen i Oslo og Akershus der Lars Gule, Øyvind Strømmen og han skjeggete fyren som utgjev seg for å vere mullaen debatterte høgreekstremisme og debattkultur. Diverre er ikkje debatten etter innlegga med i videoen, men du får gleda av å nyte nesten halvannen time med babbel her. Og eit samandrag av innleggja og diskusjonen i etterkant har min gode veninde Grete vore så vennleg å leggje ut her.

Ein kan jo spørre seg om kvifor ein skal diskutere dette. Er det eit problem? Er det verkeleg så mange rabiate tullebukkar der ute at den pratande klassa må verte mobilisert på dette viset. Eg meiner, ja. Og det er ikkje berre avgrensa til mørke avkroker på verdsveven. Følg med på teselskapa, følg med på gata. Lytt og sjå. Og det virker som om det er mange som ikkje har lært noko som helst av somaren.

I am the God of Hellfire... and I bring you....

Brenn moskeen har nokon skrive. Ein annan har satt piler til moskeen med "islamo-fascisme", eit ynda uttrykk for dei som har mindre intellekt å skrape saman med likevel har eit eller anna anti-islamsk instinkt. Nokon har kryssa over moskeen, og skrive Bergen. Ikkje så mykje betre det heller, sjølv om dei nok vil få støtte frå ein del austlendingar.

Dette er ein av mange slike skribleriar ein finn på veggane rundtomkring. Ikkje alle søpla er å finne i kommentarfelta på verdsveven eller i stygge bloggar, men all søpla kjem frå den same staden - frå nokon sitt hovud og fattige sinnsliv.

Vi har eit stykke att å gå om vi skal sivilisere den norske befolkinga. Om det overhovudet er mogleg. Men debattane vil halde fram, og det er kanskje positivt.

Det er dårleg gjort det!

2011-10-31T23:02:00.001+01:00

Først opner eg meg for dykk, blottar mi sjel og mitt hjarte, og fortel om min draum om å eige ein vakker rosa scooter med Hello Kitty decal slik at eg kan lokke til meg kvinner og avslutte ungkarstilværa. Så er det nokon som vel å leike med desse kjenslene mine ved å plassere ein rosa scooter utanfor kontoret mitt, utan tilsyn. Berre for å lokke meg til å verte ein tjuv. Og her har eg gått og slitt med mitt moralske kompass, og vurdert korvidt det er meininga at eg skal berre forsyne meg av den. Det er jo openbart ei årsak til at scooteren er plassert der. Det er jo meininga at eg skal ha den!

Det skadar iallefall ikkje å prøve, tenkjer eg. Så eg tenkte at eg kunne kanskje berre ta ein liten tur, iallefall sitte litt på, få kjensla for scooteren og finn ut om den er verkeleg min.

Og det som møtte meg då, var sjølvsagt dette:

Faen heller! Det er ikkje snilt å leike med kjenslene mine slik som dette! Det er dårleg gjort!

Føler for å få meg ein psykolog etter dette. Det er traumatisk. Slutt å le av meg!

Saftig Biff

2011-10-26T23:16:00.000+02:00

Førre veka braka den tolvte årlege Bergen Internasjonale Film Festival laus. Noregs største filmfestival, med hovudvekt på dokumentarfilmsjangaren, har blitt eit årleg ritual. Eit like årleg ritual som det at eg ikkje får sett alle filmane eg har lyst til, fordi eg har andre plikter. Det var dette med jobb og slikt, førelesinger som må førebuast, og studentar som må tilsnakkast. I år som alle år tidlegare har eg simpelthen vore nøydd å prioritere andre ting, og heller prøve å få meg ein liten dose dokumentar, ein liten dose drama og ei liten dose WTF?!

Det er ikkje lett seier eg, når kinosalane lokkar med nær 180 filmperler frå inn og utland, og eg har gratisbillettar som brenn hol i lomma. Men eg klarte det. Eg klarte å fokusere på jobb.

Diverre.

Men noko film såg eg jo. Så la meg presentere Mullaens filmliste frå BIFF 2011. Vi startar med opningsfilmen, Carnage av Roman Polanski som varma opp for opningsgalla og filmfestival.

Her vert vi presentert for to ulike borgarlege ektepar, som treffast for å snakke om ei konflikt mellom deira to søner. I løpet av filmen bryt dei kvarandre ned, og den høflege fasaden smuldrar opp, i fyll og spetakkel. Mullaen kjenner seg att i beggje dei to mannlege karakterane, og meiner å ha sagt eit par av dei same tingene som dei i festleg lag. Jodie Foster er aldri dum å sjå på heller.

Så måtte vi roe ned med noko Cubansk. Jose Marti: Kanarifuglens auge, om den poeten og frigjøringskrigaren frå 1800-talet.

Filmen er ein del av ein serie som fortel historiene til kjende latinamerikanske frigjerarar. Denne filmen fortel om Jose Marti, ein av Cubas store søner som gav sitt liv i kampen mot Spania. Sjølve filmen fortel ei heilt anna historie, historia om hans barndom og ungdom, om korleis han oppdaga livet, strida og poesien. Ein fin film, og eit greit avbrekk frå Hollywood.

Eg kan ikkje anna enn å varmt anbefale Super av James Gunn, medregissøren av Tromeo og Julie og (av ein eller annan uforklarleg årsak,) manusforfattaren til Scooby Doo-filmen.

Likte du Kick-Ass, så vil du elske denne historia om taparen Frank som prøver å verte superhelt for å vinne attende sin narkomane kone. Resultatet er eit blodig søl, og fantastiske komplikasjonar, og ei utruleg forstyrra, og kåt, ungjente som sidekick. Og når du i tillegg får nyte Kevin Bacon (som skurk) og Nathan Filion (som Guds eigen Holy Avenger)... så er det ikkje noko spørsmål om korvidt du bør sjå filmen, men kor lenge du har tenkt å vente med å få fingen ut.

Etter så mykje moro var det på tide å roe ned med Womb. Ein av dei filmane du ser fordi den kan utfordre deg intellektuelt, men som likevel etterlet deg med ei kjensle av at du eigentleg har blitt utsatt for ein eller annan stillferdig pervo sine fantasiar.

I den mannlege hovudrolla får vi servert Matt Smith (den ellevte doktoren), og det er jo interessant å sjå i seg sjølv kor mykje eller kor lite han er farga av sin rolle i Doctor Who. Filmen fortel historia om to barn som finn kvarandre, så mister kvarandre, finn kvarandre att i 20-åra, og så døyr han. Så langt, så trist. Så kloner jenta guten, fødar han og oppdrar han som sin son. Truleg i naiv tru at det ho verkeleg ville var å ha han i sitt liv. Jajo, i sitt liv og i sitt liv, fru blom. Det kan berre gå ein veg i denne filmen, ver førebudd på å ville vaske deg etterpå, medan du sitt og grublar på filmens bodskap.

Det var med dette på tide med litt dokumentar! Og ein av årets must-see filmar slik sett var A Complete History of My Sexual Failures. Med ein tittel som det, må det bli bra.

¨
Og det gjer det. Til dei gradar. Og du må nesten stille spørsmålet om kor mykje av dette er iscenesatt. For ein større impotent slask enn filmskaparen skal ein leite lenge etter, og at alle desse kvinne forlot han er lett å forstå frå første stund. Det vi ikkje heilt får taket på, er kvifor dei vart involvert med han i utgangspunktet... det seier noko usedvanleg skummelt om den moderne kvinne om så mange kvinner har ignorert det openbare førsteinntrykket av denne mannen. I løpet av filmen tar du deg sjølv i å godte deg når ein domina utsett han for balletortur. For han forten det verkeleg. Gå og sjå, for slapp tiss, sjølvmedlidande og sjølvdestruktiv taparverksemd og... vel... sosialpornografi.

Eg fekk og plass til eit lite australsk drama oppi det heile, med Sleeping Beauty. Ein film som... som... som...

... som.... som... som... Altså, eg skal ikkje prøve å forklare bodskap og det eigentlege innhaldet i filmen, for det trur eg ikkje at eg er i stand til. Vi følgjer ei vakker unge jente, ei veldig vakker ung jente, i det ho tar seg hyre som servitrise i undertøyet, seinare vert ho leigd inn for å sove. Å sove i same seng som eldre menn. Det er det. Ein visuelt tiltalande film, med mykje rart under overflata. Du vil anten hate den, eller storkose deg. Eg koste meg.

Filmen som vart vist under prisutdelinga var Todd Solondz sin Dark Horse med mellom anna Mia Farrow og Christopher Walken. Ein film i vant Solondzstil.

Filmen er i utgangspunktet eit karakterstudie. Eit studie av ei rekkje triste menneske som er fanga av liva sine. Slik at vi kan le av dei. Vi følgjer den tykkfalne Abe som finn ut at han vil gifte seg med ei jente. Det er openbart at ho gjev faen i han, men ho har ikkje noko betre å ta seg til. Eit fantastisk grunnlag for eit forhold, ja? I tillegg er Abe i ein stadig konflikt med sine foreldre, som han framleis bur hjå trass av at han er ein godt vaksen mann. Han jobbar i farens firma, oppførar seg som ein bortskjemt tenåring og samlar på leiketøy. Foreldra på si side lurar på korleis dei kan gjere han meir uavhengig. Slik som hans yngre bror. Legen. Christopher Walker er ukarakteristisk lågmælt og stilleståande i filmen, og han gjer det usedvanleg godt som gamal gubbe!

Den store vinnaren på prisutdelinga var nok dokumentaren The Bully Project som fekk båe ungdommens filmpris og publikums filmpris. Dette er ein dokumentar som nok bør sjåast av eit godt antall menneske her i landet.

Det er mobbing som er temaet, og det vert tatt opp på eit ærleg vis som rørte store delar av sitt publikum. Her følgjer vi mobbeoffer, som vert mobba framfor synlege kamera simpelthen fordi ingen autoritetar bryr seg. Her møter vi foreldra til born som har tatt liva sine etter mobbing. Og vi møtar skulane som ikkje forstår problemet i det heile. Mobbing er eit brennheitt tema i heile den vestlege verda, og ein slik dokumentar vil treffe ei nerve hjå ganske mange. Det tyder iallefall mottakinga i Bergen på, og regissøren Lee Hirsch virka litt overvelda mot slutten.

Eg valte å avslutte festivalen på det ein skulle anta var ei lystig tone. Confessions, forteljinga om ei lærarinne som fortel klassen at ho har forgifta to mjølkekartongar med HIV. Jada. det er sjølvsagt japansk dette.

Dette er historia om hemn og attar hemn, der karakterdjupnad vert demonstrert med spesialeffektar, og alle karakterane er splitter pine gærne. Eller asiatiske som nokon vil hevde. Filmen er blodig, brutal, og tidvis veldig, veldig sær. Eg koste meg.

Så, det var, kort fortald, årets saftige Biff. Andre såg nok fleire filmar, men dei har ikkje tatt bryderiet med å fortelje deg om det enno, så ta til takke med det. Så er det berre å vente på neste års servering. I mellom tida er det 60n.

Dei prøver å gjere meg til tjuv!

2011-10-24T22:33:00.004+02:00

Eg gjennomskuar dei, eg gjennomskuar dykk! De leikar med hovudet mitt! Fristar meg! Prøver å få meg ut på skråplanet, men eg held stand. Eg veit kva dei prøver på! Eg veit kva de prøver på! Og det skal ikkje fungere! Eg er eit moralsk menneske, eg tar ikkje ting som ikkje er mine uansett kor opplagt at det er plassert der for at eg skal ta det! Eg veit rett frå gale!

Heilt sidan eg i førre månad uttrykte eit ønskje om ein rosa scooter til å dekorere med Hello Kitty for å kunne lettare tiltrekke meg ei kvinne, har nokon funne det best å torturere meg med denne godsaka:

Der står den. Tidleg og seint. Heilt åleine. Parkert. Og fristar meg. Kvar dag. Ingen har henta den, ingen har køyrd den. Den står berre der. Og ventar på at eg skal ta den med meg heim, vaske den kjærleg, stryke varsamt og dekorere med stil. Den ber om det. Som ei bibelsk skjøge med prislapp rundt halsen, inviterar denne deilige scooteren berre til at eg skal ta henne heim, ri henne inn i solnedgangen og gjere til min for evig alltid.

Men eg held stand. Ho er ikkje mi. Og eg veit rett frå gale.

Inntil vidare.

Rosa einhjørninger og folket i den digitale sfære

2011-10-20T13:20:00.000+02:00

Eg sitt og pirker her i materien for eit splitter ny og akademisk førelesing som skal presenterast i neste veke, om populærkultur og det digitale. Eg har to timar på å peike, teikne og forklare allskens rare fenomen og tingelingar. Mitt perspektiv er som alltid folkloristisk, og mitt poeng er og blir at kulturen er og blir den same, prosessane stadig dei same, men at tempoet aukar i takt med nye og betre kommunikasjonsmiddel (jamfør Alan Dundes sin klassiske artikkel, 'Who are the folk?').

I den samanheng har eg to oppmodingar til dykk! Fortel meg kva internett fenomen som de meiner er HEILT naudsynt å verte tatt med i ei slik framstilling? Det er jo openbart at eg ikkje kan ta med alt, eller at eg kan hugse alt, så difor tenkte eg at eg skulle la dykk bestemme! Så veeer så snill å fyll kommentarfeltet mitt.

Den andre oppmodinga er; fortel meg kva eg kan bruke denne videoen til å illustrere:

FLØFFI FOR SVARTE SVINGANDE!

Innelåst med meg

2011-10-18T23:14:00.001+02:00

Eg held som kjendt til i eit vertikalt boligkompleks, dvs. ei blokk. Den er gamal, stygg og fyllt med skadedyr av båe menneskeleg og anna slag. Og det er difor eit pågåande prosjekt å finne ein annan stad å slå leir. Eit problem som har vedvart sidan eg flytta inn her er sjølvsagt innbrot i bodane våre, drap og anna lyssky aktivitetar. Staden har simpelthen gått til hundane etter dei la ned bordellverksemda her. Dette har sjølvsagt vore til store frustrasjon for eigarane av blokken.

Men dette er kloke hovud må du vete, dei har sikkert gått på BI og slikt, og har difor den beste løysinga på det. Dei fiksar låsen på hovuddøra, slik at den alltid er låst!

Ei hake ved dette er at postvesenet ikkje er tatt med i samtale på dette... så no kjem ikkje postmannen seg inn, og har ikkje gjort det på ei veke. Og sidan bråkmakarane, drapsmennene og dei generelle skadedyra bur i blokka... så, vel. La oss oppsummere: Døra er no låst, med problemfolka på innsida, og vi får ikkje post. Beste løysinga nokon sinne!

Dette er openbart ikkje eit problem, for det er ikkje eg som er innelåst med avskummet, det er dei som er innelåst med meg, som ein reaksjonær forfattar ein gong sa så pent. Så dette går seg nok til, og om ikkje balltreet er avskrekkande, så har eg ein paraply altså. Og hatt. Og kven vil vel bli slått med paraply av ein gentleman i hatt? Dette går så bra så.

La meg berre ta ein kikk på boligannonsane...

I dag kunne forresten postmannen snike seg inn døra, og ikkje berre var det eit par snasne plater frå Tyskland og Polen i postkassa då eg kom heim, men òg dei nyaste numra av Fri Tanke og Samora som beggje inneheld tekstar av underteikna. Ein om World Peace Game og ein annan om dei urimelege menneska. Spring og les, på eit vis.

Mullaen i bygda

2011-10-13T13:26:00.003+02:00

Sjå! Eg stel eit passande klovnebilete!

Eg tenkjer å vere grei, og glede dei uvaska bygdemenneska i aust med mitt nærver for eit lite døgn. Ja, du høyrde riktig, mullaen tenkjer seg til Oslobygda. Dette i høve i eit lite seminar (akademisk møljepul) om høgreekstremisme ved Høgskolen i Oslo og Akershus der eg er ein sjølvskreven gjest. Ja, dei må jo ha ein klovnete jøglar til å underhalde i pausane, må dei ikkje? Det heile brakar laus med laust tompreik klokka 10.15 i morgon fredag, ein eller annan stad i det såkalla Pilestredet. Og dei mange fjernemdlemmane av moskeen er sjølvsagt sterkt oppmoda til å dukke opp og heie på meg i det eg fortel at... eh... der eg fortel eit eller anna. Eg tenkte eg skulle førebu meg over ein paraplydrink eller noko i kveld, då er det i det minste ferskt i minnet.

Dette er eigentleg mitt vis å invitere dykk alle til å vere med! Kom og hels på! Og så har vi ein solid diskusjon undervegs.

Dei som ikkje kan komme kan visstnok følgje med på internett ein stad, men eg anar ikkje detaljane. Spør nokon som veit.

Jødehatet og Trond Andresen

2011-10-11T18:44:00.000+02:00

Ved nokre høve der mullaen har tatt seg den fridommen å kritisere Israelsk politikk, har eg vorte konfrontert med anklagar om antisemittisme, det vil seie god gamaldags jødehat. Som misantrop er det alltid vanskeleg å forsvare seg mot anklagar om at ein på eit eller anna nivå mislikar eit folkeslag, for til sjuande og sist så mislikar ein jo alle folkeslag, men det er likevel noko ufint med anklaga om antisemittisme. Mange på venstresida opplev dette ofte, og det har blitt ein floskel i seg sjølv at kritikk av Israel vert møtt med jødehatanklager. Derav Trond Andresen sin parole, som han valte å dele på Facebook nyleg.

Trond Andresen praktiserar retorikk på høgt nivå

Fabelaktig kva? Men eg tenkte eg skulle dele ein liten observasjon med Trond Andresen når eg først har han framfor meg.

Kjære Trond, parolen din er kjempemorosam. Ikkje minst fordi det er sant. Det er gjerne ei total avsporing av debatten når nokon sleng rundt seg med antisemittmerkelappen, det er som med nazist og fascist - du drep simpelthen samtala. Like morosamt er det likevel ikkje når det kjem frå eit ihuga jødehatande fjols som deg, Trond. For Trond, eg veit ikkje du om du har fått det med deg, men årsaka til at du vert kalla antisemitt er fordi du er det!

Anten du finn det for godt å anklage Israel og jødane for ikkje berre ha forkunnskap om 11. september 2001, men at dei stod bak det for å fremje israelske/jødiske interesser eller du sitt og kosar deg med dine feberfantasiar om den jødiske stammementalitet, så er det ein ting det heile oppsummerast med. Du har eit monomant og patologisk negativt forhold ikkje til Israel, men til jødar. Og det kallar vi antisemittisme på den skulen eg gjekk på.

Du leflar med noko av det verste tankegodset vi i Europa har klart å koke opp i vår lange kulturhistorie, og du er ein vandrande skamplett for den norske venstresida. Du er eit fjols, Trond Andresen. Det evige gnålet om antisemittisme er kanskje noko du burde høyre på, fordi ditt jævla antisemittiske gnål er ei avsporing av all god, sunn og moralsk debatt.

Nemnte eg at du var eit fjols.

Gratulerar med dagen til Tor Bach som ønskte seg dette innlegget.

Ålesunder svikta av skulesystemet, flukter frå hovudstaden

2011-10-10T23:10:00.000+02:00

Sinte unge menn kan gjere så mangt; seie så mangt; og skrive så mangt. Det har vi jo alle sett den siste tida. Det er jo ein del av dei der ute, det har vi klart å observere i eit og anna kommentarfelt. Merkeleg nok, og heldigvis, har dei aldri funne vegen til vår moskè i stort hopetal, men det er vel berre flaks. Ein av dei sintaste av dei unge mennene der ute, er den etterkvart vidkjende Peder Are Jensen frå Ålesund, alias Fjordman. Denne ivrige misbrukaren av tastatur og oksygen lova oss å slutte å blogge etter at han vart implisert i Breivik sin udåd. Ikkje lenger skulle han begeistre sine tilhengjerar med tilfeldig samansatte setninger.

Men det varte ikkje lenge gitt. For når unge menn vert sinte så må dei slå, begå hærverk eller skrive usamanhengjande og sende det avgarde. Og eit innlegg av min venn Øyvind Strømmen om den tredje bølgja av høgreradikalisme fekk det Fjordfjolset til å sjå raudt, og hamre over tastaturet med potane sine. Korleis våger Strømmen å anklage han for å vere nazist, alle veit at det er muslimane som er nazistar, og alle på venstresida! Tilsvarsretten skulle nyttast, og han sendte avgarde teksten til Aftenpoften, som etter nokre timar måtte erklære teksten for usamanhengjande og uleseleg og avvise den.

Sensur! Sensur! roper Fjorddraugen! Dei vil ikkje trykke sludderet hans! Så då får han nesten BLOGGE!

Fy faen, og vi som trudde vi skulle sleppe å lese hans indignerte, pseudointellektuelle pølsevev i minst eit halvt år til. Jaja, skamvet har han ikkje! Her prøver han på sedvanleg klumsete vis å sette skapet på plass på taket der han meiner det høyrer heime. Han er jo ingen nasjonalsosialist! At ingen har kalla han det, heller ikkje Strømmen i sitt innlegg, ser ut til å gå han hus forbi. Strømmen skriv i sitt innlegg om høgreradikalisme og høgreekstremisme etter andre verdskrig, der den første bølgja var å rekne som nynazistisk, og den andre bølgja apekattar som var i mot innvandring, så er då altså den tredje bølgja ein rabiat og paranoid antijihadisme, med band til enkelte nyfascistiske miljø.

Altså, inga anklage om nazisme. Men nazisme stod i teksten. Ordet var der. Og vi byrjar med dette å forstå korleis dei tenkjer i dette antijhadistiske miljøet rundt ålesunderen. Der andre ser tekst med meining, ser dei ord som dei kan sette saman slik at det passar dei, evt. ikkje passar dei slik at dei vert sintare. Likeeins vert det at teksten deira er uleseleg og difor avvist av redaksjonen sensur, og ein gigantisk konspirasjon frå marxistane i Aftenpoften si side.

Det er ikkje rart at tosken må flytte frå hovudstaden, det er berre plass til så mange enorme idiotar der, og dei har brukt opp kvota for lenge sidan. Og sidan det ikkje er lett å flytte (tru meg, det har eg full forståing for) tyr han på ny til blogging for å få hjelp. Jupp, han har byrja å tigge etter pengar til flyttesjauet på nett.

Eg veit ikkje om eg skal le eller grine. Fjordman har gått frå vekkelsespredikant til svovelpredikant og er no blitt ein tredjerangs TV-evangelist no. SEND ME YOUR MONEY, NOW!

Det heile kan sjølvsagt forklarast med at ålesunderar er det norske svaret på skottar. Og Peder Are Jensen er ein frykteleg stakkarsleg kar, som gjev oss den ære å kunne følgje med på hans forfall online. Takk. Dust.

Ein travel pizza

2011-10-03T23:27:00.000+02:00

Eg er eit travelt menneske, det legg eg ikkje skjul på. Det er mykje springing att og fram, og når eg først er i ro så er eg opptatt ved tastaturet eller ved nasa i ei bok. Dette har sine konsekvensar må ein vete. Ikkje berre det sosiale livet tapar på at eg driv på slik, men det går òg utover kostholdet. Eg likar gjerne å stå på kjøkkenet og lage rare og eksotiske retter, frå Teriyaki til Tangine og pannekaker, men tida strekk ikkje alltid til når ein er travel. Dette løysar ein sjølvsagt med jamne restaurantbesøk på vegen heim, eller enkel take-away frå den lokale thairestauranten eller byens beste sushi. Dette er ikkje billig, og etterkvart som eg prøver å lage meir rom i livet mitt for skriving og dykk kan eg merke at lommeboka er litt anstrengt.

Det fører lett til enkle og kjappe løysingar; av type ferdigmat og halvfabrikat. Ein prøver jo å finne kvalitetsversjonar av det, men det er ikkje alltid like lett. Og når inspirasjonen er like forsvinnande lita som pengebehaldninga vert gjerne frossenpizza eit alternativ. Og det er verkeleg ikkje bra. Det finnes gode frossenpizzaer, og det finnes dårlege frossenpizzaer, men eg har vanskeleg å sjå for meg frossenpizza som er av kvalitet, eller på eit eller anna vis sunn. Og eg likar jo trass alt å ete sunt.

Eg vert snøgt lei av pizza av all slag, men eg kjenner folk som faktisk ikkje berre et Grandiosa, men likar det, og et det så ofte som mogleg. Eg kjenner folk som tykkjer Peppes er ein restaurant. Og eg kjenner folk som ville ha spist pizza kvar dag om dei kunne. Det er nok folk som det som har funne opp denne maskina.

Og det er nok dei same folka som tenkjer å bruke det. Folk som vil ha pizza. Dei vil ha pizza no. Og dei vil ha pizza for ein kvar pris. Uansett tilstand.

Overraskande nok er det ikkje eit japansk konsept, og du finn produsenten i Storbritannia. Så her må vi gå i oss sjølv, og vurdere korvidt britane er pittelitt pizzagærne. Opphaveleg kjem maskina frå Italia, der vi veit at folk er gærne nok etter pizza til å faktisk ha funne opp matretten. Kva har dei å seie til sitt forsvar?

Let’s Pizza kneads the dough, forms a round, adds tomato sauce, layers toppings – and then bakes it all in front of your very eyes. There are no frozen pizzas here; Let’s Pizza is a mini-pizzeria that’s open 24 hours a day!

It’s that simple – we’re revolutionising the hot food vending industry! Delivering reliable pizza vending for food outlets, coffee shops, universities, student accomodation, colleges, caterering companies, events, budget hotels, independent businesses…the list goes on. Thanks to its unique design and solid business proposition, the Let’s Pizza vending machine is being widely adopted in public venues and at private events.

Ooookay... og dei hevdar altså at ingrediensane er ferske. Kor ferske er dei? Er tomatane lagt inn i maskina kvar dag? Er dei liksom-ferske, altså frosne? Og er dei sunne? Leverar dei til moskear?

Ikkje at eg har lyst til å ha tilgang til pizza kvar dag då, men eg vert så frykteleg nyfiken! Kan nokon der borte i England finne ein slik og teste ut for meg, gje meg ein rapport?

Altså, ikkje fordi, som sagt, at liksom, eg er interessert i ein slik pizza. For eg et jo slikt berre når eg må, så klart. Eg er jo sunn, men travel. Travel, men skulle vore sunn... Så automatpizza er nok rimeleg uaktuelt for meg, ja. Anna enn... ja, altså... om det var fordi eg ikkje hadde tid til anna, og eg var skrubbsvolten, eller eg måtte... altså... ja, du veit... prøve når maskina først var der...

Fillern heller! EG VIL HA!

Men kva les du kjære huseigar?

2011-10-02T23:06:00.003+02:00

Mullaen vurderar å flytte moskeen til ein stad han har plass til fleire bøker, det har seg slik at det på eit eller anna punkt sikkert er ønskjeleg å dele senga med meir enn boksamlinga si. Kjøpet av ein Kindle har stogga flaumen av fysiske bøker litt, og lagring på moskeens kontor er sjølvsagt òg veldig avlastande, men til sjuande og sist er det snart ikkje plass til min vom i moskeen lenger, og enno mindre dei enorme massane med tilhengjerar som gjerne vil foreta sin bønn i mitt nærver. Så difor vert det kikka på leiligheiter, anten det no er til utleige eller til sals, alt er aktuelt i desse tider.

Så her sitt eg altså, og surfer på annonser, glor på prospekt og studerar fotografi. Ein kan ta seg sjølv i å stusse i kvifor nokon er så opptekne av å ta bilete av bygget og nabolaget, men det er vel gjerne fordi det er koseleg der, ikkje fordi leiligheita er eit kott som er umogleg å fotografere frå fleire vinklar medmindre ein stillar seg utanfor vindauget.

Det er ein detalj då, ved alle desse annonsane som held meg vaken om nettene. Ei kjelde for uro og angst. Alle leiligheitene ser ut til å vere utforma av nokon med utsøkt smak; alt er stilreint. Møblene matchar kvarandre, frå den stovebord og stol til sofa og oppvaskmaskin. Kven er det som bur slik? Eg ser rudnt meg, og ser på alt rasket har samla saman som utgjer mitt møblement. Eg hadde ein plan då eg flytta inn... men ting skjer, ting vert erstatta, og ting vert kjøpt på impuls. Og slik går ein frå tomt og stilreint rom, til overflaumande bokhyller og boksøyler! Og det er det eg reagerar på når eg ser desse bileta - ikkje berre er dei stilreine menneske, utan noko avvik, dei har aldri bokhyller. Aldri ei bok å sjå! Har du tenkt på det, kjære lesar? Når du har sett etter ein stad å bu, har du nokon gong sett eit bilete som har med bebuarens bokhyller?

Har dei fjerne bøkene før dei tok bilete? Er det slik at det er usømmeleg å vise sine bokhyller, å vise teikn til smak og intellekt i ei bustadsannonse? Eller er det slik at desse menneska simpelthen ikkje les? Det får meg til å sveitte å tenkje på. Særleg i dei tilfelle der bileta er organisert av eigedomsemklerar. Dei har ein klar filosofi bak korleis dei framstiller leiligheita, og denne filosofien utelukkar bøker og bokhyller. Er det livsverda til eigedomsmeklerar vi er vitne til her? Ei verd utan bøker, utan den store og trivielle litteratur? Om dette stemmer er eg usikker på kor mykje eg vil omgås dei, for ein av vår tids store filosofar har sagt ein veldig klok ting om menneske utan bøker:

Så det er klart... ha aldri sex med eigedomsmeklerar. Dei er ikkje verdig din kjønslege kontakt, dei har ikkje bøker som ein del av si livsverd.

Dersom du lurte...

2011-09-27T17:07:00.000+02:00

... så er eg ikkje meir hipster enn dette.

Og det er sjølvsagt ein interessant teologisk utgreiing som ligg bak dette, som forklarar korelasjonen mellom moskeen og dei gamle gudar, og det involverar sjølvsagt stjernenes sura, vers 52. Men du har jo neppe høyrd om dei heller. Eller så forstår du berre ikkje.

Men eg er ingen hipster altså. Eg er berre arrogant.

Mullaen ser på kunsten sin

2011-09-25T22:36:00.002+02:00

Det var openbart stor suksess då eg delte litt kunst med dykk her forleden, og det er sikkert dei som då sitt og lurar på kva noko av kunsten mullaen likar å ha på veggen sin er. Ja, det er båe eit og anna maleri og anna visuell kunst som er i mine klamme hender, og som eg nyt i stille stunder av introspeksjon og febril søken etter visjonar.

Av desse er det nok dei som vil merke seg nokre krussedullar av det som skal forestille hestar i gallopp;

Eit produkt av eit underleg sinn

Dette er altså ei original skisse av Salvador Dali som han døpte Mao-Tse Tung. Ikkje spør meg kva han tenkte på, eg er ikkje skrudd saman på heilt det same vis som han. Det har slått meg gong på gong at Dali er ein mann som er bra på avstand, eg mistenkjer han nok var pittelitt slitsom å utforske i detalj.

Eg likar Dali, men blikket vandrar likevel, for det er noko besnærande her. Noko som fangar blikket mitt. Ein kokett skapnad, som flørtar med yndig blikk og positur...

Sjarmtroll på veggen

Kan det vere...? Er det...? Det er!

La deg fange av hans varme smil og livsglade blikk!

Dette vakre portrettet av underteikna mulla vart overrekt han av ein dyktig penselsvinger han har kjendt sidan tidenes morgon, Bjørn T. Bøe til jul i fjor, og er ein vassekte kunstskatt. Merk kroppsspråket, og dei strategisk plasserte hendene. Blikket! Ååååh! Det blikket! Han har verkeleg klart å fange meg.

Desse bileta er simpelthen for verdifulle til eg kan la dei henge i moskeen, for om enn kor gudfryktige vi er her, så luskar det vantru hundar og barbarar rundt oss til ein kvar tid. Så inntil vidare heng dei på ein trygg stad, der det er alarm. Men ein dag skal dei inngå i moskeens eige galleri.

Og der vonar eg det får selskap av fleire fabelaktige verk, frå kjende og ukjende kunstnerar!

Eg er smigra, men det var ikkje meg...

2011-09-23T21:31:00.000+02:00

Ikkje ein mann i tjueåra

Det er dei som sprer rykter om at eg ser ut som ein mann i tjueåra, det er frykteleg smigrande, men det var altså ikkje eg som var denne mannen i tjueåra som overfall Ulrikke Lund og skambanka henne med eit glis om kjeften.

Som dei fleste andre som har runda 30, så gjer eg jo sjølvsagt mitt best på å oppretthalde eit ungdommeleg ytre, men eg kan verkeleg ikkje skryte på meg å sjå ut som ein "gutt" i tjueåra. Eg er dessutan ikkje noko særleg til valdsmann, og skulle eg ha satt for meg å vere slem mot Ulrikke Lund, så hadde eg berre lagt att ein kommentar angåande stilen hennar. Ein kan meine kva ein vil om fillene ho surrer seg inn i, og merksemda ho får for det, men eg tykkjer det er relativt ubehøvla å slå henne ned for det. Er det slik at vi som bloggar om kle og stil, ikkje skal gå i fred på gata?

Ja, eg er klar over at det er eit hav av kvalitetsforskjell mellom meg og frøken Lund, men eg prøver ikkje å halde det i mot henne at ho er fanga opp i eit univers av sjellause motemagasin og kyniske klesprodusentar. Det er vel berre ein fase, og ho veks ut av det, utan at nokon treng å ty til overfall.

Så eg tar på det sterkaste avstand.

Og eg gjentar, frykteleg smigra for at nokon trur eg kan verte tatt for å vere i tjueåra, men det var verkeleg ikkje meg. Eg er gamal. Gamal, og velkledd.

Biletets forræderi, og sånn derre meta-ting

2011-09-19T10:43:00.001+02:00

Eg er stygt påverka av å ha jobba i eit kunsthistoriemiljø i eit par år. Eg tykkjer faktisk at meta-kommentarar rundt biletkunst og vår oppfatting av det, er interessant. Ta til dømes Biletets forræderi, La trahison des images, dette berømte surrealistiske verket av belgiske Magritte.

Inga pipe, for svarte?!

Dette er inga pipe, erklærar malaren, og sett ein støkk i den piperøykande mullaen, men han har heilt rett i det. Det er ikkje ei pipe, det er eit bilete av ei pipe, ei framstilling av ideen og forma pipe.

Ein fantastisk meta-kommentar til kunstens natur... men kan det ikkje gjerast betre enn dette? Jovisst faen kan det det!


Look at the size of that thing...

Sanneleg seier eg, at når meta vert meta, så vert mullaen ekstra glad. Og om du ikkje skjønne denne, så er det pinadø noko i vegen med deg.

Slapp søndag

2011-09-18T22:46:00.001+02:00

For eit par veker sidan var det ein harmonisk søndag, og førre søndag var det tiårsmarkeringa for 11. september. Sistnemnte lot vi naturlegvis forbi gå i tystnad, då ein har sagt det meste som trengtes å verte sagt dei siste ti åra, og alt som attstår er fornuftige menneske som prøver å overhøyre den etterkvart keisame straumen av konspirasjonsteoriar.

Så denne søndagen er ein slapp søndag. Ein skikkeleg slapp søndag. Ein så slapp søndag at det eigentleg hadde tenkt å skrive om uteblir. For eg gidd ikkje, eg vil heller slaure vidare med ei god bok etter fleire desperate forsøk på å skrive både blogginnlegg og notatar til andre skriveri. Det er simpelthen ein slapp søndag. Ein søndag som dette:

Ikkje spør meg kvar biletet kjem frå, kven som har tatt det eller om eg har lov til å nytte det. Det berre låg her og slangt, så eg brukte det. Så slapp er denne søndagen.

Dessutan er kattebilete fritt vilt på internett. Det er eg sikker på at eg las ein eller annan stad.

Eg skulle ha funne det fram til deg.

Men eg er slapp.

Det er ein slapp søndag, skjønner du.

Har du hatt ein slapp søndag, lesar?

Køyredoning og penal

2011-09-14T22:35:00.002+02:00

Eg har skjønt at det ikkje skal vere lett å vere ungkar i dette landet her. Det krevst at vi både er kjekke og spennande, og at vi på eit eller anna vis uttrykker vår individualitet på eit vis som ikkje er for spesielt eller skremmande. Ein hårfin balansegong. Eit par ting som aldri slår feil er sjølvsagt om ein er lidande kunstnar (men då må ein vere spinkel og truleg vere bipolar på kjøpet) eller eventuelt har ein motorsykkel. Alle diggar motorsykkel. Det er litt som om du var knekt til hest i gamle dagar - kva ungmø kunne vel seie nei til deg då? Så den glinsande brynja er bytta ut med ekstra polstra onepiece eller skinntøy, og riddarleg poesi er bytta ut med einstavingsord, men det funker like godt.

Så kva skal ein mulla gjere? Det er dyrt å ta motorsykkellappen, og i tillegg må ein jo kjøpe sykkel, og om han ikkje har mentaliteten og fysikken til den lidande kunstnaren, så har han definitivt økonomien. Eg får vel berre ønskje meg det eg treng då, eller kva? Ein køyredoning med stil! Og mine auge fall automatisk på denne!

Korleis er det, treng ein lappen for å køyre Scooter i trafikken? Og vil dei eigentleg stogge og spørre ein skjeggete mann som susar rundt på denne om han har lov til å gjere det?

Ååååh! Eg vil ha! Eg vil ha! Kan eg fååååå?

Eg sitt her og ventar, og ventar! Gje ungkaren ein køyredoning no!

I mellomtida er semesteret godt i gang ved min arbeidsstad, og det vert undervist i hytt og pine. Då er det godt at sjølv om eg må gå til jobb kvar dag, at det er studentar nede i korridoren som garanterar at eg er velrusta for alle utfordringar. Eg har fått meg nytt penal, til mine fine pennar!

Dette er eit utsøkt trearbeid, ikkje noko plastskvip nei, og med god plass til minst ein eller to pennar om eg nokon gong tar dei ut av plasten! Det er tillogmed så fancy at det har dobbel botn!

Ikkje spør meg korleis dei kløktige japanarane får det til! Det er jo nesten reint magisk! Så eg måtte nesten plassere den vassekte japanske HK-pennen min nedi med ein gong!

Og apropos japansk, vi veit jo alle at eg er frykteleg glad i bento-bokser. Problemet er at eg er travel, og er frykteleg lite praktisk anlagt av meg, så ein kan ikkje akkurat forvente at eg skal mekke noko slikt til meg sjølv på morgonkvisten. Og sidan eg som sagt er ungkar, er det heller ingen som tar seg bryderiet med å gjere det for meg. Det er sjølvsagt skandaløst! Men heldigvis er det dei som forbarmar seg over meg, og i det minste sørgjer for at eg har med meg passande lunsj til kontoret!

Hello Kitty på pinne! Det er kjærleik det!

Beatles, sa du?

2011-09-07T23:24:00.002+02:00

Eg er oppdratt med the Beatles, og er difor programmert til å tykkje at det er fin musikk. Likevel har det seg slik at eg heller har blitt dratt meir i andre musikalske retninger i løpet av åra. Og om eg skulle plukka ut nokre favorittar frå den perioden Beatles herja på sitt meste, hadde eg nok heller ha plukka ut nokre mannlege smørsangerar som visste å handsame whisky og kvinner. Det heile kan vel eigentleg oppsummerast slik:

Og dette vidunderlege klippet frå The Dean Martin Show i 1965 fann eg via 22 Words, ei side verdt å vitje i ny og ne.

Og forutan det, så er det mykje som tyder på at Dean Martin var... kongen.

Ostepop og osteskruer

2011-09-06T22:47:00.002+02:00

I januar var eg så hyggjeleg at eg tilbudte meg å skrive om kva som helst som mine lesarar ville høyre om. Nokre av forslaga var stort sett meir av det same, så dei føler vi at vi har klart å følgje godt opp. Men det var eit forslag som har vorte sittande på hjernebarken og gnagd - ein anonym lesar ville gjerne eg skulle skrive om ostepop. Vi kan jo alle spekulere i kva forhold denne anonyme lesaren har til ostepop (som på nynorsk ifølgje Ikkepedia heiter gullvridlur), og det er lett å sjå for seg ein del aktivitetar som eit kvart moralpoliti med respekt for seg sjølv hadde vore tvungen å gripe inn i. Det er likevel ikkje noko tvil om at ostepop er godt, og ei ettetrakta vare i moskeen. Så i eit halvt år har eg gått her og grubla på kva eg kunne skrive om ostepop, for noko måtte det jo vere. Noko utanom det vanlege. Ostepop har blitt kjøpt inn i store mengder - ikkje berre OLW sine Cheeze Doodles, som mange rekner som dei originale og eigentlege ostepoppane, men andre meir rimelege variantar òg. Ja, for ville det ikkje vere naturleg å skrive om ulike typer ostepop? Eit komparativt studie av ostepop frå ulike produsentar? Tanken frista, men ein prøver å passe vekta her.

Så kva gjer ein då? Ein grublar vidare.

Ein grublar, og ein grublar.

Inntil ein dag, då OLW bestemte seg for å løyse problemet mitt, og presenterte meg og andre forbrukarar for ei ny oppfinning:

Kva er dette? Er det ei skrue? Er det ein ostepop? Den er av ost, ja, liksom, på ein måte... og så fargar den av som paprika. Ja, den smakar jo pittelitt som paprika òg. Men den er som ei skrue.

Hjelpe meg! Det er ei osteskrue!

Oppvakte sinn hugser kanskje at OLW prøvde seg med ostekuler for ei stund sidan? Det var eit fantastisk konsept for alle dei som følte at det ikkje lukta nok rumpe når ein opna ostepopposen - eg sjølv var jo blant dei. No prøver dei seg altså på nytt, med ein ny variant av ostepoppen sin - osteskruer med paprika smak! Eller sagt på OLW-språket;

Cheez Twisterz!

Det smakar eigentleg ikkje så dumt, og det har blitt krevd innkjøp av fleire poser til moskeen. Så her har OLW gjort noko bra, ikkje minst fordi dei har tillatt meg å skrive eit heilt innlegg om ostepop. Og det er eigentleg ikkje så lett som ein skulle tru.

Når det er sagt, så har OLW sponsa meg med korkje pengar eller osteskruer for å skrive om dette. Og det er eigentleg litt synd, for eg lar meg lett kjøpe. Så om nokon i OLW les dette, så er det berre å leggje att ein kommentar med kontaktinfo, så skal eg sende dykk adressa de kan sende framtidige produkt til. I store mengder.

På førehand takk. Og værsågod anonym. Og, sist, men ikkje minst: omnomnom.

Harmonisk søndag

2011-09-04T22:12:00.002+02:00

Helga er straks over, og ei ny travel ventar folk, fe og mulla. Søndag er den tradisjonelle kristne kviledagen, dagen då tilhengjarane av Kvitekrist sleng rundt i kyrkjer og et samlande familiemiddagar. Det er iallefall slik eg har forstått det, og eg tenkte eg skulle nytte høvet til å strekke ut ei hand til den kristne majoriteten i dette landet og dele litt av deira bodskap med dykk. Dette bodskapet har dei valt, først og framst, virker det som, å dele med oss ved hjelp av musikk. Og ein høyrer gjerne om korleis Gud inspirerar sine disiplar til å yte sitt beste, og gjev dei talenta dei treng for å spre hans kjærleik. Vel, det står i det minste ikkje på iveren og gleda hjå dei kristne;

Ja, var ikkje det flott? Eg klarte faktisk å sjå halve, halvelujua!

Men dei kristne veit at dei når ikkje ungdommen på dette viset. For å nå ungdommen må det langt meir spreke greier til. Som rap og posete bukser! Og igjen, frykteleg mykje iver og innsatsvilje der talentet kanskje uteblir...

Om ikkje det overtydde deg om at Kvitekrist er for ungdommen, så veit ikkje eg... nei, ærleg tala, eg veit ikkje. Det vil kanskje overraske deg at den unge mannen, Michael Clancy, ikkje har tatt livet av seg, men faktisk er praktiserande advokat i dag og aktiv på Twitter... vel, vi får sjå korleis han taklar det når denne videoen "goes viral" som det heiter. Guds veger er uransaklege.

Ha ein framleis fin søndag, kjære lesarar!

Piratar i Bjørgvin, og nokre kvinnfolk

2011-09-01T10:59:00.001+02:00

Piratar er jo noko av det kjekkaste som finnes. Kven likar vel ikkje piratar? Alle drøymer om ein dag at ein eller annan vassekte pirat skal komme til vestlandsbygda dei bur i for å plyndre og valdta med eit glis om kjeften. Er ein heldig får ein kanskje litt merksemd frå karen sjølv! Det speler inga rolle om det er ein spanjol, ein fråfallen britisk sjømann eller ein somaliar i slitt t-skjorte som vifter med kalashnikov og machete - piratar er simpelthen fascinerande vesen. Og sidan dei er fascinerande vesen, har sjølvsagt mullaen brukt litt meir enn vanleg tid på å snoke på kven dei eigentleg er, eventuelt var. Dette er eg ikkje åleine om, og det er fleire eg gjerne ville ha trukke fram som kan fortelje langt meir utdjupande og interessant om temaet enn meg, men så var det eg som var tilgjengeleg då den lokale studentradioen ville snakke om temaet i sitt nye radioprogram: Gult kakestykke. Heilt presist prata eg litt om Anne Read og Mary Bonny, dei to kvinnelege piratane som segla (og låg) under Calico Jack. Her er det jo mykje rart å fortelje, men i dette programmet haldt eg meg til det mest sentrale. Trekantdramaer.

Om eg skulle ha valt sjølv kva eg skulle fortelje, så er det ein snasen godbit frå Captain Charles Johnson si bok A General History of the Robberies & Murders of the Most Notorious Pirates frå 1724, som er det opphavelege standardverket om piratane i karibien då dei var på sitt beste. Den mystiske Johnson samla inn informasjon frå vitner og rettsavhøyr og satt saman denne boka med livshistoriene og rulleblada til dei mest kjende piratane i si tid. Deriblant desse to tøttene. Som dei fleste forfattarane i hans tid kan språket hans vere litt vanskeleg å gripe fatt i, men tidvis så glimter han til med dei mest herlege formuleringane. Og ein av dei har vore brennt inn i mitt medvite sidan første gong eg las boka. Det er frå historia til Anne Bonny, eller rettare sagt om farens ekteskaplege problem. Det heile er frykteleg intrikat, og vi kan ikkje gå i detalj på alt, men det er ein episode som er så vakkert og tidsriktig skjildra at ein berre må takast med. Faren til Anne Bonny vart mistenkt av kona si for å ha eit forhold til tenestepiken, og ein gong medan han var ute på eit av sine fylletokt, vart tenestepiken sendt vekk av kona. Og kona la seg i tenestepikens seng, og venta der då mannen kom heim, god og brisen. Captain Charles Johnson skriv:

"The husband came to bed, and that night played the vigorous lover; but one thing spoled the diversion on the wife's side, which was, the reflection that it was not designed for her; however she was passive, and bore it like a Christian."

Ein kan seie mykje rart om våre forfredre, men dei hadde faen meg klasse. Sjølv midt i ekteskapleg konflikt. Mora til Anne Bonny vart sjølvsagt tenestepiken, som hadde blitt gravid på dette tidspunktet. Kona til faren vart gravid den kvelden. Og vel... ja, som sagt, det er ei lang og intrikat soge som stiller Hotell Caesar til skamme.

Om du vil høyre om korleis det gjekk med Anne Bonny, og korleis ho forelska seg i Mary Read i manneklede, så er det berre å laste ned podkasten her. Der kan de òg høyre om korleis Bjørgvin vart offer for piratar.

Ein smule alternativt

2011-08-28T21:18:00.000+02:00

Unity-huset i Oslo freistar å vere eit samlingspunkt for det som kan krype og gå av alternative i området, i all hovudsak det som kan krype sjølvsagt. Denne helga har dei arrangert eit opent arrangement - Unitymessa. Eller opent hus om du vil.

Temaet er sjølvsagt sjølvutvikling og spiritualitet, noko som slett ikkje er billig. Sjølv ikkje med alternativ prising. Faktisk er det ikkje mindre alternativt enn at dette opne arrangementet kosta 150,-. Per dag! Altså 300 til saman. Eg vil ikkje vete kva det hadde kosta å sjå lurendreiarane på eit lukka arrangement.

Respekt til Unity som klarar å vere alternative, sjølv i definisjonen av open!

Fotoforbod

2011-08-27T23:34:00.000+02:00

For eit par år sidan fekk studentane i Bergen eit nytt Studentsenter; ein stad å treffast, å ete, ha seminar, få råd og trene. Ja, dei fekk tilogmed ein flunkande ny symjehall. Symjehallen vekte med ein gong ein del merksemd, då den hadde eit litt underleg arkitektonisk konsept. Veggane var av glas. Så alle som vandra ute, kunne stå langs fortauet og kikke inn. Det vart med andre ord ikkje ein symjehall for dei mest beskjedne blant oss.

Og det har kanskje vore eit problem etterkvart, for nyleg var dei nødd å innføre eit fotoforbod på gata utanfor.

Det er sikkert veldig tryggjande for dei som vil symje i fred.

På den andre sida, så er det noko med slik skilting som berre BER om å verte fotografert.

Det svakaste leddet i Doctor Who

2011-08-21T21:51:00.000+02:00

No prøver eg, tru det eller ei, å unngå å bombardere dykk kjære lesarar med Youtube-videoar, særleg av det meir nerdete slaget, men avogtil er det uomgjengeleg. Som når eg har snubla over det som må vere tidenes beste episode av britiske The Weakest Link. Her har dei samla innehavarane av store og små roller i Doctor Who til å svare på spørsmål så godt dei kan, medan dei vert hundsa av programleiaren. Og resultatet er fabelaktig moro, simpelthen. Så sett dykk ned og sjå, no!

Om du følgjer med gjennom episoden, så ser du ein interessant psykologisk tendens i avstemminga. Jamt over stemmer stjernene ut dei mindre kjendte skodespelarane. Då stjernene føler seg meir som ein del av ein familie, enn dei som til dømes berre har vore med i 2-3 episodar eller som jobbar bak kulissane.

Ser du?! Eg kan kommentere dette på eit seriøst vis òg.

Blue tits.

Lovecraft og det som er i djupet

2011-08-20T22:57:00.000+02:00

Den 20. august 1890 vart Howard Phillips Lovecraft fødd inn i denne verda, om han var ein profet, ein vitjar frå ein annan dimensjon eller berre pittelitt eksentrisk er ei drøfting til ein annan dag. Dette er dagen for å gratulere skrekkens gudfar med 121 års dagen. Om du ikkje er kjendt med hans verk og visjonar av eit amoralsk kosmos, der menneska er nederst på hakkeorden, så er det på tide du vert det. Som ein som kjem frå kyststripa av Noreg er fullstendig klar over at vi menneske ikkje er dei opphavelege eigarane av denne kloda, og at det er langt eldre ting enn oss sjølve gøymd blant fjell og fjordar. I avsidesliggjande kommunar kan ein sjå diskre spor etter våre relasjonar til desse urgamle tingene; i snodige skikker, ved mørke, rustfarga altar og i andleta til fiskerfamiliar etter generasjonar med seksuell omgang med det som stigg opp frå fjorddupet.

Ja, du høyrde meg. Dei kjem frå fjorddupet, og dei parrar seg med fiskerar og bønder langs norske kysten. Eit offer vi gjev dei, for å kunne leve i fred for dei eldre gudar - fri frå deira vrede. Dette er den sanninga eg vaks opp med, dette er den sanninga eg fann då eg først opna Lovecraft sine verk og dette er den sanninga eg flykter frå kvar gong eg forlet dette landet. Ei sanning som eg aldri vil unnsleppe.

For det er ikkje berre langs norske kysten, eller i vår vestlege motpart, New England dette er tilfellet. Det fekk eg og mitt reisefølgje, frøken Kvitrev oppleve då vi kom til Brighton tidlegare i år. Det var ein fredfull kystby, på storleik med Bergen, med ein levande handelstand og uteliv. Og knakande god vegetarmat. Vi lot oss imponere av utsøkt grafitti og gamal arkitektur, og ein vennlegsinna lokalbefolking. Vi lot oss overtyde til å ta for oss byens mest kjende område - strandpromenaden. Gjort legendarisk av filmar som Quadrophenia og forsøk på å knerte Margaret Thatcher på eit av strandhotella. Her kunne vi ete is, og sjå restane av den viktorianske paviljongen som gjekk opp i flammar for nokre år sidan - la oss ikkje snakke om russisk mafia, det er berre upassande.

Det var her vi såg det.

Først som ei skugge i vatnet. Ei skugge som kom nærare og nærare. Så såg vi det var ein skapning av eit slag, og vi vart ståande og stirre nyfikne på at dei vagga mot oss med armane utstrakt. Då vi innsåg at det ikkje var armar, men klør, var det allereie for seint for frøken Kvitrev.

Eg kan ikkje fortelje korleis vi kom oss levande frå det, dei bruddstykka eg hugser er... ubeskrivelege. Alt eg kan seie er at de må vokte dykk for vatnet, for det inneheld løyndomar. Løyndomar langt eldre enn vi kan førestille oss. Lovecraft sa det først. Lovecraft åtvara oss om desse mektige vesna som ein gong herska over denne ubetydlege kloden, og som ein gong vil herske over den på ny.

Og difor gratulerar vi denne framsynte profeten, eksentrisk eller ikkje, menneskeleg eller ikkje, med dagen. Vi helsar han med ein skål i laudanum og absinth, og eit solid ladegrep på rifla og blikket retta mot ukjendt farvatn.

Når hjerna råtner

2011-08-16T21:05:00.000+02:00

Vi må snart byrje å snakke om noko anna enn villfarne terroristgaukar og brunkfremforgifta drittunger. Det er mykje viktig der ute som forten merksemd, om vi berre klarar å rive oss laus frå den trivielle straumen av informasjon og underhaldning på fjernsyn og i nettaviser. Vi bør reise oss frå sofaen og gå ut og snakke saman litt i ny og ne, stikke hovudet ut av kontoret og bable litt med kollegaer som ein ikkje har på facebook-chatten. Ein vågal tanke, men ein tanke som er verdt å tenkje. Elles kan vi alle ende opp som våre verste fiendar;

Nemleg! Pandajævlar! Late, uvirksomme tyrannar som nekter å løfte på ræva! Dei styrar det meste av media, og vil ikkje noko anna enn at vi skal bli like ubrukelege som dei. Berre for å tene dei skal vi løfte hendene våre i framtid, berre for deira gunst vil vi utøve våre naturlege livsfunksjonar! Pandamonium er ikkje ein mindre realitet no enn før, krigen er så visst i gang!

Sjå på deg sjølv der du sitt; mett på rykter sladder og meiningslaus analyse av alle aspekt av Breviks avføring! Forvirra og forskrudd av nettdebattantar, sliten i hovudet av å lese gærne rosabloggerar som sitt og tygger på lebestifta medan dei smører fecalmaterie utover verdsveven! Eg forstår du er sliten! Eg forstår du ikkje orker å reise deg! Men kjemp i mot! Kjemp i mot Pandamoniums stygge påverknad!

Oj... eg snakkar visst høgt til meg sjølv eg. Det er semesterstart, og mullaens hjerne jobbar i høygir med alt anna enn kreative ting.

(Biletet knabba herifrå)

Gullungen då!

2011-08-14T13:37:00.000+02:00

Vi er litt uklare på kva undertrykking, knebling og sensur er i dette landet, og ikkje lærar ein det på skulen heller, der dei bortskjemte drittungane har forstått det slik at kritikk er det same som at dei ikkje får lov å seie noko. Det opplevast kanskje slik når ein har vanskar å svare for seg. Det er ikkje lett å vere mindre begava.

Då Gullungen Lars-Peter Granli møtte litt motbør for å ha støtta opp om Breivik, og ha lagt fram noko sludrete og rasistisk demografi, vart han hysterisk og sletta innlegget fordi:

"...man ikke kan snakke om et aktuelt og alvorlig tema fordi man er redd for å bli sammenlignet med høyreekstremisten Breivik. Ser dere ikke hvor verden er på vei? At vi nå må legge lokk på meningene våre bare fordi man er misfornøyd med innvandringspolitikken eller er FrP´er og Høyrevelger. Hvor har det frie, demokratiske Norge tatt veien der man kunne ytre seg fritt uten å bli halshugd?"

Halshugd faktisk. Vel, det hadde kanskje vore lettare å smøre andletet inn med brunkrem om han kunne leggje det på bordet framfor seg? Eller? Han påpeiker i same innlegget at Noreg er oversvømt av kommunistar. Oh well, det er i det minste ikkje innvandrerar og muslimar og sånn derre? Dette etter eit høgst forvirra innlegg der han forklarar at UDI har skulda for... eit eller anna? Vi mistenkjer at han meiner det er UDI sin feil at vi har innvandring. Eller noko slikt.

"Det stopper ikke der, det står så mye om dette på nett at man ikke vet hvor man skal begynne. Jeg har nå gitt dere et kort innblikk i hva UDI driver med. De sløser med penger, slipper inn det som er å slippe inn osv. De eier ingen grenser! Og når i tillegg underdiriktøren i UDI skriver til meg at det er sånne som meg som skaper terror i Norge og i resten av verden har jeg bare en ting og si. Nei, det er "sånne som deg" som skaper terror. Altså UDI selv."

Og han held fram:

"Nå er det på tide å sparke styret i UDI og heller sette dem til å plukke søppel i Oslo´s gater. De eier ikke kompetanse eller hode til å kunne sitte med en så stor makt som de faktisk gjør. Det er rett og slett hårreisende. Hvem sin feil er det at voldtektene i Oslo har økt så drastisk de siste årene? 80 % av den som voldtar er innvandrere med muslimsk opprinnelse. Hvem sin feil er dette? Jeg har kun et svar, og det er UDI...
UDI står bak alt hatet Norge har til innvandring fordi de slipper inn dem som sværter de muslimene som ønsker å gjøre noe bra for det nye landet de kommer til. De fredelige som ikke ønsker andre vondt. En programleder i NRK fortalte meg at Høyre er det partiet som har flest muslimske medlemmer. Grunnen til det er fordi de ikke ønsker å ha de som ikke har noe bra å utrette i dette landet."

Det er sjølvsagt mykje ein kunne ha svart til dette... men at den som valdtar er 80% muslim er kanskje litt for enkelt å gripe fatt i. Eg tar meg i å lure på kva dei andre 20% av valdtektsmannen er. Kanskje han er 80% muslim, og 20% valdtektsmann. Altså er det ikkje muslimdelen som er problemen, men valdtektsmanndelen. Kanskje vi burde bruke meir tid på å hetse valdtektsmenn?

Men for all del, eg misforstår jo med vilje, men det er ikkje så lett med alle desse som vert fødd inn i dette landet og nektar å lære seg språket. For det er jo noko med dette språket vårt; det vi seier, korleis vi uttrykk oss og kva ord vi nyttar kan ha allskens konsekvensar. Det er difor det i gamle dagar var gjerne folk som las gjennom avisinnlegg før dei vart trykt, for kven vil vel trykkje røret til ein reinspikka idiot? Dei skulle beskyttast mot seg sjølv (og samfunnet skulle beskyttast mot potensielle migrener og magesår som resultat av å lese det). Og her er stikkordet - det ein seier kan ha konsekvensar. Det er ikkje sensur, knebling eller undertrykking, det er berre slik det er. Som du skrik i skogen får du svar, Gullungen.

Eit svar var jo at NRK følte dei måtte sjekke opp i saka, då han er ein profiliert idiot, og då sponsorane til blogg.no fann ut av kva som foregjekk der valte dei sjølvsagt å trekkje seg. Dette er framleis ikkje sensur, Gullungen, dersom det var din neste påstand.

Åh, det var visst det. Ifølgje han så har NRK brudt Ver Varsam-plakaten med sin journalistikk, og i eit vilt samansurium av eit innlegg, oppsummerar han anklaga i tre veldig vaksne punkt:

1) De skremmer folk til å ytre seg offentlig. 2) De hindrer at de synspunkter jeg har frontet ikke vil bli en debatt hos andre bloggere i frykt for å tape penger.3) De glemmer helt at mine to innlegg var fri informasjonsformidling. Jeg viste til en dokumentar som gikk på TV2 i 2010 under navnet "Det Muslimske Brorskap" og til sjokkerende tall på fødselsraten til Europa og USA. At muslimene vokser og de vestlige synker.

Skremmer folk til å ytre seg?! Ja, det forklarar jo kvifor kjeften til denne drittungen går konstant. Kva er det barna lærar på skulen om dagen, eigentleg? Nok ein gong støtar skuta hans på det gigantiske isfjellet av eit faktum at kritikk ikkje er sensur, ueinigheit ikkje er knebling og noko er ikkje sant berre fordi du ser det i ein video på Youtube. På dette tidspunktet drar han òg med seg riksbimboen Heidi Alexandra, som tar ein kjapp pause frå å sminke seg for å fortelje oss at dei ho føler seg litt undertrykt. Særleg er ho uroleg fordi ho, lik Breivik, er arisk, og tykkjer at hennar meiningsmotstanderar burde flytte til Nord-Korea der dei høyrer heime.

*sukk*

Det hadde vore kjekt å seie at vi var ferdig med denne saka no, men dei to skamlause idiotane presterar å drite seg ut på radio kort tid etter. Du må nesten høyre intervjuet for å tru det, og høyrer du godt etter kan du høyre vinden suse gjennom skallen hjå dei to. I intervjuet udjuper Heidi Alexandra si framtidsfrykt for den ariske rase:

"Ja, de er jo positive, de skjønner jo poenget mitt. Jeg er arisk, jeg vil ikke utrydde meg selv. Det er jo, jeg er etnisk norsk. Det er sånn som de som er mot alt Anders gjør, Anders var arisk. Og siden alt som kan kobles til ham er negativt, så blir det plutselig negativt alt sammen."

Nei, ja... altså... nei, gløym det. På veg heim frå intervjuet møtte ariske Barbie ein rumensk tigger og briljerte med språkkunnskapene sine då ho freista å be kvinna dra til helvete på rumensk.

Fint det, Barbie.

Det slår meg at bruningskrem og sminke openbart kan vere farleg om ein nyttar for mykje av det. Kjemikaliene etser inn i huden, gjennom kraniet og går til åtak på det lille som er av grå hjernemasse. Det etterlet seg stort set ein porrøs grønn klump som lagar raslelyd når ein ristar på personen.

Desse stakkars menneska er eit resultat av reality-fjernsyn, sladderpressa og ein grunnutdanning som har kollapsa totalt. Og kvar er foreldra deira? Kvifor har ikkje dei gjort noko? Det tar ei landsbygd å oppdra eit barn, har eg høyrd, så eg trur vi må påta oss ansvaret for å gje desse drittungane husarrest eller noko.

Myter om ein drapsmann

2011-08-10T22:09:00.000+02:00

Det er uomgjengeleg at ein drapsmann som Breivik vil tiltrekke seg myter; vi vil sjå opphavsforteljingar og forteljingar om korleis ting gjekk føre seg i 22/7, såvel som kvifor, i åra som kjem. Det er berre naturleg at mange vil oppleve han og hans gjerninger som eit fascinerande mysterium, og noko som bør etterforskast og spekulerast i. Slik ein har gjort med drapsmenn av dette kaliberet tidlegare. Han skil seg ut frå namnlause martyrhungrige terroristar i at hans aksjon var skapt for nettopp dette, på same vis som aksjonen 11. september 2001.

Når det er sagt; så er det framleis eit opent spørsmål om kva forteljingar som får lov til å dominere. Og dette var temaet for Radioselskapet på NRK P2 i dag, der eg hadde forvilla meg inn for å pludre. Du finn meg rundt 6 og eit halvt minutt inn i podkasten.

Mykje er skriven rundtomkring om dette, og eg vil anbefale alle å ta del og spre moroa. De kan mellom anna byrje med the 22/7 Documentation Project. Det er krevd av oss å avkle Breivik som den terroristen han er, og den historia han fortel i eit forsøk på sjølvmytologisering vert avslørt som den løgnen det er. Underlege historier og konspirasjonsteoriar vil vi neppe klare å unngå i denne saka, men vi kan i det minste sameinast at det ikkje er hans forteljing vi lar verte historia.

Gullunger og drittunger

2011-08-09T23:05:00.001+02:00

Vi har eit problem. Eit vedvarandre problem. Med drittunger.

I etterkant av 22/7 har ordskiftet gjerne vore fokusert på ekstremistar som Fjordman og andre antijihadistar, som kombinerar sin hatske retorikk med kunnskap henta frå marginale bøker og konspirasjonsteoriar om islam. Vi vil nok erfare at desse er vanskeleg å argumentere med, då dei opplev ein kvar form for kritikk som forsøk på å kneble dei eller undertrykke dei. Fleire av dei har allereie kasta seg rundt for å påta seg offerrolla, medmindre dei er såpass sprø at dei meiner at eigentleg var Arbeidarpartiet sjølv som stod bak. Cui Bono skrik dei, kampropet til rabiate schizophrene paranoide etterforskarar.

Vi gløymer i den samanhengen dei som er langt unna det meir "intellektuelle" hjørnet av debatten, dei som slukar bruddstykker her og der, utan eigentleg å fange essensen. Dei som kjøper enkle demografiske bevisføringar for at "dei" tar over ved å avle bleikfisar ut og liknande. Dei du høyrer snakke på bussen, skrike i kommentarfeltet eller kanskje tilogmed spytter ut eit blogginnlegg i ny og ne. Det kan vere minst like vanskeleg å nå inn i skallen på eit par av dei, og vi må spørre oss sjølv kvifor. Korleis kan vi forklare noko for dei som ikkje forstår logikk og som fnys av den lille skulegang dei har gått gjennom?

Korleis skal vi nå fram til "Gullungen" Lars-Petter Granli, dette er overpynta fjolset som skryt av å vere ein bortskjemt kvise på samfunnets rumpe når han erklærar at Breivik har eit poeng? Og følgjer dette opp med eit innlegg med heilt forkvakla demografi henta frå ein eller annan besynderleg Youtube-video som allereie er blitt plukka frå kvarandre av BBC? I seg sjølv smakar demografiske teoriar om at muslimar avlar ut kvite menneske av så mykje rasisme at det gjer vondt. Det er ikkje ein gong morosamt. Så korleis reagerar han på motstand? I første omgang vil han ikkje sleppe gjennom kommentarar som inneheld motstridande data, nei. Helst skal kommentarane støtte han, eller så kan dei berre kritisere på overflata. Ingen konkret data her i garden. Og etterkvart som reaksjonane ballar på seg, så vert han sjølvsagt hysterisk. For han er så flott, og vi andre tåler jo berre ikkje kor flott han er. Gud betre meg, den neste som seier noko om jantelova til meg får ein på snøvla.

Så kanskje han burde haldt seg til å blogge om kor sjølvbruningskrem og kva fest han var på i helga? Diverre har slike folk òg høve til å påverke ungdom. Sjekk kommentarane, alle dei siklande støvelslikkarane som seier seg einig i det han seier. Og sjølvsagt hopper sjølvaste, Heidi Alexandra Olsen, seg inn i det heile, og kopierar statistikken hans på sitt sedvanlege gjennomtenkte vis. Det heile er eit frykteleg trist syn. Dette er ungdommen, vårt lands framtid.

Så når ein no manar til kamp mot allskens uting på nettet, og vil prøve å heve debatten opp på eit meir anstendig nivå, så gløym ikkje rosabloggerar og gullunger smurt inn i 10 kilo med brunkrem. Her er det mykje arbeid å gjere gitt...

Med auge for Polen

2011-08-07T23:19:00.000+02:00

Mullaen er katteelskar, det er jo opplest og vedtatt. Han elskar alle kattepusar, uavhengig av rase og form. Dei er alle yndige vakre vesen, sjølv om han kanskje har eit ekstra godt auge til kattetypen kjendt som Kitler. Det er særleg vanskeleg å ikkje vere glad i Kitlerar med ambisjonane på rett stad, slik som dette vidunderleg målretta vesenet:

Med auge for Polen, og framtida!

Er det ikkje vakkert? Minner meg om den vidkjendte strategen og trollamannen Salem Saberhagen, som gjorde eit ihuga forsøk på å invadere Polen... men som vart dømt til å leve ut livet sitt som katt i heimen til ei tenåringsjente. For ein lagnad.

Vonar ikkje det skjer med overnemnte kattepus.

Eller meg.

Verdsfreden vert skapt i Bergen

2011-08-01T22:35:00.001+02:00

Å skape fred i verda; ei av dei største utfordringane vi står overfor, og kanskje ei utfordring vi aldri vil kunne meistre. Særleg då vi gjerne er for satt i faste t ankemønstre når vi først er i posisjon til å påverke verda. Den amerikanske læraren John Hunter har tatt konsekvensen av det, og i over 30 år har han latt sitt skuleelevar gjere jobben i staden for. I fjor vart dokumentaren om hans World Peace Game vist ved BIFF:

Det er eigentleg vanskeleg å ta innover seg kor komplisert dette spelet er, og kva han faktisk utsett desse skuleelevane for. Dette er nok til å forvirre og overvelde vaksne, godt utdanna menneske. Korleis eg veit det? Eg var der i dag, då han for første gong satt i gang spelet for nokon andre enn sine eigne skuleelevar, for første gong utanfor klasserommet, for første gong utanfor Amerika og... for første gong med vaksne menneske. Her var det alt frå filosofar og lærarar til unge studentar som satt og stirra i frykt på problema dei vart presentert for. Kva eg gjorde der, er sjølvsagt uvisst, eg vart invitert av organiastorane anten fordi eg er spelforfattar, bloggar eller har ein vinnande personlegheit. Uansett så var eg der som observatør, men fann meg snøgt til rette i lag med våpenforhandlarane i eine kroken og var snøgt i gang med å plukke ut potensielle kundar blant spelarane.

Kvar ettermiddag/kveld dei neste fire dagane skal spelarane møtast her i Bergen og forsøke å oppnå verdsfred og løyse eit sett med 20 konflikter/utfordringer som alle har fleire partar, og ulike element. Dei heng òg saman, så du løyser ikkje eitt problem utan å endre forutsetnadande for fleire av dei andre. Her er det alt frå etniske konflikter, ressurskonflikter, kulturelle og historiske konflikter og ikkje minst rein faenskap. Miljøet er i krise, industrien er i krise, og alle landa er på randen av minst ein krig, og plaga av indre strid. Korleis i all verda klarar 4. klassingar dette? Og korleis skal dei vaksne spelarane klare det?

Dei har til fredag kveld å redde jorda, og å fordele godane slik at alle kjem ut i pluss, og det er ingen garanti for at dei kjem til å klare det. Ingen garanti i det heile. Eg er frykteleg lei meg for at eg ikkje får deltatt alle dagane, men vil nok snike meg innom så ofte eg kan denne veka og sjå folka fortvile etterkvart som planane deira for verdsfred raknar totalt. Og eg ønskjer mine vener våpenhandlarane lukke til med å flå alle saman.

Du kan følgje med på nettsida til World Peace Game og Facebooksida til World Peace Game Bergen, forhåpentlegvis er det ikkje siste gong det skjer. Om du har lyst til å sjå den karismatiske læraren John Hunter prøver å forklare spelet i full forvirra feberfantasi, er det berre å kaste seg over denne TEDtalkvideoen:

Det er simpelthne noko med folk som jobbar for fred i møte med sterke motsetnadar som er frykteleg passande i desse dagar.

Å gjere sin del

2011-07-27T23:19:00.000+02:00

Det er krise i nasjonen, og medan sorga brer seg, så er det òg dei som kastar seg rundt og legg seg i skyttargravene. Skuldkjensle over at dei har sagt dei same tingene som vår wannabetempelriddar gjer dei ivrige etter å kaste merksemda mot andre ting. Det må vere noko anna enn det openbare som har drive han. Boris Johnson vil til dømes helst at det handlar om undertrykt seksualitet.

Han om det.

Resten av oss må heller tenkje på kva vi skal gjere med dette. Korleis skal vi reagere framover? Nokon vil vere gode mot andre, medan andre vil plukke frå kvarandre manifestet. Beggje er gode løysingar, og eg støtter beggje. Andre vil konfrontere dei stygge ideane vi såg satt ut i live i går der ein finn dei. Det kan eg like. Vi skinn eit lys inn i mørkret når vi analyserar denne fjompen sitt såkalla manifest, og det gjer vi òg når vi tar hans likesinna på alvor. Møt deira påstandar med fakta, og deira hat med menneskelegheit. Det er mitt bod til dykk akkurat no.

Er du klar til å gjere din del, kva no enn det vert til?

I forbiparten kan eg nemne at eg har blitt intervjua eit par gonger dei siste gonger, om krisehandtering og sorgprosess på Twitter og Facebook, og det er ein del som har etterlyst å få sjå/høyre. Dei kan alltids snuble seg innom her, og hoppe 38 minutt fram i sendinga.

Eg er eigentleg frykteleg trøytt, så det er ikkje så mykje meir eg orker å seie akkurat no. Om de ikkje har lest innlegga til Øyvind Strømmen og Bjørn Stærk dei siste dagane, så gjer det!

Frimurar, tempelriddar, terrorist

2011-07-27T00:25:00.001+02:00

For fleire år sidan kom eg med ein påstand om at myta om Tempelriddarordenen er sterkare i dag, enn Tempelriddarordenen nokon gong var. Ikkje alle var einige i det, men ingen kan tvile ved den makta historia om denne religiøse krigarbrorskapen - bankmenn, landeigarar og korstogas elitesoldatar. Det er ikkje rart at dette er eit bilete som fengar folk. Inkludert Anders Behring Breivik (ABB), mannen som stod bak bomba og massakren på fredag.

ABB var frimurar, eit faktum han ikkje la skjul på, og som den offentlege matrikkelen syner oss. Dette er noko eit par folk har gripe fatt i til no, og som konspirasjonsteoretikarar nok vil kose seg med ein del framover, nokon har allereie komen godt i gang. Den Norske Frimurarordenen, som er ein særs kristen organisasjon, tok på laurdag klar avstand frå ABB sine gjerningar, og effektuerte ein ekskludering med umiddelbar verknad. Dette er ikkje særleg uventa, ikkje berre er det formålsteneleg for alle å distansere seg frå denne karen, men hans ideologiske ståstad og gjerningar står i sterk kontrast til det frimurarordenen står for. Frimurarordenen, forutan å vere ein kristen guteklubb, hundsa og baksnakka, har mål om å betre enkeltmedlemmane som menneske, og å bidra positivt til verda rundt seg. Dei er tufta på ein inkluderande kristen filosofi, og har eit sterkt fokus på nestekjærleik. Ein finn nok av døme av at dette ikkje akkurat gjeld i praksis for enkeltmedlemmar, men det var dette med liv og lære då.

Det dei faktisk delar med ABB er svermeriet for Tempelriddarmystikk. For ein som likar å dykke ned i kulturhistorie med iver, er det vanskeleg å innrømme at eit konkret svar på korleis frimurariet oppstod er vanskeleg å finne. Ein har eit par leietråder her og der, og nokre ting ein kan seie med litt vissheit, men det er rom for nok tvil til at myter vert spunne. Og sjølv om ein gjerne trur at desse mytene først og fremst vert spunnen utanfor det løyndomsfulle brorskapet, så er det innanfor ordenen det verkeleg kreative arbeidet skjer. Som eg har sagt ved tidlegare høve, og med all verdas respekt; Spekulativt frimurari, førar til spekulative frimurarar. Og den mest vanlege spekulasjonen, ein av grunnpilarane til frimurarordenen er at dei på eit vis har arva sin filosofi og rituelle praksis ikkje berre frå vandrande murarlærlingar, men frå Tempelriddarordenen som måtte gå i skjul. York-rituset lev dette heilt ut i symbolbruk, ritual og titulering av gradane, og ein finn det òg i det langt meir kjende skotske rituset.. Salomons tempel, som står sentralt i ritual og filosofi i Frimurarordenen, var sjølvsagt hovudsete for Tempelriddarordenen i den tid korsfararane framleis hadde kontrollen over Jerusalem.

Det eksisterar ein Tempelriddarorden i Skandinavia i dag, men denne har ikkje ABB noko omgang med, og han kjenner kanskje ikkje til den i det heile tatt. Tempelriddarordenen, er ein kristen avhaldslosje, dedikert til mykje det same arbeidet som Frimurarordenen, og som mange stadar delar lokal med dei. Denne Tempelriddarordenen er ei avgreining av IOGT, International Order of Good Templars, ein kristen avhaldsorganisasjon som er involvert i ulikt veldedigheitsarbeid. Her kan menn, kvinner og barn alle vere medlem, og det fungerar litt som lettversjonen av eit ordensforbund, og det er herifrå Tempelriddarordenen kan rekruttere (samt no Tempelbyggjarordenen som er det "nyleg" stifta kvinnelege motstykket). Ein bror i Tempelriddarordenen sverger total avhald frå alkohol, og skal ikkje ha omgang med rusmiddel, og dette forklarar kanskje kvifor dei ikkje er like kjendt som frimurarordenen. Det paradoksale er at i motsetnad til Frimurarordenen, så hevdar ikkje Tempelriddarordenen å ha historiske band til dei originale Tempelriddarane, tvertimot kan ein kvar meister gje deg ei ganske så prosaisk forklaring på korleis brorskapen oppstod. Derimot står ideala til Tempelriddarane sterkt her, og det er den åndelege arva dei ønskjer å handheve.

Men så kvar det ABB sysslar med? Kvar er det han får desse rare ideane sine i frå, då? Han hevdar å ha vore med og stifta ein ny Tempelriddarorden, PCCTS Templar Knights. Javel? Kven er det? Det er iallefall ikkje desse, som vart skipa på spøk for å demonstrere kor lett det var å lure folk med konspirasjonsteoriar. Utover det har ikkje denne riddarordenen noko tilstadevering på nettet eller ein annan stad - eksisterar den berre i hovudet på ABB?

Om ein les gjennom hans berømmelege manifest er det mykje rart som tydlegvis berre eksisterar i hovudet hans, men det er òg ein del tankegods han delar med andre. Og forutan mykje politisk grums, gjeld dette ideen om den kristne superkrigaren - tempelriddaren. Ein totalt misforstått idè om du spør min ven Bjørn Are Davidsen, eller ei anstendig historiebok. Om ein skal tru på mytologien rundt han, så er denne tempelriddaren ein dedikert korsfarar og supersoldat, med ein utprega mystisk og religiøs, okkult om du vil, krigar. Han var kristendommens forsvarar, som med presisjon dreiv muslimane vekk frå det heilage land med sverd i hand, gjerne med kommandotaktikkar og kløkt attåt sverdet. Dette biletet stemmer diverre ikkje utanfor litteratur, film og spel, i røynda var Tempelriddarane ein munkeorden, som sverga å beskytte pilgrimane. Deira formål var ikkje å erobre det heilage landet, men å vegen til det, med andre ord. Og då det vart naudsynt å atterobre området deltok dei sjølvsagt, med både hell og uhell i strid. Graden av iver etter å erobre områder styrt av muslimar varierte etter leiarskapet, og det herskar ein smule strid om i kor stor grad dei var styrt av pragmatisme og fanatisme. Låg dei i krig med muslimane av religiøse årsaker, eller politisk-økonomiske? Svaret på det trur eg vil seie er ein lett blanding. Det er ikkje noko tvil om at verdsleg makt var viktig for ein orden, og dei vart ein viktig maktfaktor i Europa fram til dei vart bannlyst.

Det vi sitt att med er nok ein skivebom frå terroristen, ikkje tempelriddaren, ABB. På alle tenkjelege vis har han misforstått og forrådt ideala til organisasjonane han hevder å emulere og representere, anten det no er Tempelriddarane eller frimurarane. I sitt manifest skildrar han seg sjølv, og dei som skal følgje han, som riddarar, dommar, jury og bøddel, og eit innviingsritual som han har skrive om frå innviingsritualet til Frimurarordenens første grad. Dette er eit innviingsritual han sjølv har deltatt på, og den eden han sverga der, har han forrådt med sine gjerninger.

Det kan vere eit interessant prosjekt å sjå vidare og nøyare på kva han faktisk skriv og hevdar om den mytologisk-historiske Tempelriddarordenen, og korleis dette er relatert til hans påståtte tempelriddarorganisasjon. Korvidt denne eksisterar er eit opent spørsmål. Ein har ingen annan indikasjon på at den gjer det, utover hans omtale av den. På den andre sida hadde vi heller ingen annan indikasjon på at ABB var ein alvorleg trugsel, før det var så altfor seint. Så kunnskapen vil komme godt med. Eg tenkjer difor å sette meg ned med dette etterkvart. Slik for å vise at ABB ikkje var ein frimurar, ikkje var ein tempelriddar, men at han var ein terrorist som pakka seg inn i historie og mytologi for å styrke bilete av seg sjølv som ein helt.

Så legg att kommentarar, innspel og tankar, dei er hjarteleg velkomne i prosessen vidare.

Der vi lot hatet gro

2011-07-23T09:37:00.000+02:00

Vi har fått høyre det ustoggeleg dei siste åra - om korleis Islam er ein hatets religion, at muslimar og islamistar kjem for å ta oss, drepe oss, sprenge oss. At vi nærar terroren ved vårt bryst ved å vere dumsnille og la folk dyrke sin religion i vårt land, ved å føre dialog med slemmingar og la menn som Krekar leve hjå oss. Dette har vi fått høyre gong på gong, tidvis av rabiate menn, og tidvis av tilsynelatande rasjonelle og beleste menneske. Så mange gonger har vi høyrd dette, at dei fleste sin spontane reaksjon på dei tragiske hendingane i Oslo og Utøya i går var å rette sin aggresjon og frustrasjon i retning av muslimar. For det var jo klart at det var dei som stod bak! Det er jo dei som gjer slikt! Nokon ville jage dei ut, særleg mulla Krekar, andre vil slå ring rundt dei, og forsvare dei mot åtak for noko dei var uskuldege i.

Men det er dei av oss dette ikkje stemte heilt for. Som har sett hatet gro ein heilt annan stad. Vår bakgård er full av dette ugraset. For dei får sin næring av dei same stemmene som har fortald oss korleis vi skal frykte "den andre", om korleis kvar ein muslim er ein potensiell trugsel, ein tilhengjar av ein hatets ideologi med sin hijab og framande bøker. Det er i dette miljøet gjerningsmannen har fått springe rundt med sine likesinna, og som ein kan sjå av hans aktivitet på Document.no så virker han ikkje særleg radikal i forhold til dei andre brølungane her.

Gjerningsmannen, Document.no og andre har vore veldig glade i å gje islam og muslimar kollektiv skuld for det enkelte gærne islamistar har gjort. Vi vil halde oss for gode for å halde dei som delar gjerningsmannens meiningar skulda for hans gjerningar, men vit at retorikken, språkbruken, er ikkje fjerna frå det heile. Det er ikkje snakk om skuld, men ei stemning som har fått lov til å herske, eit hat som har fått lov å vekse i ord og sinn, og så i gjerning. For dei av oss som har følgd med, er det ikkje overraskande at slik vald kan komme av dette.

Og vi ber omstendig om at vi brukar denne tragedia til lærdom, og ikkje til å klandre. Kan vi ikkje alle tenkje på kva vi tolererar av språkbruk og hatske ytringar? Kan ikkje folk tenkje seg pittelitt om før dei neste gong raljerar mot muslimar og innvandrerar? Kan ikkje alle dei som i går brukte sin energi på å spy ut eder og galle mot muslimar beklage dette, om enn berre for å rydde litt i sin eigen bakgård? Kan dei som har vanka i dei same nettverka som gjerningsmannen, tenkje seg om to gonger neste gong, før dei ytrar seg om dei slemme muselmennene?

Eg er ikkje berre sint, eg er lei meg. Og eg er lei av at hatet gror her hjå oss. Og eg vil ikkje akseptere det meir.

Kongen i gult - ein song

2011-07-12T23:25:00.002+02:00

Kjenner du hans løyndom? Veit du kva som skjuler bak maska? Hedonistorkesteret har nok ein gong briljert i si markering av mulladagen med ein ny song om dykkar åndelege rettleiar.

Kongen i gult er ein song tydleg inspirert av dei åndelege røttene til vårt folk her i nord, som attspeglar dei den spiritualitet vi deler på tvers av kulturelle og religiøse skiller. Ein urspiritualitet som komponisten har funne gjennom sitt studier av mine audmjuke fatwaer i denne bloggen. Her følgjer sang og tekst;

Kongen i gult by Hedonistorkesteret
(Tekst og melodi: Café Grössenwahns Sublime Hedonistorkester, 11. juli 2011)

Eg segla til Bjørgvins strand
- Under dei sju fjell
Der møtte eg ein herremann
- Ïa Ïa! Hastur Fthaghn!

Om mykje og mangt han tala så underleg
Men han synte meg den rette veg

Han tala til eg vart nesten stum
Han tala om Pandamonium

Med sitt store arbeid jobba han flittig
Han kalla på sin gud Hello Kitty

Og no når eg står her i Bjørgvin by
Kallar eg på han til morgongry

Om hans lære for mange ligg skjult
Er han framleis kongen i gult

Hastur skal herska vårt land
Og alle skal hylla hans namn

Ïa Ïa! Hastur Fthaghn!
Ïa Ïa! Hastur Fthaghn!

Eg vil anbefale dykk å laste ned songen, og ha den på dykkar MP3 spelar. Og send den gjerne vidare til vener og familie som treng å høyre desse inspirerande strofene. Nok ein gong går vår takk til Hedonistorkesteret for å ha fylt vårt sjel med glede og Guds lys.

Om Donald kan så...

2011-07-08T19:48:00.000+02:00

I går var eg heller forundra over eit manneblad med Donaldtema, Donaldmagasinet, då det heile stridde i mot deg no innser var ein gamalmodig og tidvis bakstreversk logikk. Det er klart at Donald må ha sitt eiga manneblad, korleis skal vi elles styrke kjønsrollene som har blitt så fæsleg sveikka dei siste åra? Og om Donald har sitt eiga manneblad, skulle det vel vere opent for oss andre moderne førebilete òg? Det har iallefall den unge lovande multikunstnaren Vidar Mæland tenkt på då han sendte meg dette utkastet.

Dette er bladet for ekte moderne menn, og byr på stoff for intellekt og ånd. Eg stiller meg sjølvsagt heilhjarta bak dette, og sitt no berre og ventar på finansiering slik at vi kan gje det ut i løpet av året. Det er berre å sende pengane direkte til moskeen.

Donald-kvafornoko?!

2011-07-07T22:13:00.000+02:00

Nokon er nøydd til å forklare meg dette. Elles kjem ikkje eg til å få sove på ei stund. Eg vil helst unngå å kjøpe dette for å finne ut kva i huleste dette er meint å vere.

Kva har besatt nokon for å utgje Donaldmagasinet? Eit kulørt og middelmådig manneblad krydra med teikningar av Disneyfigurar! Kven er målgruppa? Ifølgje Egmont er det barn og unge... barn og unge som er interessert i eit magasin med spesialtema pengar, og overskrifter som "Penger er sexy. Damer som velter seg i andres pengebinger".

Veldig usikker på kva eg skal tru om at nokon har gjett ut dette. Og at det er det andre nummeret...

Eit reisebrev om jødar

2011-07-06T23:15:00.000+02:00

På mine reiser rundtomkring i verda, tenkjer eg ofte på dei ulike folka eg treff, og ikkje treff der ute. Vi er ein svær familie på denne planeten, og det er viktig å kjenne sine brødre og systre, tenkjer eg. Jødane får ofte mykje pes i desse dagar, og antisemttiske straumingar båe i Noreg og resten av Europa er eit aukande problem. Dette trass at ein har prøvd å klare opp i nokre av dei misforståingane om ZOG - the Zionist Occupation Government, den populære konspirasjonsteorien på den hakkande gale høgresida - i fargerike barnebøker.

Om du frykter at ditt barn skal bli antisemitt, og bli livredd for jødiske skuggeregjeringer, så er dette boka for deg, tenkjer eg.

Historisk sett samla jødane seg i ghettoar i bykjerna. Ein får inntrykk av at desse ghettoane var store greier, full av jødar, men stemmer dette? Eit blikk på gatebiletet i Brighton tyder på at det ikkje gjer det.

Seriøst... det var ikkje store gata den der jødegata der. Vi antar at dette er den vidkjende jødiske ghettoen i Brighton, og det er snakk om ei bakgate. Ikkje rart at dei flytta til midtausten når dei budde så trangt. Israel virker litt meir romsleg. Iallefall når dei fekk kasta ut alle dei som budde der frå før. Eg veit ikkje om dei hadde sluppe unna med det i Brighton, når eg tenkjer etter. Men eg digresserar.

Poenget er at vi alle har meir å lære om jødane i Europa. Sjølv aldrande skinheads som sekretæren til Lord Bassington-Bassington.

Lesing er kanskje ikkje den aktiviteten ein oftast assosierar med snauskallar, men det er faktisk den aktiviteten dei fleste av dei har felles i mi erfaring. Det er kanskje eit godt døme til etterfølgjing? Særleg når det kjem til å lære om jødisk historie, for det er berre så langt du kjem med JewTube.

Dette innlegget er basert på heilt verkelege hendingar, og manglande inspirasjon til kva desse eigentleg ganske flotte bileta skulle nyttast til.

Eit reisebrev om Pandamonium

2011-07-05T21:21:00.001+02:00

Kampen mot Pandabamsane sitt komande terrorvelde, Pandamonium, er ustoggeleg. Dette er noko eg har tenkt på medan eg vandrar rundt i gatene i London, der teikn på strida er enno meir tydlege enn i trygge Noreg Vi gjev oss aldri, og vi skal vinne eller døy i kampen. Tidvis ser det heile mørkt ut, Pandamoniums tak på vår kultur og medmenneske er nesten umogleg å bryte. Stadig ser vi døme på at menneske frivillig underkastar seg dette mentale tyranniet, utan eigentleg å forstå kva dei gjer seg i kast med. Dei er søte, seier er dei, vi vil vere som dei! Nei, det vil de ikkje, kven vil vel leve på bambusskot og leve eit liv utan sex, fullstendig avhengig av slavar for å vidareføre sine genar? Tenk på det neste gong du vurderar å ta på deg eit slikt jævleg klesplagg - å vere ein panda, er å seie nei til sex!

College derimot, er heftige mengder med sex, det har eg sett på film!

Kina har alltid vore eit kjernespørsmål i strida mot Pandamonium. Det er klart at i den grad Kina har gjort Pandamonium si sak til si eiga, vert òg Kina si sak til Pandamonium si sak. Det er ikkje utan grunn at ein ofte lar Pandaen representere Kina i biletlege framstillingar. Som denne typiske reklameplakaten frå The Economist, der Kina og Pandamonium vert sidestilt som vennlege konsept; som ein vennleg alliert!

Dette er jo sjølvsagt skandaløst, men eg merker ein vind av endring. Eg vonar og trur at fleire og fleire får auga opp for kva Kina eigentleg er, og kva slags kreftar dei er alliert med! Ein annan reklameplakat frå The Economist er tydleg på dette.

Det kan virke som om The Economist har eit ambivalent forhold til desse bambusetande monstra, og deira kinesiske lakeiar, men i det minste er dei på gli og innser at dei kan utgjere ein trugsel mot vår sivilisasjon. Om dette held fram ser eg fram til at The Economist kan bli eit motstandsblad!

Inntil då! Fatt mot, kameratar! Og kjemp tappert!

Eit lite eventyr

2011-07-04T13:14:00.001+02:00

Mullaen har, som de sikkert har forstått, vore ute og reist, og no sitt vi her og ventar på at reisebreva vi har sendt til moskeen skal nå fram. Så publiserar vi dei etterkvart som dei kjem. Det er dei som gjerne spør seg kva ein mulla gjer når han er ute og reiser - forkynner han? Ja, det hender, men denne mullaen er òg folklorist, og folkloristar samler inn historier, segn og eventyr av mangt slag. Som dei vakne har fått med seg, så er det gjerne slik at dei gode gamle forteljingane kjem i fleire variantar, og vi folkloristar vi sett pris på å samle inn så mange som mogleg. Litt som å samle frimerke, somarfugler og hybelkaninar. Her samanliknar vi i hytt og pine, ser likskap og ulikskap, og analyserar for harde livet. Det er livet som folklorist. Og som folklorist må eg seie at eg det er godt å sjå slike reine, uforfalska versjonar av norske folkeeventyr som dette:

Og så er det berre å folde hendene og be om at reisebreva når fram snart. Mullaen er attende frå eventyr!

Eit reisebrev om shopping

2011-06-27T23:39:00.000+02:00

Shopping. Vi veit alle at det er ein essensiel del av storbyferien. Ferieturar og turisme er stort sett synonymt med to ting. Å sjå på ting. Og å kjøpe ting. Vi er veldig opptatt av å springe rundt og å sjå på ting, og vi ser, og vi ser, og vi ser. Kunstskattar, arkitektur, ruinar, klesplagg og bøker. Vi ser på alt vi vil ha. Og i nokre tilfelle så kjøper vi det. For vi kjøper, kjøper og kjøper. Vi vil erverve verda, slik våre forfedre då dei reiste i Viking. Vi fyller koffert og sekk med ting vi truleg ikkje kunne fått heime, og iallefall ikkje til den prisen - berre så det er klart. Det var eit røvarkjøp! Eit røveri! Det var plyndring!

Men det finnes ein mellomting mellom å kikke på ting, og å kjøpe ting. Veit du kva det er? Ja, du gissa det!

Window shopping kallar våre veltalande frendar det. Då ein gjerne går langs fortauet, og kikker på utstillingsvindauge. Og kanskje er du heldig og finn eit vindauge du vil ha?

Eg tykkjer det i midten hadde noko klassisk over seg, men eg veit ikkje om eg får plass i kofferten.

Dette innlegget er så blautt at ein skulle ikkje tru at det var ei hetebølgje i London, men det regner heime så det er mitt alibi.

Eit reisebrev om ballar

2011-06-27T23:28:00.000+02:00

Det kan virke som om eg har vore litt uheldig med eit nyleg innkjøpt av undertøy - dvs av såkalla boxer shorts. Som veldig mange andre, så sett eg pris på dette klesplagget evne til å bere og å gje godt med plass, plagget held på plass, samstundes som det tillet rom til å røre seg. Korleis kan ikkje ein mann like det? Diverre har det slik at akkurat dette plagget, som eg betalte litt meir enn vanleg for, ikkje sitt heilt slik som det skal. Det held litt ekstra der det ikkje skal halde, og er laust der det burde halde. Det heile er ei litt uvant erfaring som vi prøver å forklare med at klesplagget kanskje er for lite.

Det får meg iallefall til å tenkje på ballar, men ikkje på kva som helst av ballar. Ballebrødre! For i London finnes det ein kjede av restaurantar, barar og selskapslokal under namnet Balls Brothers.

For all del, brødrane Balle er sikkert flotte karar, og eg skal ikkje halde deira preferansar i mot dei. Eg er ein tolerant og open mulla, som ikkje dømmer folk så lett... men er det naudsynt å avertere med sine meir ekstraordinære preferansar?

Dei som er kjend med London, har kanskje lagt merke til inngangspartia deira rundtomkring? Det er rimeleg mange av dei. Det slår meg, at trass litt underlege krav om "inngang", så er dei populære. Med så mange avdelingar er det trygt å seie at dei brødrane Balle har mange ballar i lufta.

Dette innlegget er eit resultat av å ha tilbragt tid med menneske med altfor dårleg sans for humor, og dette beklagar vi på det sterkaste.

Druidar! Druidar! Druidar!

2011-06-21T22:11:00.000+02:00

Menneskeofring i Stonehenge? av Arthur Moreland

Druidar er merkelege folk, anten dei no driv utpressing av det austerikske vegvesen eller les i invollane til kriminelle, og det er jamt over vanskeleg å vete kva ein skal tru om dei. Det var nok årsaka til at mine venar i Radioselskapet ba meg stikke innom og fortelje litt om deira historie. Problemet med det er at vi veit jo frykteleg lite - vi veit kva Caesar og dei andre romarane skreiv om dei, men kan vi stole på det? Vi veit kva mellomaldarballadane og forteljinga seier, men på dette tidspunktet var det ingen druidar att til å vere modellar. Og vi veit jo kva nydruidane, rekonstruksjonistane og new agerane meiner druidane var, men dette er jo berre vill spekulasjon og fantasi for å tilfredsstille moderne åndelege og nasjonalistiske behov. Det einaste desse ulike versjonane av druidane har felles, er jo nett dette. At ein har lest inn i dei det dei har trengt å vere. For romarane var dei del-siviliserte filosofar, dommarar og seidmenn, som praktiserte barbarisk menneskeofring og spådom i innvollar. For mellomaldarens forteljarar var dei motstanderar av kristninga, som stod i vegen for sanningas lys. For romantikarane var dei kjerna av ein klok og naturnær tradisjon og kultur, eit band ikkje berre til deira historie, men til sjølvaste jorda dei gjekk på og ein inngangsport til ein ny mystisisme.

Og det er frykteleg mykje å fortelje om akkurat desse ulike versjonane, men eg kunne ikkje gå inn på dei alle i dag. Eit opptak ligg allereie ute, og om du hopper fram om lag 20 minutt inn i opptaket, så kan du høyre det lille eg hadde å seie. Ikkje min beste radiooptreden så langt, men den får duge - eller kva?

Det rare med denne soga om dei austerikske druidane er at eg finn den att ganske mange gonger - bakover i tid. Gjerne med dei same sitata. Den tidlegaste omtala var i 2003. God PR eller vandresegn?

Eg sitt framleis og ser for meg ein litt Sopranos-aktig situasjon, der Druidar vandrar innom vegvesenet og insisterar på at dersom dei ikkje får ein fast sum, så vil det skje ulukker langs vegane. Dei vil fjerne steinane som tryggjar trafikken, medmindre dei betalar ei lita forsikringspremie. Eg er skeptisk. Klarar heller ikkje å lausrive meg frå biletet av skjeggete gamle menn i kjoler som les i innvollane til trafikkofre i grøfta. Ikkje pent, men... openbart eit bra utpangspunkt for ein drama-serie. HBO, ring meg!

Dagens outfit!

2011-06-20T21:33:00.000+02:00

Eg har jo forstått det, det er rosablogging og moteblogging som er tingen. Og eg har lenge tenkt at eg skulle gjere noko med det, og her er resultatet!

Dagens outfit.

Eller rettare sagt, eit outfit for nokre månadar sidan. For det kan gå litt treigt her i bloggen. For først må ein komme på ein idè. Og så skal ein jo gjere praktiske ting, som å ta bilete. Og så... så skal bileta ut liksom. Og det var der ting gjekk litt ekstra treigt, men no har eg fått bileta frå min dyktige fotograf. Så kanskje ikkje dagens outfit, heilt presist, men dagens outfit ein vinterdag tidleg i 2011? Det får halde, tenkjer eg. Her er altså mullaen, i all sin prakt!

Ein livsnytar, mullaen nyt her ein frisk vinterbris med Bergen by i bakgrunnen, landets vakraste by. Her kledd i ein dressfrakk frå Dressmann, og eit passande skjerf.

Merk skinnhandskene som mullaen ikkje heilt hugser kvar han kjøpte, men dei var ikkje billige, så det er sikkert merkevare for dei som forstår seg på slikt. Her er han brått blitt veldig tankefull. Ein fatwa er kanskje på veg? Eller har han berre komt til å tenkje på kor glad han er i alle sine vakre lesarar som kjem til å kommentere dette innlegget?

Våren er på veg, og mullaen er ikkje redd for å gå med frakken open, og skjerfet stilfult drapert over skuldrane. Han har sett dressmannreklamane. Merk òg beltespenna òg den svarte dressbuksa, som han nok har kjøpt på Dressmann. Den raude skjorta er nok likeså. Raudt er ein bra farge å kombinere attåt mørke dressar, det har han lært på eit eller anna tidspunkt.

Mullaen ønskjer våren velkomen på vennskapleg vis. Ein enkel peikande finger i skyteposisjon - ein klassisk hey der. Frakk og dress er blitt kasta til side, og under har han gått med ein enkel grå tweedjakke, knabba frå Dressmann og tilpassa hans fyldige form av skreddar. Slik som hør og bør. Men det er ikkje berre våren han ønskjer velkomen...

... det er òg deg, kjære lesar. Som han kanskje er litt formyndande til, men det er berre fordi han ser på deg som eit av sine mange barn, som treng ein streng og myndig far. Og pipa... vel, menn i tweed røyker pipe! Slik er det å vere gentlemann. Du skal ikkje gjere alt far din gjer, berre alt han seier. Ikkje røyk, røyking er usunt for deg.

Om mullaen oppdagar at du røykar, eller ikkje kommenterar desse bileta, så kan han i beste fall verte litt skuffa. Og kanskje pittelitt vrang og tvert. Merk at han klarar å vere både nonchalant, hoven og vrang samstundes. Eit kinderegg, det er det mullaen demonstrerar her. Og medan det er pent å sjå på, så vil du jo helst at han skal vere glad, eller kva?

Alle veit at djevelen er i detaljane; og detaljar er det alltid nok av når det kjem til mullaen. Eller vent - det kom ut feil! Gløym det!

Merk det raude og svarte silkeslipset som matcher den raude skjorta, og at skyggene får det til å virke som om det er flekkete. Veldig upent akkurat det siste, men slipset er pent, eg lovar. Og så med ein matchende slipsnål, i gullfarge, frå gode gamle Laibach. Ei gåve frå sekretæren til Lord Bassington-Bassington. Men det er ikkje alt!

Ein gentlemann er ikkje påkledd før mansjettknappane er på plass! Slik er det berre. Gjennom å pryde skjorteermet med dilldall, kan ein dandy herremann vise litt personligheit, stil og interesse. Dette er sølvfarga borehovud, modellert etter dei nytta av norske oljeplattformer. Ei gåve frå ein kjendt og kjær lesar, som har den ære å jobbe i Statoil som propagandist.

Og sist, men ikkje minst, krona på verket for ein kvar velkledd mann (nei, ikkje hatten i dette innlegget, det vert neste gong);

Sko! Desse elegante skorne er kjøpt hjå eminente Russell & Bromley i London, får ein fornuftig sum som eg ikkje skal kaste vekk siffer på å skrive her. Dei klagar ein fornøyeleg klikk-klakk lyd når mullaen spankulerar ned ein korridor for å irettesette studentar og andre dagdriverar, og dei glinser pent i sollys når mullaen har kost på dei med litt skokrem og kjærleik.

Og for deg som framleis lurar på dette med hatten, så er det noko han gløymde heilt å ta med seg opp på taket den kvelden. Men mullaen likar godt å handle hjå Bates i Jermyn Street i London, men hans nyaste hatt vart kjøpt privat og er ein finfin Homburg. Så veit alle det.

Og pipa, la oss ikkje gløyme pipa. Det er ei tsjekkisk sak, kjøpt for rundt 400 spenn hjå Sørensen, mullaens lokale spesialist.

Dette er ikkje tekstreklame, sjølv om det liknar på det. Det er fordi korkje Dressmann eller dei andre har betalt meg eit raudt øre, eller gjett meg noko av dette gratis. Eller andre ting for den saks skuld. Noko eg finn særs skuffande, om eg skal vere ærleg. Dei burde byrje å gje meg gratis ting. Høyrer de Dressmann?! Gje meg gratis klede frå tjukkasbutikken dykkar!

Resten av dykk kan betale meg med lovprisande kommentarar. Akkurat som i alle andre rosebloggar. Okay?! Takk!

Drittmat

2011-06-19T22:08:00.000+02:00

Det måtte komme til slutt. Alt skal resirkulerast i desse dagar. Kjeldesortering av alt vi kastar frå oss er obligatorisk. Grønt skal dit, raudt skal dit og det gule må du pakke i spesialposer. Noko slikt er det iallefall, eg klarar ikkje alltid å følgje med. Ein av disse dagane skal eg sette meg ned og lære meg alt om dette resirkuleringsgreiene, for det er jo slik at det gjeld alt. Absolutt alt avfall skal resirkulerast faktisk. Som eg sa innleiingsvis - det måtte komme.

Og no er bæsjen her. Den resirkulerte bæsjen. Farga med fargestoffer og smaksatt med soya. For her er altså drittmaten!

Bæsjbiff er det ultimate kosthaldstillegget til alle som tykkjer urinterapi er ein god idè.

Personleg har eg aldri vore så frista til å bli veganar før... for dette produktet kjem frå dyr, gjer det ikkje?

Druidetrygg trafikk

2011-06-16T22:42:00.000+02:00

Sidan tidenes morgon har trygg trafikk vore eit sentralt menneskeleg mål, frå den mørke stien til Raudhette til Doffens Autobahn. Grus eller asfalt, speler inga rolle, det har alltid vore utrygge greier. Frå landevegsrøveri til carjacking, frå ingen bremser på kjerra til front-mot-front-kollisjonar mellom Lada og ein lastebil. Så korleis kan det ha seg at det først i moderne tid trafikken er blitt reelt utrygg? Det er dei som hevdar at det har med bilane og vegane å gjere, at ting har endra seg, og at snøgge bilar på eit eller anna vis skal vere farlegare enn å vandre til fots eller å sitte på ei kjerre slept av eit esel. Dette er sjølvsagt sludder.

Vi har berre mista kontakta med naturen, veit de. Vi forstår ikkje lenger på ley-linjer, feng shui og den kosmiske orden. Og dette fører til trafikkaos, og ein heller utrygg trafikk.

Dette tok austerikske trafikkmyndigheiter og ei gruppe druidar tak i for nokre år sidan, og igangsatte eit prosjekt der druidane vart betalt for å regulere energistraumane rundt ein del utsatte vegstrekningar. For det viser seg at dei nye bilvegane ikkje har vore bygd med tanke på leylinjene, og vegane har difor tvungen linjene til å endre retning, lik ein elv vi har demma opp. Druidane har difor tatt på seg å sette opp krystallsteinar for å regulere energistraumen, og slik redusere sjansane for trafikkulukkar. Mot betaling sjølvsagt - nypaganistisk naturreligion betalar ikkje seg sjølv, veit du.

No har det blitt skikkeleg krøll, fordi myndigheitene ikkje lenger vil betale dei for tenesta. Så dei har stogga. Og om eg skal tru rapportane så er no vegane i Austerike ein gigantisk kjedekollisjon. Trist, men sant, dei velkledde skjeggemennene (les druidar) driv ein reell utpressing for å tvinge pengar ut av staten og sett slik liv i fare.

Dette hadde eigentleg vore eit bra utgangspunkt for ein austeriksk versjon av Sopranos. Det er iallefall heilt klart ein druidekontrollert trafikk!

Vi kjem attende i neste veke med meir informasjon om druidar verda over, då det kan hende mullaen er nøydd å mase litt offentleg om dette.

Det beste ved filmen - traileren

2011-06-15T10:47:00.000+02:00

Det er ikkje ei uvanleg oppleving at alt det gode i ein film vert pressa inn i reklamen for den. Her er tempoet høgare, og ikkje hemma av elendige forklarande sekvensar eller manglande narrativ kausalitet. I filmreklamen, eller traileren som det heiter, så kjem inntrykka kjapt etter kvarandre med spennande musikk. Her får du høgdepunkta som perler på ein snor. Og ofte vert du då reint skuffa over at filmen ikkje var på langt nær så god. Det hadde kanskje haldt å sjå traileren? Til dette finnes det ei løysing!

Vi presenterar Drive-in Delirium vol 1. Fire DVDar med over 650 klassiske filmtrailerar, helst frå skrekk og exploitation. Dette er ikkje berre ein heilaften med høgdepunkt, det er fleire. Sett av fleire dagar for berre dei beste scenene frå noko av det mest middelmådige som nokon gong har blitt klistra utover eit filmlerret. Vi her i moskeen legg ikkje skjul på at vi er rimeleg gira på denne. Berre ta ein kikk på traileren!

Fyttigrisen det såg bra ut.

Men eg frykter det kanskje berre er høgdepunkta frå trailerane, gjer ikkje du?

Mulla på chartertur?

2011-06-14T09:27:00.000+02:00

På fredag viste vi dykk det nyaste meisterverket til taltentfulle Tini, og oppmoda alle til å bruke det som ein skitten pike i utforminga av sine eigne meisterverk. I utgangspunktet tenkte eg at de kunne fargeleggje biletet, men det tok ikkje mange timane før ein minst like fargelaus versjon var lasta opp på Facebooksida av ein våre faste lesarar. Ikkje at vi klagar, vi tykkjer det var eit særs interessant bilete, openbart inspirert av ein visjon av mullaen på chartertur. Det er trass alt straks feriesesong, så det er ikkje det store spranget å forestille seg at mullaen skal ut på tur. Vi her i moskeen vart iallefall særs nøgd med resultatet:

Mullaen skal forøvreg ikkje på charterreise, då han ikkje taklar å vere omringa av masete turistar med vinger som pirker han med gaffel.

Kva med deg? Har du ein versjon å komme med? Gje oss lenke til skaparverket eller last det opp på Facebook-sida. Biletet du kan tukle med finn du her.

"Hello Mullah"

2011-06-10T09:32:00.000+02:00

Det er lenge sidan eg har gjett dykk noko oppbyggjeleg å stirre på. Noko de kan printe ut, henge over det lille bordet med røykelse og meditere framfor. Dette er sjølvsagt heilt og haldent mi eiga feil, og eg tenkjer å gjere noko med det no med god hjelp frå den alltid like talentfulle Tini. Vår lille tyske venn har produsert nok ei flott altertavle til heimebruk, og tok seg tilogmed bryderiet med å scanne inn dette naturtru framstillinga av mullaen dykkar.

I sånn Hello Kitty stil framstår mullaen her som smilande, rund og imøtekomande. Nett som om du skulle ha komen vandrande inn på kontoret. Det einaste som manglar er kanskje litt fargar, for som alle veit så er det ikkje heilt uvanleg at farger sprer seg kvarhen mullaen vandrar. Difor er det vel kanskje nokre av dykk som tar utfordringa med å fargeleggje mullaen, eller gje han ein passande bakgrunn? Du kan leggje inn ei lenke til det ferdige resultatet i kommentarfeltet eller laste det opp på denne Facebook-sida. Alle bidrag vil verte belønna med ein personleg takk frå mullaen, eller noko slikt!

Om du vil kaste deg over utfordringa kan du laste ned ei høgoppløysings bmp-fil her, det kan du og gjere om du berre vil printe ut og henge på veggen din òg. Det er sjølvsagt full forståing for det.

Kjønskamp om chakraer

2011-06-10T00:00:00.000+02:00

Det er mykje rart ein kan krangle om der ute, men det er ein ting som stadig vekk kjem att i krangling og det er kjøn. Fordi det er dei som ser alt som ein kjønskamp, og vil avfeie ein kvar motbør som eit uttrykk for patriarkatets innebygde vondskap. Ja, menn med skjegg som er ute etter å halde kvinner på plass. Dette er tilfelle når det gjeld ungdommers blogging, og det er tilfelle når ein vil snakke om vifting med krystallar, plukking på auraer og dirking av chakraer.

I dei siste dagane har debatten gått rundtomkring om ei lita sak om dette. Der nokon kan ha kritisert at ufornuft skal på eit eller anna vis vere ein kvinnedyd. Det er jo ikkje heilt kurant, er det vel?

Men visstnok er dette berre nok eit uttrykk for patriarkatets hersketrong. Slik kan det gå. Ein kan ikkje snakke fornuft til alle.

Gratulerar Mira

2011-06-07T13:29:00.000+02:00


I kontakt med naturen,og "kvantum fissiks, liksom"

Mira Craig har blitt mor.

Vi i moskeen gratulerar henne med å ha visualisert ein vellukka graviditet og fødsel, og innser at det er altfor lenge sidan vi har via henne merksemd. Ikkje så rart, sidan ho både er svart og kvit, som pandabjørnar, og alle veit at pandabjørnar lev på vår merksemd. Det tyder ikkje at vi ikkje har gjett henne merksemd tidlegare - er berre å kikke i arkivet det.

Som de veit, så er Mira Craig ikkje berre agent for Pandamonium, men ei vassekte krigarprinsesse som tuktar den ho elskar. Mest truleg fordi dei har visualisert det veldig hardt, for Mira Craig trur på "kvantum fissiks, liksom" og The Secret, det sagnomsuste tankesettet omfamna av sjølvsentrerte New Agere som likar å få alt dei peikar på. Det er klart at det er ikkje så lett å ha med ei slik kravstor og viljesterk pike, og det er ikkje rart difor at ho måtte leite ei stund for å få finne nokon på sitt eiga intellektuelle nivå. Godt jobba, Mira... og sidan vi antar den utkåra ikkje er kjønsmoden, så er jo graviditen og fødselen eit mirakel som berre "kvantum fissiks, liksom" og The Secret kan ha prestert.

Ære vere deg for denne prestasjonen Mira.

Men du...? Er det ikkje litt uforsvarleg å bringe eit barn til verda, når du trur den går under om eit halvanna år? Eller er det liksom berre noko du har visualisert fram i verda fordi du ønskte å oppleve dette før slutten?

Uansett så skal du ha gratulerar. Vonar du får mange fine år med barnet før nokon ring barnevernet.

Perverse pandasvin, forhatt av Times

2011-06-05T22:45:00.000+02:00

Vi har nemnt det før, men det er viktig å halde det i mente; Pandabjørnar er noko av det jævlegaste som finnes på denne kloda. Det er tonnevis av ting ein kan seie om kvifor, for det er så mange gode grunner til det. Kimen til problemet er gjerne seksualiteten. Eller mangelen på den. Vi snakkar her om eit vesen som trassar alt vi kan om dyreriket, og nektar å vidareføre sine genar. Dei er simpelthen for late, giddalause og uinteresserte. Dette har nyleg Times tatt opp i ein god artikkel om verdas mest vondskapsfulle dyr. I denne artikkelen, som burde ha lenka direkte til denne bloggen, brukar Times mykje av det same som eg har prøvd å fortelje dykk i nokre år no. At det er naturstridig det pandaene driv med, og at det er noko muffens med korleis dei klarar å lure oss menneske til å handtere deira eiga vilje til liv for dei. Dei gidd ikkje å følgje ordenen i naturen, og får oss til å gjere det for dei. Fordi dei er søte?!

"They have no will to live or reproduce. To this day, scientists have to perform grotesque procedures to keep the panda population from collapsing into oblivion. Forget about the fact that pandas are mean-spirited, mate-abusing, progeny-mauling, deviant monsters. Forget about the fact that these hoodlum bears have conned humanity with their supposed cuteness. The most evil thing about pandas? The cunning with which they expose the stupidity of humans."

Og i dette har dei eit poeng. Dei avslørar vår svakheit, og utnyttar den på det grovaste. I vår naivitet og grenselause idioti gjer vi oss sjølv ei (panda)bjørneteneste og bidrar til å gjere oss sjølv til Pandamoniums villige slavar.

Eg må berømme Times for å ha påpeikt dette til eit større publikum enn det eg klarar å nå. For denne kampen er langtifrå over. Dei prøver stadig vekk å ta over våre seksuelle assosiasjonar. Dei ønskjer å kompensere for sitt manglande libido, ved å rette vår seksuelle merksemd mot dei sjølv. Dei vil vi skal assosiere vår seksualitet med deira, slik at den energien vi ville ha brukt får å få oss eit ligg og å oppnå ein orgasme, vert nytta til å tene dei. Korleis gjer dei det? Det er såre enkelt, skal eg seie deg!

Denne styggedomen av ein vibrator kan du kjøpe hjå VoksenLek.no, og er eit openbart forsøk på å overta kvinners seksualitet på subliminalt vis. Dei vil at ho skal assosiere orgasmen med ein søt pandabjørn. Pandabjørn = orgasme. Fleire pandabjørnar = multiorgasme. Og slik går det til - det som hadde vore ei ung jente som hadde gjort ein glimrande jobb i kassa på Rimi, ender brått opp som zoolog eller biolog med eit brennande begjær for pandabjørnen sin prokreasjon.

Det er EKKELT!

George Lucas skyt alltid først

2011-06-04T13:44:00.000+02:00

Eg har nemnt i forbifarten i fjor, min fascinasjon for Star Wars-tilhengjarar sitt besynderlege forhold til filmskaparen George Lucas. Ikkje alle var like begeistra for dei nye filmane i serien... eller la oss vere ærlege, eit lite fåtall tykte dei var fabelaktige nok til å verte kalla Star Wars-filmar. Slik går det når ein brukar eit par tiår på å byggje opp forventingar og idealisere sine barndomsminner av originalfilmane. Dette må nesten alle partar leve med, så godt dei kan. George Lucas på si side sverger at han aldri meir vil lage storfilmar eller røre Star Wars, og heller vil lage kontroversielle dokumentarfilmar - og sett sporenstreks i gang produksjonen av ein teiknefilmserie og ein dramaserie satt til universet. Fansen taklar det ved å drikke til langt på natt og sjå originalfilmane om att og om att, og torturere små voodoodukkar av Jar-Jar Binks. Eller dei får ut frustrasjonane sine ved å konstruere universet på ny. Ved å iscenesette nye samanhengar, kan dei gje det dei ikkje forstår ny meining. Det er rimeleg menneskeleg eigentleg. Dei kan ikkje forstå at George Lucas kunne ha laga dei nye filmane... så då gjorde han vel ikkje det? Og om han ikkje gjorde det, så må nokon andre ha gjort det... og då vil vel George Lucas ønskje hemn? Så klart!

Case closed!

Statistikk og vår nye antropologi

2011-05-30T22:53:00.000+02:00

Vi lev i ei tid der statistikk og den nye antropologien lærar oss mykje, gjerne alt vi treng å vete, om våre medmenneske. Tal kan umogleg lyge, har eg forstått, og statistikk er eit vindauge inn i den universelle sanninga. Indisiar, prov og kausalitet. Alt smelt saman til enkle tal, formidla av dei sanne orakla, dei som ivaretar den nye antropologi.

Nyleg har vi fått presentert tal som fortel oss at menneske frå Somalia og Pakistan har låg arbeidsdeltaking i Noreg (ikkje så rart, skulle ein tru, sidan dei fleste av dei bur i Somalia og Pakistan, men vi snakkar her altså om flyktningar, og det er jo meir forståeleg då). Desse er som kjend ikkje berre synleg annleispigmenterte, men dei er òg muselmenn, for kulturen i desse landa er hovudsakleg prega av islam. Du veit den der skumle religionen med sjølvmordsbombar, og ein profet som hylla hardt arbeid som viktigare enn bønn, og penneblekk som viktigare enn martyrens blod... du veit.

Den gamle antropologien hadde nok forvilla seg inn i nokre kulturelle greier, eller tilogmed sett på klassesamansettingen i innvandrarmiljøa - unyttig som berre det. Berre vrøvl. Den nye antropologien ser gjennom alt dette, og anarkjenner at statistikk avslørar genetiske etnoreligiøse trekk i folkegrupper. Altså - dei er late. Folk som trur på a) islam og b) har x-faktor pigmentar i huden er late (og trassar slik sin religion, sett slikt!). Ikkje berre er dei late, men den nye antropologien har òg funne ut at dei valdtar, stel og plyndrar som vikingar på tokt i storbyen. Kva har klasse og kultur med dette å gjere? Det er reint etnisk dette må ein vete. Det ligg i blodet. Blodet og opphavslandet. Blut und boden! Der ein før kunne avsløre felles karaktertrekk på stammefolket ved å måle hovudskallene deira, kan vi i dag ty til statistikken. Fortolka av den nye antropologien, haldt i hevd av FrP og deira håndlangerar.

Er vi ikkje heldige?

Tenkje seg til at i uopplyste gamle dagar så hadde tal om dårleg arbeidsdeltaking av annleispigmenterte menneske antydd at folk var uvillige til å tilsette dei. Som om nokon kanskje hadde sprunge rundt i åresvis i media og insistert på at alle som er annleispigmenterte eller trur på rare religionar er late kriminelle som valdtar døtrene våre. Heh... godt vi er opplyst av den nye antropologien.

Kina; eit føregangsland

2011-05-26T23:33:00.000+02:00

Ein kan seie eg gjev etter for press... eller kanskje eg berre viser omsyn til kva mine lesarar. Det har iallefall vore ein del som har meint eg burde skrive ned eit par ord om dette, og her kjem det. Kina. Kina. Kina. Eit komplisert lite land der i den fjerne austen. Kina er eit kommunstisk diktatur tufta på læra til Confucious og Mao Tse-Tung, og det er eit av dei mest framgangsrike kapitalistiske landa i verda. La oss vere ærlege, Kina har kjøpt opp USA for lenge sidan, akkurat no leikar dei berre med dimlingane i Washington, lik ein katt leikar med ein mus den har fanga. Kina er òg det landet i verda som lev med trugselen om Pandamonium nærast på kroppen, samstundes som det er landet som gjev mest etter for pandabjørnane sine horrible krav om menneskeofringar og metropolar bygd til deira ære. Kina er òg landet der dvergar har fått si eiga lille landsbygd. Og no meldar verdsveven at òg miss Kitty White, AKA Hello Kitty skal få sin eigen heimstad i Kina òg. Ja, det skal byggjast ein temapark dedikert til denne vidunderlege gudinna.

Dette vert ein vidunderleg stad der all form for meining vert lutra frå ditt sinn og kropp i det du kjem inn i avsperra område, litt som når du møter opp på ein postmodernistisk litteraturfestival. Eller Kina. For her herskar det harmoni og orden, her er det inga konflikt eller uro. For der ingenting er, der ingenting har meining, så kan heller ingenting bryte. Det er total harmoni, fordi det er fullstendig tyst. Dissonans ville vere om noko lagte ein lyd, og det vil det ikkje gjere. Slik skal vi dyrke vår Gudinne i Kina. Og slik skal vi gjere postmodernisten Baudrillard til sanninga - tivoliet vert den verkelege verda, uforfalska, medan utanfor porten møter sirkuset oss, falsk og glorete.

Heile moskeen gleder seg, og forventar å verte invitert til opninga i 2014.

Dei som i den siste tida har valt å opplyse meg om dette, likar gjerne å tru at det er noko unikt ved det heile. Det er det jo ikkje, då Hello Kitty allereie har fått sitt eige lille Disneyland i Japan. Sanrio Puroland er driven av Sanrio - så klart! - som eig rettane til gudinna, og ho er difor ein framståande attraksjon i dette harmoniens rike i det elles så travle Japan. Ikkje at japanerane vil la seg sjølv verte overgått av kinesarane... dei planlegg å byggje sitt eiga enorme Hello Kitty-land òg.

Det er gode tider for dei som dyrker tomheten.

Ingen grunn til panikk, vi har eit handkle

2011-05-25T22:04:00.001+02:00

Mullaen ber sitt handkle med stil.

Det burde ikkje vere naudsynt av meg å fortelje dykk kva dag det har vore i dag. Det er 25. mai, og som alltid er det den internasjonale handkledagen. For å markere Douglas Adams sin litt og virke, og så hans bortgang 11. mai 2001 har vi dei siste ti åra valt å bere med oss eit handkle kvar enn vi går. For har vi eit handkle, så har vi eigentleg det meste vi treng. Eit handkle er frykteleg nyttig, lærte han oss. I år var det litt spesielt, av to årsaker; for det første for det enkle faktum at dette er det tiande året vi gjer dette. Det er ti år sidan Douglas Adams døde, og ti år sidan vi tok handkledet med oss ut på gata og på jobb. For det andre er det spesielt fordi det i år er første år med nytt handkle for meg. Som alle sikkert hugser, forsvann mitt vanlege handkle ifjor, medan det var på utlån til Bergen offentlege bibliotek.

Heldigvis fekk eg eit nytt handkle, donert av ein veldig snill lesar.

Når ein går rundt med eit handkle, vert det gjerne til at folk spør. Og i løpet av dagen må ein forklare desse hedningane kva eit handkle er godt for. Og dette må ein altså gjere fleire gonger i løpet av dagen. Det er ein smule krevande etterkvart. Heldigvis finnes det nyttige lister med gode grunner til å ha med seg eit handkle. Her er ei liste med 42, naturlegvis. Her er ei liste med 49 grunner.

Ser du? Handkledet er nyttig.

I år har eg valt å nytte handkledagen til å rette fokus mot eit viktig tema. Overfølsome menneske, og menneske som er støytt på andres vegne er noko ein ser meir og meir av. Eit biletet som vart hengt opp på CMI ved UiB vekte merksemd då ein fekk høyre at det kunne støyte muslimar, og difor måtte dette takast ned. Trass at vi aldri fann ein einaste muslim som faktisk brydde seg om biletet. Men slik har det no blitt, i desse paniske, ikonoklastiske tider, det er best å fjerne alt som dei besteborgarlege naivistane trur kan vere til plage for nokon. La oss beskytte dei. Verne om dei...

... eller vi kan kanskje la vere å få panikk, det er berre ei rumpe?

Ei rumpe. Ei bok. Ingen grunn til panikk.

NSB Komfort?

2011-05-24T23:16:00.000+02:00

Ann Ramsey i Kast mamma av toget

Mullaen har nok ein gong vore ute og reist, og det er jo alltid koseleg. Så eg skal jo ikkje klage, eg traff nye og gamle vener, og fekk helse på ein aldrande provokatør som gjorde sitt beste for å tvihalde på eit image som gjekk ut på dato for tjue år sidan. Og eg vil jo ikkje klage på sjølve turen heller, eg likar jo tog - det er jo difor eg valte å ta tog denne gongen. Og det er ikkje slik at eg likar å klage på gamle uskuldege damer og slikt, det er ikkje det - dei er jo jamt over søte, må ein jo seie. Ein må jo det.

Men når eg tar toget på lange strekningar, så er det jo gjerne fordi eg treng litt fred og ro. Til å lese. Til å tenkje. Og, ikkje minst, for å skrive. Eg har tenkt i det siste på å gjere nokre skriveri om kannibalisme, og hadde difor store planar om å bruke turen til å gruble opp litt idear for meg sjølv. Og då tykkjer eg det er heilt greit å leggje ut den ekstra lille hundrelappen det er for NSB Komfort. Ekstra beinplass, straum, aviser og andre menneske som og gjerne planlegg å jobbe. Dette er absolutt verdt det.

Problemet med tog, er sjølvsagt at ein aldri veit kva ein får ved si side, men dette går som oftast greit. Særleg på Komfort. Og om det er problem, så er det jo ikkje alvorlege problem. Ein kan jo berre gje urokråker blikket, eller eventuelt snakke til dei.

Det er ikkje så lett når det er snakk om pratesjuke kvinner i 80-åra, som i sin einsemd søkjer kontakt med mannen dei er plassert ved sida av, og vel å dele sitt livs detaljar med han. For ikkje å snakke om stadig repetetive kommentarar om veret, og spørsmål om dette var riktig vogn og om vogna var ny. Litt senilitet følgjer alltid med i den aldaren. Alt dette er jo vel og bra i dei fleste samanhengar, ein skal jo ikkje vere vanskeleg med dei eldre. Ein må gje dei litt slingringsrom. Ein er trass alt ein gentleman, men eg må innrømme at å skrive om kannibalisme, med denne pratande ved mi side, var eit stykke utanfor mi komfortsone. Det hjalp jo heller ikkje at ho var dårleg til beins, og vart plassert ytterst av togpersonalet. Noko som tyder at ho ikkje kunne reise seg når eg ville ta ein tur på det lille mullarommet og pudre nasa. Så der satt eg, i timesvis. Laaaaaaangt utanfor min komfortsone etterkvart. Takk Gud for at det var toalett på endestasjonen.

Det er ikkje meininga å klage og sutre, sjølv om ein er frista til å sette seg på nokon frå NSB og forlange Komfort-tillegget attende. Men ein kan vel ikkje klandre NSB for tilfeldige eldre passasjerar vel? Nei, NSB er jo eit vidunderleg selskap, og vi er jo alle glade for å vere deira kunder (om ein ser vekkifrå mangelen på lyntog, og utpressingspriser på kafeane deira). Eg kom i det minste vel fram, og hadde det komfortabelt eit par dagar der.

NSB ønskjer deg. Tenk deg det...

Integrering er ikkje lett, nei

2011-05-19T15:45:00.000+02:00

Ein høyrer stadig vekk om innvandrarar som slår seg ned i små koloniar, som berre heng med sine eigne, og nektar å ta til seg sitt nye heimland sin kultur og språk. Dei oppførar seg kontrært, og spytter på eksisterande tradisjonar og levesettet i landet og nektar simpelthen å tilpasse seg.

Og så byrjar dei å offentleg markere sin eigentleg kultur, sin eigen nasjonale identitet, og gnir den opp i trynet på lokalbefolkinga. Det er så frekt, at ein må jo nesten forstå at folk reagerar, ikkje sant? Det er jo det FrP, gjer... er det ikkje?

Eller ikkje når det er dei sjølv i den der nedrige kolonien dei har oppretta i Spania.

Integrering er openbart ikkje lett, nei.

Om eit pigmentert menneske viftar med eit ikkje-norsk flagg i Noreg vekker det enorm harme; og om eit pigmentert menneske oppførar seg som ein dass, så skal alle ut av landet. Men når FrParar oppførarar seg som... FrParar i eit framand land... så er det visst noko heilt anna. Alvorleg tala, det er ikkje kult å kaste egg på eit 17. mai tog, men ikkje faen om desse bleike, feite kolonistane til Carl I. Hagen har ein dønn drit å seie.

Eg merker eg er litt irritert. Kan vi kaste dei ut av landet no?

Uvelkoment selskap.

2011-05-15T20:08:00.001+02:00

Slik såg nesten insektet ut, så det var kanskje ikkje ein flygemaur?

Eg var ute og gjekk gatelangs i det fine veret her forleden, då eg brått merka at noko traff brilleglaset - bopp, sa det! Framfor auga mine var det ein mørk flekk, kva enn som traff, var der framleis. Så eg rista på hovudet, i von om å riste av kva enn det var som hadde satt seg på brilleglaset. Og det forsvann, men eg kunne framleis sjå ei skugge, så eg tok av meg brillene for å inspisere. Og der satt den, det såg ut til å vere ein flygemaur eller ei floge av eit slag, og den hadde no slått seg til ro på brilleinnfattinga over glaset. Hm, tenkte eg, det er jo ikkje meininga å vere vrang, men eg er jo ikkje eit transportmiddel for insekt heller, så eg byrja å riste på brillene mine. Og hoppa litt opp og ned på fortauet. Svingte med armane.

Og til slutt var den vekk. Godt, tenkte eg, og gjekk vidare lukkeleg åleine.

Det fekk meg til å tenkje på uvelkoment selskap, og det fekk meg til å tenkje på ei hending i førre veke som kan fungere som ein slags parallell til dette insektet.

Som eg har nemnt tidlegare, så har det slik at det største problemet på gatene i dei fleste norske byar, korkje er innvandrarar eller gateseljarar, men alkoholikerar og junkies. Folk som har drukke seg frå sans og samling, og tatt nok piller til at dei fleste av hjernecellene anten har sovna inn eller flytta til eit betre nabolag. Resultatet er menneske med ein treffande aroma, grautete uttale og ei eiga emne til å starte samtaler med vilt framande på gata (anten dei er der eller ikkje) - ja, ein er tilgjeven om eit lite sekund mistenkjer desse menneska for å ha dyrka fram eit ekstra kromoson ved hjelp av farmasøytika.

Den sinnsforvirra dvergen såg ikkje slikt ut.
Dette er ein heilt annan forvirra dverg.

Vel, altså, her forleden dag traff eg eit av desse menneska. Sløv i blikket, lettare forvirra og attpåtil var ho dverg. Ein siklande, forstyrra narkoman dverg. Eit skikkeleg sjarmtroll. Møtet fann stad på ein busstopp, og ho spurde meg kva tid neste nummer 19 kom, og eg kunne fortelje henne at den kom 17.10. Og med det var det gjort, ho ville gjerne fortelje meg at 17. mai var rett rundt hjørnet. Og det skulle ho feire. Eg nikka og smilte. Helga etter hadde ho bursdag, det skulle ho òg feire. Eg nikka. For det fortalde stemmen henne. Aha, sa eg. Og det er lurt å høyre på stemmene sine. Då ho hadde tatt ein heil haug med sovemedisin, eg hugser ikkje kor mange det var, var det stemmen som hadde brølt til henne: Vakn opp for faen! Din idiot!

Og slik haldt det fram. Det var viktig å høyre på sine stemmer forstod eg, men eg var usikker på kvifor det var viktig å høyre på denne framtoninga. Og til slutt kom ein buss, og eg stilte meg klar til å gå ombord. Var det nummer 19? spurde ho. Nei, det var det ikkje, så ho måtte nok vente litt til, medan eg kasta meg ombord på bussen og slo meg ned i eit sete. Eg kasta eit blikk ut vindauget, og såg at dvergen hadde starta opp samtale med ei jente i slutten av tenåra, som hadde virka veldig ukomfortabel medan eg hadde snakka med kvinnemennesket. Ho virka ikkje mindre komfortabel no. Eg kunne høyre samtala inn på bussen, og fekk med meg at ho hadde byrja på nytt om stemma ho høyrer i hovudet. Medan eg hadde gått på bussen, hadde nummer 19 komen, og stod bak bussen eg var på og tok opp passasjerar. Dette virka det ikkje som om jenta eller dvergen hadde fått med seg, då dei var litt for opptatt av å dyrke den uønskja samtala.

I det nummer 19 lukka dørene, og køyrde rundt bussen eg var på, la tenåringsjenta merke til den. Litt fortvila peikte ho mot bussen og spurde med bevrande stemme; var det nummer 19?

Det var 20 minutt til neste nummer 19 kom. 20 minutt med den samtala. Eg veit eg skal tykkje synd om jenta... men eg flirte heile vegen heim. Eg rista floga av brilleglaset, og floga gjekk vidare til nokon andre.

Gjer det meg til eit dårleg menneske? Eller berre menneske?

Dei kjem i fred

2011-05-15T18:01:00.000+02:00

Musikken er ikkje til å ta feil av; slovenske Laibach si tonesetting av Churchill si berømte kamptale frå slaget om Storbritannia...

Dei kjem og dei kjem i fred. Du høyrer det sjølv, leia av Udo Kier vil dei regne flammande og blodig fred ned frå himmelen. Har sagt det før, og eg kan seie det på ny: Iron Sky ser ut til å rocke trusene av oss!

Atari, ET og søppelfyllinga

2011-05-12T21:29:00.000+02:00

Segn fortel om at ein stad i New Mexico er det ein søppelplass der millionar av eksemplar av E.T. the game til Atari 2600 skal ha bli gravlagd. Dette katastrofale spelet, som vart utvikla under press på seks veker for å tilfredsstille krava til forretningsfolk som ville tene pengar på Spielberg sin familiefilm E.T., får gjerne skulda for å ha starta den store videospelkræsjen i 1983 - då alle trudde det var over og ut for spelindustrien. Som vi veit, gjekk det ikkje slik, då spelindustrien i disse dagar ruver over Hollywood i båe inntening og produksjonskostnadar. Eg har lenge vurdert å fortelje denne soga, men aldri komen så langt, så når ein ung snerten jente tar på seg å opplyse folket på Youtube, så lar eg henne få ordet istadenfor.

Når alt kjem til alt, så stemmer det nok ikkje at alle eksemplar av ET vart dumpa ned i grøfta. Og i utgangspunktet solgte det jo rimeleg greit, berre ikkje så greit som dei hadde vona, og dei satt att med eit heftig restlagar. Nokre av desse hamna nok på ei søppelfylling i Amogordo, i lag med mykje anna skrot frå El Paso-kontoret til Atari. Dette skrotlageret vart deretter dekka av sement. I løpet av 1983 protesterte myndigheitene i byen på denne dumpinga, og som ein konsekvens innførte fleire strenge lovar som regulerte avfallshandteringa i byen.

Til sjuande og sist, så stridde det mot Ataris eiget reglement å dumpe alle eksemplara. Så ein eller annan stad... så har dei sikkert tatt vare på dette spelet. Dette grusomt dårlege, marknadsøydeleggjande spelet. Det første av utallige dårlege spel basert på filmar...

Heksa Batcheeba og slikt

2011-05-11T22:28:00.000+02:00

Sei meg kven dine vener er, og eg skal seie deg kven du er. Det er iallefall det dei seier, og det er då eg lurar på om eg burde skaffe meg nokre nye vener. Mine vener er gjerne litt eksentriske dyr; dei lagar musikk, dei skriv, dei malar og dei spring naken rundt i små bygder og skrik etter Shub Niggurath. Eg har over tid slått meg til ro med det som openbart er uttrykk for forstyrra sinn og meir eller mindre svake psykosar. Men eg uroar meg avogtil om kva mi omgangskrets eventuelt seier om meg... eg som er så jordnær, så stabil... så... normal!

Men som mulla skal ein vere inkluderande, og inkluderande er eg. Og det vert jo fabelaktig fine resultat av desse eksentrisitetane til mine vener då. Som i dag, når talentfulle Batcheeba kunne lansere musikkvideoen til sin låt Witch.

Eit vakkert og utfordrande stemningsbilete frå ei ganske så hekseaktig dame. Det kan ein jo like?

Sjølv har eg jo eit litt anstrengt forhold til hekser og hekseri, etter at eg gjorde eit djupdykk i heksearkiva for over ti år sidan og gjorde eit lite studium av det heile. Det var noko med denne soga om deira uskuld og kyrkjas grusomme framferd som simpelthen ikkje stemte. Det var simpelthen feil... men det er vel ei soge for ei anna tid? Der dei fleste av mine vener kanskje identifiserar seg med heksa, annleis og forfølgd, har eg litt andre førebilete. Jahn Teigen til dømes. Eg har alltid likt Jahn Teigen.

Ja... eg er meir som Jahn Teigen eg...

Grenselaus arroganse?

2011-05-10T13:54:00.001+02:00

Det er ei vrien verd vi lev i. Alt er så forbanna komplisert til ein kvar tid, og det er vanskeleg å sjå saker frå alle sine relevante sider, og utvise empati og sympati med motstanderar. Likevel er det gjerne naudsynt og trasse den uomgjengelege hovudpina og gjere eit forsøk. Dette var noko av det Elin Brodin prøvde å fortelje i eit debattinnlegg i Dagbladet for nokre dagar sidan. Og her er vi einige. Vi er òg einige i at bomber og granatar kanskje ikkje er verdas beste vis å gjere seg forstått på. Sjølvmordsaksjonar og slikt, er altså rimeleg kleint i høflege selskap. Det å sjå Al Qaeda i sin rette kontekst, er ikkje det seame som bifalle, poengerar ho. Og det er sant. Så langt, så bra...

Men det er noko anna som ulmar i innleggjet hennar, som byrjar med reaksjonane på at ho ønskte at Osama bin Laden fekk kvile i fred - det store "men", som følgjer ein kvar sjølvsagt setning, ligg og gløder. Som det heftige forspillet før ein skal tråkke i salaten, og fornærme husverten. Teksten er full av forbehold, forbehold som skal få oss til å forstå at ho eigentleg ikkje likar Al Qaeda eller terrorisme, og det er naudsynt fordi resten av teksten - der ho forstår desse tingane - framstår ho som intet anna enn ein apologet for dei.

Ville du reist på telttur med denne mannen?

Premissen har vi høyrd før. Vesten er fæl og har undertrykt muslimar over heile verda. Og terrorisme er det einaste våpenet tilgjengeleg for dei makteslause. Joda, det er jo alltid noko i slike evige storleikar. Vesten har vore litt kjip, sjølv om vi ofte gjerne har meint det godt. Og ja, terrorisme er eit middel ofte tatt i bruk når ingen andre kanalar er tilgjengelege eller moglege (det er òg eit knefall for spontaniteten, ifølgje Lenin, og ein kan seie mykje bra om meir spontane kulturar enn den trauste norske). Det er ei reell skeiv maktfordeling i desse høva, og ein må til ein viss grad forstå misnøya som oppstår av dette, og dei eventuelt ekstreme følgjene dette kan få...

... men der det verkeleg byrjar å svikte er når denne premissen skal føre til Brodins påstand om at muslimske terroristar a) stort sett har gode argument, b) historisk sett har handla i naudverge og c) har all mogleg grunn til å vere forbanna.

Dette er... ikkje heilt rett, for å seie det mildt. Uavhengig av kva vesten har gjort, er Osama og hans likesinna ikkje talsmenn for ei generell muslimsk befolking, og dei deler ikkje Brodins syn på korleis verda er satt saman. Den urett dei ønskjer å rette på, er ikkje den same som ho snakkar om. Deira ønskje om å opprette eit muslimsk kalifat, der ein streng fundamentalistisk fortolking av islam skal råde, er langtifrå eit svar på den undertrykking vesten kan ha sysla med gjennom åra. Det er heller ikkje snakk om å handle i naudverge i det augneblinket du sporadisk spreng uskuldege menneske til himmels, fordi du har hatt ein dårleg dag eller eit dårleg tiår. Og kva grunn har priviligierte menn som Osama til å vere forbanna, all den tid han har levd godt på ei ujamn fordeling av dei økonomiske godane i sitt heimland? Han er ingen Robin Hood, og det har han aldri prøvd å vere.

Ikkje akkurat SU sin somarleir

Å forstå motparten, og å sette ting i sin kontekst, handlar om meir enn å projisere si eiga naive verdsforståing på andres kamp om hegemoni. Det handlar om meir enn å projisere sitt eige dårlege samvit på andres åtak mot eins verdiar.

Det vi ser hjå Brodin er ikkje eit ukjendt fenomen. Store delar av venstresida, helst med tilhøyrigheit i SV, med sine priviligierte hippieideal framleis inntakt, flaumar over av sympati og kjærleik for "den andre" som vi her i vesten har vore så slem mot. Ein skulle trudd at denne type orientalisme var døydd ut for lenge sidan, men den lev i beste velgåande hjå delar av venstresida. Ja, vesten har vore kjip, og det er mykje rettvis kritikk som bør kunne komme vår veg. Og eg er stor tilhengjar av sjølvkritikk, for ikkje å snakke om litt systemkritikk. Og eg har stor tru på å forstå sjølv mine argaste motstanderar, og tilogmed utvise sympati for hans meiningar, og empati med hans kjenslar, men eg har ingen planar om å tilleggje andre meir altruistiske motiv enn dei har, berre fordi eg skulle hatt dårleg samvit for å vere fødd kvit og priviligiert.

Ein ting er å ta sjølvkritikk, noko anna er det Brodin gjer, som er å gjere knefall for den andre gjengen med kjeltringar. Ein må aldri la seg lure av retorikken til Osama og folk som han. Dei er ikkje noko betre for den muslimske verda enn det vesten er, og talar like lite på deira vegne.

Men for all del; på nokre punkt er vi einige. Det er rimeleg smaklaust å juble over ein manns død. Militær aksjon eller ikkje, dette var eit planlagd drap, og det er ikkje noko ein bør bifalle, reint prinsipielt. Men ein kan forstå at nokon faktisk vel å feire, og å føle seg letta over det heile. På same vis som ein kan forstå at menneske i den muslimske delen av verda har feira åtak mot vesten. Og det er på nett same vis ein bør respondere; stille hoderysting med ein dæsj forståing. For reagerar ein ulikt på dei to tingane - då er ein ein jævla hykler.

Dönitz-dagen

2011-05-08T21:04:00.001+02:00

8. Mai... det er ein dag til å tenkje på ting som krig, invasjon og okkupasjon. Sjølv her på vårt trygge lille berg, her der det nesten aldri er krig, her vi aldri merker kva ein okkupasjon eigentleg er. Sjølv her må vi kunne ta oss tid til å tenkje, til å gruble... til å stille spørsmål, på ein dag som dette.

Eg, som ein del andre, markerar 8. mai som Dönitz-dagen, eller "Heil Dönitz-dagen", til ære for mannen som hadde den heller utrivelege gleda av å styre Stortyskland i veka som følgde etter at Doffen tok sitt eiga liv, eller stakk av til månen, Antarktisk eller jordas indre - du vel sjølv kva du vil tru, for alt er jo truverdig med den karen. Som eg har fortald ved eit tidlegare høve, tykkjer eg at vi kan lette litt på hatten eller heve glaset for mannen som fekk akkurat den utakksame jobben det var å ringe rundt og orsake forgjengaren sin heller ufine framferd over det europeiske kontinentent. Det seier jo alt at det tok han ei veke å manne seg opp (og lære seg dei rette glosene, det var ein del språk å lære seg).

Andre vel å markere dagen som Frigjeringsdagen, dagen då vi vart frigjort. Ein vektlegg altså perioden vi var okkupert, frå 1940 til 1945, av tyske styrker. I den same perioden opplevde store delar av Europa krig og elende av heilt utrulege dimensjonar, det var ei historisk tragedie. Og det er før vi byrjar å ta innover oss det umenneskelege Holocaust som fanatikarane i Himmler sitt SS administrerte.

Vi hadde 5 år med unntaktstilstand, og tyskerar som slo sleir i hagen vår. Vi hadde fem år med utanlandsk administrasjon og vi gjekk glipp av eit par stortingsval. Der Europa vart slått til blods, vart Noreg ein smule forulempa.

Men vi markerar frigjeringsdagen, dagen då vi fekk attende vårt eiga byråkrati, Storting og kongehus, etter fem års pause. Vi markerar det, og seier aldri att, medan vi okkuperar Afghanistan og bombar Libya. Vi har jo våre grunner, til dels gode grunner. Vi kjemper rettvise krigar. Slepp rettvise bomber, skyt rettvise rakettar og utførar rettvise okkupasjonar. Det er til deira eiga beste. Så vi har jo våre grunner, og langt betre enn at tyskerane ville beskytte oss mot britisk eller sovjetisk invasjon, sant?

Eg vil ikkje samanlikne det Tredje Riket med Noreg, eller omvendt. Det er urettvist, mot dei beggje. Det er ikkje det same. Det er verkeleg ikkje det same...

... Vi har våre grunner... så det er greit. Vi vil jo ikkje anna enn å skape fred. Ein endeleg fred. Ein fred som kan vare i tusen år. Vi veit jo best, og vi vi vil alles beste. Vi vil aldri treng ein Dönitz til å ringe på våre vegne.

Vonar eg.

Tradisjonelt britisk

2011-05-03T22:58:00.000+02:00

Rett over plaskedammen ligg dei britiske øyene, sjølve sentrum for det britiske imperiet og opphavet til mykje av den danna kulturen. Som gentleman løftar eg gjerne på båe hatt og turban for det tradisjonsrike riket, og då særleg perla som er England. Sjølvsaste fagre Albion, landet der så mange av mine riddarlege ideal vart kodifisert. Her i Noreg, vakkert og historierikt som det er, har vi aldri hatt tradisjon for adleg landeigarskap. Vår adel var i Danemarken og denslags, medan vi stort sett var små- og storbonder ganske langt attende i historia. Vi forstår difor ikkje like lett den kulturen som veks opp rundt det britiske herrskapshuset. Vi er vant til at landeigar og leiglendingar måtte ta i eit tak og jobbe, her dyrka vi ikkje god mote, manerar og jakt.

Det er noko eiga med denne kulturen rundt den landseigande gentleman. Han skal vere eit fritidsmenneske, ein som dyrkar det fine i livet og sine hobbyar, samstundes som han er ansvarsfull. Han har eit ansvar overfor sine forfedre og å ivareta arva deira. Han har eit ansvar over for sin familie og dei som bur og jobbar på landet hans og er avhengig av han slik. Og han har eit ansvar for framtida, og at komande generasjonar kan nyte godt av jord og natur.

Ei byrde kvilar på den britiske gentleman sine tradisjonsrike skuldre. Så kven er vi til å døme han? La meg presentere dykk for den 23. jarlen av Leete, i det han presenterar det som vart hans livsverk etter hans fars (og brors) bortgang. Her ser vi den britiske gentleman slik vi elskar han, pent kledd, og ein mann som nærar eit sterkt forhold til familia si historie.

Akk. Eit førebilete for oss alle. Ein mann som handla i tråd med sitt samvit og sterke moralske sans i alt. Her har ein del norsk pøbel ein del å lære.

Drapet på Bin Laden, i fleire punkt

2011-05-02T13:22:00.000+02:00

Så Bin Laden vart drept i natt. Skutt i hovudet. Splætt.

Og i samband med det, må eg - og ein del andre tenkjer eg - innrømme at vi har tatt feil. Her er det berre å krype til korset og ta til oss ein gong for alle; Datalagringsdirektivet er effektivet. Det tok ikkje lange tida før DLD vart innført for å bekjempe terroren, til at dei klarte å spore opp sjølvaste Osama Bin Laden i Pakistan og sende inn Navy Seals for å ta rotta på han. Så greit, DLD var langt meir effektiv enn det nokon av oss såg for oss.

No jublar dei gatene i USA, som om dei skulle vert rabiate palestinerar eller iranerar som feira at nokon i vesten var død, det vert vifta med flagg og feira stort. For mannen dei har lett etter sidan 11. september er endeleg drept. God gamaldags rettferd, eller kva? Og Mission accomplished? Vel... i motsetnad til kva ein del mindre oppvakte siklande vesen der ute trur, så kan nok ikkje amerikanske styrker vende attende frå Afghanistan og Irak på grunn av eit lite symbolsk drap. Det er lenge sidan desse konfliktene hadde noko som helst med Al Qaeda og Osama å gjere, og når hysteriet har lagt seg vil det nok vere litt av eit antiklimaks å rekne. Som ein fislete orgasme, etter eit eviglangt samleie. Og partnaren din vil framleis ha meir. Kanskje eg bude utvide metaforen til gruppesex for å få den til å henge saman?

Så amerikanarane har drept Osama. Kutta hovudet av Al Qaeda... eller nei. Dei har jo ikkje det. Hans rolle i "organisasjonen" har aldri vore heilt klar. Han har vore talsmann og eit samlande symbol, men Al Qaeda er ikkje organisert i ein tradisjonell struktur. Leiarlaus motstand er prinsippet her. Uavhengige celler utan ein sentraladministrasjon eller ein øverste leiar.

Så kva har dei eigentleg oppnådd? Vi er usikre. Dei har drept ein symbolsk leiar, og gjort han til martyr. På den andre sida har dei nådd eit mål dei satt seg på 90-talet, og som dei gjekk inn for med fornya styrke etter 11. september 2001. Dei har vist verda at dei meiner alvor, og dei har sjølvsagt satt visse krefter i Pakistan på plass ved å gjennomskue deira openbare løgn.

Men kva endrar seg, anna enn at skurkar rundtomkring i verda har enno større grunn til å ville ta hemn mot USA? Kan vi no fly utan å verte tafsa på, avkledd av maskiner, stappe flytande veske i små poser og jamt over stresse som nokre tullebukkar? Vert det meir fred i verda? Nei, diverre ikkje.

Og så har vi dei som jublar over drapet. Ta dykk saman, eit drap er eit drap. Om du er mot dødsstraff så bør du kanskje tenkje deg litt om før du tykkjer det er greit med slike drapsaksjonar? Og er du i mot terror... vel, kva ville du elles kalle, ein målretta aksjon i eit sivilt område? Og du... du som sitt der og sutrar over at Osama var eit menneske, og at han burde vore tatt i live, og stilt for retten. Ja, du kan jo tru det. La oss vere realistiske; amerikanarane måtte drepe Osama. Om dei hadde tatt han i live måtte dei ha gjett han all den luksus ein VIP-fange krev, for organisasjonar som Amnesty hadde følgd nøye med på at alt vart gjort etter reglane. Resultatet hadde vore furore blant befolkinga, og Fox News som godtar seg. Og så var det rettsaka då... der han stiller opp, nystrigla, i ny dress og heile pakka, og får lov å forsvare seg, og tale til verdas befolking. Og det utan at 11. september vert nemnt med eit ord. For trass retorikken, trass propagandaen, om at dette var årsaka til at han var jakta på, så er han ikkje etterlyst i den saka av FBI. Å knytte han direkte til aksjonen har vist seg å vere vanskeleg. For all del, dei han nok klart det. Og det hadde blitt mykje juridisk fiksfakseri, og rare bevis lagt fram. Mykje slikt som Fox News og eit veksande antal menneske i Amerika simpelthen ikkje hadde hatt tolmod til. Dei vil ha blodhemn, og får dei ikkje Osama sitt blod, så ville dei kasta seg over administrasjonen.

Så for Obama sin administrasjon er det absolutt eit pluss at han vart drept. Det kunne ha kosta dei valet å ha han i live.

Så om du tykkje dette er så trist, så tenk deg om. Kva ville du gjort, om du hadde lova å fange eit villdyr, og kostnadane ved å halde det i live var for store? Ein må vere litt realistisk.

Realistisk må ein òg vere når ein skal handtere eit lik. Ein slepp ikkje openbart falske bilete... og ein dumper ikkje liket til verdas mest ettersøkte mann i havet. Ikkje om ein ikkje vil unngå spekulasjonar om kva som faktisk skjedde.

Og med det, opna vi dørene vidopne for konspirasjonsteoriane.

Seksualundervising

2011-04-30T21:39:00.000+02:00

Som de fleste veit så er mullaen godt bevandra i menneskets seksualitet, og har ein forkjærleik for å sysle med folkeopplysing, eller seksualundervising om du vil, når høvet byr seg. Anten det gjeld kvar mennesket kjem frå eller om ymse hjelpemiddel, så stillar eg opp og gjer så godt eg kan med å lyse opp i mørkret med min visdom. Sålangt har eg ikkje hatt høve til å integrere min seksualfilosofi inn i eit større teologisk bilete, berre der det har vore naudsynt med teologisk avklaring. Om eg så gjorde - forankra mi seksualundervising i eit større teologisk perspektiv - så ville det sjølvsagt vore i ein situasjon der eg hadde makt over utdanningsinstitusjonane, og kunne ha sørga for ein korrekt pedagogikk rundt det heile.

Diverre er det ikkje så lett, har eg skjønt, og ulike pedagogiske reformar har jo vist seg å ha uante, og gjerne mindre heldige konsekvensar. Pedagogikk er simpelthen eit minefelt, som mullaen burde haldt seg unna om han visste kva som var bra for han. Det gjer han ikkje alltid, så om han var utdanningsminister eller tilsvarande, så hadde nok resultatet i klasserommet blitt noko slikt som dette:

For all del, det kunne jo fungert dette òg, barna har godt av eit intimt forhold til det guddomlege. Store menn vert det ofte sagt har vore rørt av Gud.

(Video via BoingBoing).

Personleg merkevarebygging

2011-04-29T23:40:00.001+02:00

Kunne du tenkt deg å lære korleis du kan anstrenge deg skikkeleg for å virke desperat? Korleis bli kjend utan å ha noko som helst kvalitetar å komme med? Då vil Thomas Moen visstnok gjerne hjelpe deg. Thomas Moen, bloggmanager (dvs. hallik for 15 år gamle fiendar av det norske språk) og allsidig høgpåsegsjølv-fyr, som i fjor gjorde seg upopulær ved å forfatte ein bloggplakat på vegne av ein hærskare bloggerar som helst ikkje ville at nokon (og aller minst han) skulle tale på deira vegne, er på sett og vis ein ekspert på korleis preike mykje og ofte utan å ha noko å komme med. (Og der slo eg alle rekordar for eviglange negative personkarakteristikkar, det hadde sikkert gjort seg med eit punktum i den setninga. Eller to.).

Denne helga har han tenkt seg Bergen, min by. For å feste og for å klemme... og fyren har sjølvsagt sine prioriteringar i orden då. For kvifor ikkje tene litt pengar på turen? Det var iallefall hans første tanke. Han er i ein by, så då kan han like godt halde kurs. Eit kurs i kva? Eit kurs i narsissisme, kanskje? Ja! Eller som han kallar det - eit kurs i "personleg merkevarebygging". Altså, korleis promotere deg sjølv utan å ha noko å by på, nett som han! Og ikkje minst tene pengar på det... nett som han. Kanskje du lærar å halde unyttige kurs?

Ja, legg merke til kor kjempeflinke desse to karane er til å framstå som... profesjonelle? Berre gje dykk pengane dine, så kan dei lære deg å lage plagsomme amatørmessige youtubevideoar. Nett som dei, og all verdas tenåringer. 1000 kroner skulle dei ha for dette, og det er det jo verdt sidan det er så eksklusivt - berre ti stykk skal få ta del i deira løynde kunnskap.

Og for all del, slik sjarlatanverksemd er det jo ikkje lite av, og det er nok av folk som vil utnytte andre med lovnadar om å verte rik snøgt, så vanlegvis ville eg ikkje brydd meg. Men ein ting ting er å hevde å vere ekspert på "personleg merkevarebygging" og lage så hjelpelause videoar som det der, ein annan ting er å hevde å vere ekspert på "personleg merkevarebygging" og sette kurset ditt til 1. mai av alle dagar.

Det er ein fridag, tenkjer Thomas, så det er jo kult! For mannen er historielaus openbart. Utan evne til å skue ut av si eiga navle. Eg lar meg ikkje provosere av folk som ryddar i hagen på 1. mai, det er faktisk eit demonstrativt standpunkt ein tar - ein del av klassekampen om du vil. Hagearbeid viser at ein veit kva dag 1. mai er, og kva den tyder.

At du trur det er ein fridag, og ein bra dag å selje svindelpakka di... det seier berre at du har lært "personleg merkevarebygging" av Thomas Moen.

Men så vert det ingenting av kurset heller då... for sist eg sjekka var det berre 3 påmeldte, og det var Thomas og Thomas frå videoen over, og Thomas som lånte dei eit møterom på jobben sin (som openbart var ledig på 1. mai!). Så hendinga er no fjerna frå Facebook... men eg tvilar på at herr Moen har tatt noko som helst lærdom av det. For lærdom... er ikkje ein del av hans "personlege merkevarebygging", historielaus, blind sjølvdigging er.

Meny på anbud

2011-04-28T00:07:00.000+02:00

Du har tilbod, og så har du tilbod. Nokre tilbod er nesten for gode til å seie nei til for mange. Til dømes er "alt du kan ete for kr x,-" noko veldig mange fell for, før dei fell over ende av si eiga vekt. Vi elskar jo å fråtse i vår kultur når vi først skal skeie ut. Men kva om vi berre betalte det vi følte maten var verdt? Kva om maten kom i begrensa opplag, og vi var nøydd å by på den, som på ein auksjon? Eg trur eg nett har funne ein slik restaurant;

Ikkje verst, kva? Bod runda på lunsjen på denne restauranten byrjar altså på kr 69,- og går då truleg så høgt som den mest svoltne av dagens gjestar er villig til å betale for å mette seg sjølv. Kinamat er vanlegvis ikkje luksusmat, så vi må berre anta at porsjonane er solide.

Kva ville du bydd på steikt ris? På litt kylling i sursøt saus?

For ein så horribel orddelingsfeil... det kan umogleg finne stad.

Rosablogging Defence League

2011-04-25T23:10:00.000+02:00

Ein treng alle ein hobby eller to, særleg når ein sitt og ventar på eit eller anna arbeidsmarknadstiltak, og rosablogging er absolutt ein god hobby då. Her kryr det jo av meiningslause menneske som spyr ut sine trivialitetar til dei få som vil høyre på. Berre dei 'beste' vert vellukka, og klarar å tene pengar på å seie ingenting. Så då kan det komme godt med å ha erfaring med å tale til døve øyrer og små forsamlingar, gjerne overdøyvd av dei litt større folkehopane.

Ei slik erfaring vil iallefall komme godt med no når Lena Andreassen, tidlegare talskvinne for Norwegian Defence League, byrjar som rosabloggar.

Eg skriv tidlegare, for alt tyder på at hennar verv diverre var kortvarig, og dei uvaska massane no på ny har tatt opp saka som ho prøvde å reingjere. Kven kan vel gløyme hennar retoriske monsterpresentasjon i møte med TV2s reporter Kadafi;

Følg med på hennar nøye planlagde svar; ho trur kanskje at ho skal seie noko om Islam. Legg merke til korleis ho ikkje føler seg trua av den muslimske journalisten, og nikker vennleg til alt han seier. Og ho seier sjølv. Og kva enn stemmene i hovudet og fluane rundt henne seier. Ho nikker. Ho er vennleg innstilt, skjønner?

Diverre var det ikkje alle i Norwegian Defence League som tykte dette var ein så stor prestasjon, og hennar særs vellukka aksjon med nær 10 tilhøyrar, der berre ein vert banka opp av dei 1000 motdemonstrantane, vart svartmalt av dei ho hadde kasta ut frå den anti-islamske nasjonalistiske organisasjonen. Ja, det var tilogmed dei som meinte at ho øydela alt det 'seriøse' arbeidet organisasjonen prøvde å gjere.

Vi er litt usikre på korleis ho motarbeida seriøst arbeid ved å organisere ein demonstrasjon, snakke med journalistar og invitere folk frå English Defence League på besøk... men det kan ha noko med nikking å gjere. Men alvorleg tala folkens; om de ikkje er glad i nikking, la det ikkje gå utover Lena... ho kan ikkje for at ho har plukka opp ein eller annan uvane etter alle desse åra på speed. Eller kva det no har tatt for å plukka opp... alt det der.

Nei, no er ho visstnok ute av leiken, og må vie livet sitt til nye interesser. I bloggen skal ho dele av kvardagen sin... som hittil den siste månaden har bestått av ei kjole, og ein blomsterbukett. Vi sitrar i spenning, og forstår at dette er verdiar ho ikkje vil at slemme muselmenn skal ta frå henne.

For å presisere, så veit vi ikkje at Lena ventar på arbeidsmarknadstiltak, men vi går eigentleg berre utifrå det. Om nokon der ute kan innrømme å ha tilsett dette geniet, så vil vi gjerne sjå ei hand i veret eller noko slikt.

Uansett, velkomen skal du vere i den norske bloggsfæra, eg vonar du kosar deg her med oss, mellom mullaer og 14 årgamle motedrottningar.

Påskehelsing frå moskeen

2011-04-23T12:54:00.002+02:00

Det er påskeferie, og det tyder liten utadretta aktivitet frå moskeen si side. Her er vi opptatt med intens introspeksjon og meditative øvingar - det vil seie mat, drikke og bokskriving. Men vi tenkjer sjølvsagt på dykk, kjære lesarar. Vi gløymer dykk ikkje, men vi reknar med at de er godt opptatt med å nyte påska i all si prakt, lik resten av oss. I Noreg er påska kjend som ei kristen høgtid, dominert av skiturar, hytteopphold og blodige krimgåter, samt ein hare som legg fargerike egg. Og noko om Jesus og døden og slikt.

Det er klart det kan vere forvirrande å forstå korleis denne høgtida heng saman, med så mange ulike element. Ein må nesten bruke fantasien for å forstå korleis drapet på Jesus vert oppklart av påskeharen, som så verpar ut den reinkarnerte Jesus ein stad på påskefjellet. Solkrem. Solkrem var òg involvert.

Det heile foregjekk under Pesach, den originale påska (som ikkje må forvekslast med Ostara, det er ei heilt anna soge vi tar eit anna år), som jødane feirar. Jesus, som var jøde, var sjølvsagt frykteleg glad i å feire påske. Dette var då jødane feira at dei stakk av frå Faraoen og Egypt, som ei mørbanka kone på flukt frå sin mishandlande mann til krisesenteret, under leiing av den o mest skjeggete Moses. De kjenner historia? De byrjar som ein god idè, endte med 40 år med ørkentur? Og inkluderte gullkalver, tavlar og deling av vatn? Fabelaktig greie det der, og ikkje så rart at jødane ville feire det. Egyptarane på si side, hadde ei litt anna vinkling på soga, som registrert i desse animerte hieroglyphane;

Og her såg du òg påskelammet si viktige rolle i det heile. Alle veit jo at påskelammet, som i kristen mytologi representerar Jesus, er ein sentral del av kostholdet i denne mest viktige av alle kristne høgtider. Kombinert med nattverden kan det forøvrig virke som om kristne ritual og høgtider er litt vel i overkant mykje basert på kannibalisme, og det å tygge saftige biter av frelsaren deira.

Men det får vi snakke om ein annan gong. God påske!

Korleis halde hans merksemd?

2011-04-19T17:14:00.000+02:00

Mellommeneskelege relasjonar er jo ikkje lett. Det førar til så mange rare komplikasjonar og uromoment. Mullaen vert ofte rådspurd i desse samanhengane av desperate menn og kvinner som lurar på korleis dei skal forhalde seg til sine kjære, uavhengig av deira kjøn. Ein skulle nesten tru at han hadde ei samlivsspalte, ja? Eg svarar så godt eg kan på desse spørsmåla, anten det no gjeld blikkontakt eller kva farge på hijaben som sender dei rette signala til den utkåra beilaren (Alt ifrå, "jupp, snakk med min far" til "to skritt nærare, og mine brødre saksar av deg juvelane dine").

Slik er det trass alt å vere ein mulla, ei oppgåve eg gladeleg gjer. Eit spørsmål mange kvinner lurar på, er korleis halde på ein manns merksemd. Dei klarar lett å fange den, men dei fleste har jo ein del konsentrasjonsvanskar og kan lette gløyme kva vi held på med. Så korleis halde på ein herremanns merksemd? Vel, det er dei små tingene, du kan kle deg pent, le av vitsene hans og klype han på rumpa og gje han eit kompliment for hans lange vakre hår, alt det er vel og bra, men eg vil òg tilråde ein del andre metoder. Mat og sex. Lag middag, og ha sex. Og han vil halde auge med deg, særleg om du gjer det med andre enn han. Han vil truleg byrje å følgje etter deg, eller leige nokon til å gjere det. Og slik kan du halde på hans merksemd, om enn kanskje øydeleggje forholdet ditt til han. Det er eit spørsmål om prioriteringar.

Andre har andre råd, som kanskje kan vere like gode å lytte til.

How To Get A Guy To Notice You While You're Having Sex With Him

Det som skjer på skuta mellom menn

2011-04-17T11:18:00.000+02:00

Inga kvinner ombord på skuta. Det har vore regelen i alle år. Det er ulukke å ha kvinner ombord på lange havreiser og plyndringstokt. Det seier seg sjølv. Nei, det er ingen magisk Groo-effekt der skuta berre synk når ei kvinne kjem ombord, heller ikkje er det ein universell regel at kvinner er så inkompetent innan skipsfart at dei kan senke kva som helst kva tid som helst (sjølv om dette i dei fleste tilfeller er sant). Nei, årsaka er nok langt meir prosaisk enn dette.

Det har seg gjerne slik at vi menn, vi har... behov. Sterke behov. La oss kalle dei intimitetsbehov. Behov for litt øm kjærleik, gjerne av det feminine slaget. Og vi vert rimeleg frustrerte når dette uteblir. Berre ein ting er verre faktisk, at tilgangen på dette feminine godet er særs avgrensa. Ei kvinne ombord på ei skute for å vere litt god med mannskapet virker kanskje på overflata som ein god idè, men i realiteten fører det med seg ein del alvorlege problem. For det første; sjalusi. Kimen til ein del knivdrap. Og det er farleg nok å vere ute på tokt, utan at ein skal risikere ein kniv i ryggen for å ha sett litt lenge på skipsskjøga på feil dag. Og dete r det andre store problemet, vandrande blikk og konsentrasjonsvanskar. Ei skute full av kåte distraherte menn, meir opptatt av å stirre og tafse på eit eller anna fruentimmer er ikkje ei effektiv skute. Ei slik skute vil gå på grunn.

Derav inga kvinner ombord på skuta. No er det dei av dykk som vil protestere, og seie at vi menn ikkje vert mindre kåte berre fordi vi fjerner kvinna frå likninga. Vi vil framleis verte like frustrerte, om ikkje meir. Ja, det er klart. Det er her dekksgutane kjem inn.

Unge guterampar (guterumper?) som tilbringer dagane på alle fire medan dei skrubber dekk kjem veldig godt med når mannskapet skal lette på trykket. Ja, no skal ein vere varsam med å anklage barske sjøulkar for eventuelle homoseksuelle avvik, men det er jo ein grunn til at dei har fått rykte som dei har, og den grunnen er den flittige bruken av dekksgutar. Livet på ei skute var tøft for ein ung mann, og gjerne oppsummert med Rum, Sodomy and the Lash - rom, rumpepuling og ris - men han kan trøyste seg med at om nokre år, er det han som rir ferskingen inn i skumringshorisonten. Dette må sjølvsagt ikkje vere til for stor glede for nokon av partane, dette er eit pliktmessig og naudsynt gjeremål, og ikkje rein forlysting. I dei tilfella der båe dekksgut og sjøulk byrjar å sette litt for mykje pris på den institusjonaliserte valdtekta, kan det løne seg å vere diskrè.

Ein ting er at du rotar rundt med ein annan fyr på skuta, noko heilt anna er trass alt å synge høglytt om det. Denslags truer mannskapets kollektive maskulinitet og moral. Det kan snøgt ende med planken.

Det er likevel å foretrekke framfor ei kvinne på skuta. Hugs det.

Vi skal på retur til Apeplaneten

2011-04-14T23:18:00.000+02:00

Eg skal ikkje leggje skjul på at eg er ein stor fan av Apeplaneten, eller Planet of the Apes som den heiter på finspråket (Nei, ikkje den tullete remaken til Tim Burton, men originalen frå 1968), og har storkost meg med heile den originale serien med filmar som følgde (nei, framleis ikkje den tullete remaken til Tim Burton, men oppfølgjarane til originalen frå 1968). Den originale filmen (altså, ikkje den tullete remaken til Tim Burton), var basert på La Planète des singes av Pierre Boulle, og grip tak ei rekkje tidsriktige tema. Som rasisme, borgarretighetskamp og pasifisme. Ei kritisk haldning til vald og ulike undertrykkande strukturar gjekk som ein raud tråd gjennom dei fem filmane som utgjer den originale serien, sjølv om kvar film var unik på sitt vis. Kvar film tok historia til Apeplaneten eit steg vidare, og korkje tidsreiser eller synkande kvalitet på apekostyma kunne øydeleggje det som er ein av mine favorittseriar.

Vel, om du ser vekk ifrå Planet of the Apes med Mark Wahlberg i hovudrolla frå 2001 (Ja, den tullete remaken av Tim Burton). Eg er i utgangspunktet ikkje begeistra for at ein skal spele inn klassiske filmar på ny, berre fordi teknologien har blitt betre, og dette er eit nydeleg døme på kvifor. Filmen fungerar simpelthen ikkje, og når ikkje opp til knehasane på originalen. Kvifor dei ikkje valte å heller satse på ein femte oppfølgjar må du ikkje spørre meg om. Eg er veldig glad for at eg fekk ei gratis kinosyning av denne filmen, for pengane mine var den ikkje verdt. Trass vidunderlege David Warner i apemaske.

Og no, ti år seinare, har tida altså komen for at 2001-versjonen får sin eigen oppfølgjer. I august skal vi verte presentert for Rise of the Planet of the Apes:

Openbart basert på den fjerde filmen i den originale serien, Conquest of the Planet of the Apes, der vi følgjar den første superintelligente apen Caesar i hans kamp for å frigjere sine artsfrender og gjennomføre ein valdleg revolusjon mot menneska som har nytta dei som slavar. Eller nøyaktig kva som skal skje i denne nye filmen anar vi ikkje... men vi kryssar fingrane for at den vidunderlege Caesar vert handsama med respekt.

Elles vert eg litt lei meg. I mellomtida er jo dette den perfekte unskuldinga til å sette seg ned og sjå om att alle apeplanetfilmane (Nei, ikkje den tullete remaken av Tim Burton, hjelpe meg.). Inkludert det som definitivt er ein av mine favorittar, den allereie nemnte Conquest of the Planet of the Apes.

Du kan lese meir om dei originale filmane her:

Planet of the Apes (1968)
Beneath the Planet of the Apes (1970)
Escape from the Planet of the Apes (1971)
Conquest of the Planet of the Apes (1972)
Battle for the Planet of the Apes (1973)

Ein skapkristen yrkesateist

2011-04-11T22:54:00.000+02:00

Det måtte skje før eller seinare. Vi har sett teikna lenge. Ting heng berre ikkje på greip lenger. No i desse siste dagar skal vi vere vitne til mykje rart, mykje som simpelthen skulle vere umogleg. Når paradoksa vert kvardagsle, kan ein ikkje rekne med anna enn at svovel kjem til å regne ned frå himmelen, og Siv Jensen ferska til sengs med mulla Krekar.

Men no hopper eg litt fram i tid, det er ikkje før til påske. I mellomtida skal min kjære hansastad, Bergen, vere vertskap for ein skapkristen yrkesateist frå det antaglegvis kannibalistiske Human-etisk forbund som skal snakke om si nye bok om kristen-noreg. Vi snakkar sjølvsagt om ingen ringare enn min gode venn, sekretæren til Lord Bassington-Bassington. Sett til venstre her i eit meir korrekt antrekk i sitt eiga herskapshus.

I Kristen-Norge: En oppdagelsesreise skildrar den velkledde skalla mannen om sine eventyr på jakt etter frelse og Gud blant ulike kyrkjelyder i vårt vidstrakte land. Ein litt underleg prosjekt å ta for seg, for ein mann som hever løn for å vere ateist på heiltid. Dette vil truleg vere noko av det herremannen kjem til å prate om førstkomande onsdag. Og eg vonar at så mange som mogleg av dykk vil slå følgje med meg. Ikkje berre vil det verte eit interessant foredrag, det vil sikkert vere høve til å komme med friske tilrop... eventuelt stille nokre spørsmål. Personleg vurderar eg å gje han ein kort leksjon i korleis verkeleg nå Gud, ved hjelp av fine kvite kjoler, fezar, danseglede og ein liter whisky. Slik Profeten (fvmh) foreslo det... ein gong... då ingen var til stade for å ta notatar.

Om du er på fjaseboka så er det berre å melde seg på arrangementet her. Ser dykk der, godtfolk.

Aldri meir 9. april?

2011-04-09T18:58:00.000+02:00

Ein snappar det opp kvart år, denne aversjonen mot niande april. Som om dette er ein dag som helst skal gløymast, dyttast under senga eller stappast inn i det eine klesskapet med alle eksen sine attgløymde klede og sexleiketøy. "Aldri meir 9. april", ropar dei, og hyttar med nevene. Utan tanke på kven dei sårar. Eg har venar som er fødd 9. april, som altså feirar sin fødselsdag på denne dag. Kva skal dei gjere, når desse aprilhatande kriminelle får vilja si og får strykt dagen frå kalenderen? Skal vi fråta dei retten til å feire dagen dei vart fødd? Skal vi fråta dei deira rett til å vere fødd? Det luktar som ein dødsdom.

Og kva med kalenderen? Har du tenkt på korleis den vil verte sjåande ut utan 9. april? Skal vi gå rett frå 8. til 10., opprette 8,5. april, eller berre etterlate eit gapande hol og for alltid dømme denne dagen til ein slags limbotilstand. Korleis gå på jobb som ikkje eksisterar? Korleis førar du timeliste då? Har desse forbryterske kalendervandalane tenkt på dette?

Kva har 9. april gjort dei? Kva har noko dato nokon gong gjort oss? Har 9. april okkupert Noreg? Nei. Har 9. april inspirert krig og elende? Nei. Er 9. april ein imperialistisk trong, eller eit krav om Lebensraum? Nei.

Så slutt å mobb 9. april. La dagen vere i fred, og gå og plag nokon på dykkar eigen storleik.

Om det underlege postvesenet

2011-04-08T22:21:00.000+02:00

Posten har sendt ut beskjed om at dei skal lansere, eventuelt påtvinge oss, ein eller annan form for digital postkasse for offisiell post. Altså, dei vil gje oss ei epostadresse. Eller noko slikt. Mullaen har ikkje orka å lese brosjyra heilt enno, det virker i utgangspunktet som ein litt dårleg, men for det meste desperat idè, men for all del... noko må dei sikkert bruke portoprofitten på. For ikkje å snakke om sakshandsamingsgebyra for allskens tullete fortollingar.

Eg vert tryggja av moskeens medlemmar at dette ikkje vil gå utover det vanlege tibodet til det underlege og folkeskye Postvesenet. Du veit, det tilbodet som gjer at rapportar frå mine agentar kjem fram sjølv når dei ikkje adresserar postkortet;

Forøvreg saknar vi agenten som sendte dette kortet. Om nokon ser henne, vennligst rapporter til hovudkvarteret. Det er det der store stygge bygget, veit du...

Men ja, posten når jo faktisk fram. Og det har vi dette Postvesenet å takke for. Eg har aldri sett det, men mistenkjer det har mange armar og bein, og følehorn. Og ein eller annan sonarfunksjon. For takka vere postvesenet fylles moskeen opp med allskens dill og dall, som mullaen berre må ha! Som bøker:

Ja, for bøker... det er jo naudsynt. Og mullaen har lyst til å verte betre kjend med Gabriele D'annunzio. Smukke Gabby blant venar. Og då må postvesenet levere bøker til moskeen.

Og om mullaen vil kose seg med klassikerar som ikkje er i skriftleg form, og kanskje har lyst til å glo på ein skjerm... vel, då kan postvesenet stille med DVDar.

For du kan pinadø aldri få nok av klassisk Doctor Who... kan du?

Problemet er at det er verkeleg ikkje plass til alt saman snart. Vi må nesten slå inn ein vegg og ta over nabomenigheita. Ja. Slik gjer vi det. Eg hentar slegga.

Eh... kva var det eg snakka om att?